Pisser dans un violon

Ne servir à rien (nergens toe dienen) = de betekenis van de titel.
Vreemde start van de blog vandaag. Sinds zes jaar ben ik een trouwe dagelijkse lezer van een mailbericht van de de maker van 'expressio'. Elke werkdag ontvang ik een nieuwe uitdrukking die het Frans als taal rijker maakt. De maker is begonnen in mei 2005, en heeft tot nu toe ongeveer 1450 uitdrukkingen op de website gezet. Hij geeft de (waarschijnlijke) betekenis in het huidige Frans, en geeft zoveel mogelijk commentaar op het ontstaan en de ontwikkeling van een uitdrukking. Als lezer kun je commentaar leveren op zijn uitleg of op de uitdrukking zelf; dat levert vaak grappige, melige of onbehouwen uitingen. Vaak vergeet ik weer snel de uitdrukking zelf of de betekenis ervan, maar de lol is vooral om aan het begin van de dag, als de mailbox opengaat, even 2 minuten te lezen hoe sappig het Frans kan zijn.

Op dit moment zijn we allebei druk in de weer met het gereed maken van de tuin voor het voorjaar. Het weer helpt goed mee. In de winter heeft het voldoende gevroren om de percelen waar de grond omgeploegd is gereed te maken voor het frezen. Ook daar heb je weer van die handige machientjes voor. Voor het ploegen afgelopen november hebben we Jacky, een wandelvriend, gevraagd om met zijn prachtige 30 jaar oude ploeg met benzinemotor 2 percelen winterklaar te maken. Nu hebben we zelf, van een andere wandelvriend, een 3e hands motorhakfrezer overgenomen. Daarmee hebben we de afgelopen week op gelukkig droge grond de kluiten kunnen verpulveren zodat we nu 2 percelen hebben om sierplanten te gaan uitzetten en om weer aardappels voor de zomer te gaan poten. Ik weet dat het mooiste van tuinieren is om alles met handgereedschap te doen, maar soms verscheuren we even de stilte en geven we ons lijf even rust van spa en riek.

Nu ik over de tuin heb: sinds zomer vorig jaar hebben we nu ook een degelijke hakselaar van Belgisch fabrikaat. De oude, gele had de geest gegeven nadat ie toch wel erg zwaar belast was geworden met (te) dikke takken. De afgelopen 3 weken heeft het plaatselijke tuinonderhoudsbedrijf 'Les jardins Faouetais' ons weer voorzien van 8 vrachtwagens snoeigoed. De helft is verwerkt. Nog ruim 3 vrachten te gaan. De bergen met snippers zijn flink hoog. 


Wat betreft de binnenkant van het huis: ook daar is onderhoud nodig. Er zijn nog steeds klussen die wachten op afronding. Leven kunnen we wel in het huis, maar het oog wil ook wat. Verfwerk van deuren en posten, kleur aanbrengen op wanden , afdichten van naden tussen plafond en wanden, onderhoud van de betonvloer, verfraaiing van de slaapkamer, en nog wat van die zaken. We hebben nu afgesproken dat we elke maandag ons volledig richten op dat soort onderhoud, anders komt het er nauwelijks van.


Wandelen is leuk om te doen (met en zonder stokken), muziek maken ook, koor, vergaderen, streepjes zetten op de wandelpaden, noem maar op. Hoe ouder hoe drukker, lijkt het. Pas geleden met een clubje een nieuw pad uitgezet in een wandelcircuit 'Le Chaos de l'Ellé'. De foto in de krant had ik niet gezien, maar ik kreeg wel het commentaar van menigeen, dat men niet gewend was dat mensen met zo'n gelaatsuitdrukking op de foto verschijnen. We waren wat aan het dollen met de fotograaf, en ja, de keuze ligt bij de redactie.

Ter afsluiting nog een uitdrukking die boven de toog in de één van de dorpskroegen hangt: "Ceux qui boivent pour oublier
sont priés de régler d'avance."


 (Degenen die drinken om te vergeten worden dringend verzocht van te voren af te rekenen).

Weer naar school

Leren is een mooi proces, ervaar ik sinds enige maanden. In september ben ik namelijk begonnen om saxofoon te leren spelen, tenorsax.
De muziekschool van Le Faouët biedt vele mogelijkheden om muziek te (leren) maken. Al enige tijd had ik het idee om een instrument te gaan spelen. Vanwege de aanwezigheid van een fanfare bij de 'école de musique' die af en toe optreedt, kreeg dat idee steeds meer vorm: klarinet of saxofoon.
De docent die de lessen verzorgt zei me dat, als ik wilde gaan spelen, we tijdens de eerste lessen zouden uitzoeken wat het beste bij me paste.
Nou, dat was de eerste les na enkele minuten al duidelijk (voor hem): tenorsax. 

Volgens mij had hij een verborgen agenda: we hebben een tenorsaxofonist nodig, want er is er maar één in de fanfare. Klarinetten en altsaxen genoeg.  
Aangezien ik het wel een indrukwekkend apparaat vond, mooi om te zien, was ik gauw overtuigd: dat wordt het. De lessen konden beginnen. 
De saxofoon huur ik per maand, met recht op koop aan het eind van het jaar. De prijs van de lessen is zeer redelijk. Inbegrepen voor 200 euro per jaar: elke week les sax, elke twee weken 2 uur muziektheorie (o.a. solfège), lidmaatschap van het koor Agora waar ik nog steeds mijn best doe tenor te zingen (bariton zou me meer liggen). Koopje toch in deze barre economische tijden? 

Verder doe ik ook nog mee met de fanfare, nog niet niveau gevorderde amateurs, maar starters (leeftijd tussen 11 en 65 jaar, schitterend). Elke zaterdagmorgen eerst 3 kwartier oefenen in orkest om te leren samenspelen, dan 3 kwartier een groepje voor de fanfare met jazzy nummers. Op muziekgebied is de tijd elke week al goed gevuld, en dan heb ik het nog niet eens over de oefeningen thuis, liefst 2 keer per dag een half uur. 

Over het oefenen en leren: zeer confronterend! Jaren lang voor de klas om jongeren te leren hoe ze met discipline en geduld zich stof en vaardigheden eigen kunnen maken. En nu ervaar ik zelf hoe moeilijk het is met name om geduld te beoefenen. Een saxofoon is een instrument dat ik moet leren temmen, net als mezelf. Het is een worsteling om te leren voelen hoe de embouchure het meest effectief is, hoe ik mijn lippen om de 'bec' moet leggen om de lucht uit de buik via het riet in de klankkast van de saxofoon te krijgen. Maandenlang zwoegen, soms op het frustrerende af. (Trouwens, sinds de muzieklessen wordt het steeds lastiger om nog te weten hoe in het Nederlands de begrippen heten. Vaak zijn het nieuwe woorden die ik voor het eerst zie, en dan nog alleen in het Frans).
Al 6 verschillende 'becs' uitgeprobeerd. Vandaag eindelijk het ideaal gevonden, geloof ik. Het riet is in allerlei diktes te krijgen. Ik doe het nu met 2,5 soms 3. Ook weer uitproberen. De saxofoon is echt een instrument dat veroverd moet worden. Kobie is daar ook volledig van overtuigd. Niet altijd ben ik de makkelijkste in ons kleine pand. Teleurstelling, overwinning, alles komt langs. Om maar te zwijgen over de herrie. Zachtjes spelen is een kunst op zich. De kat weet daar ook alles van: als die mij bezig ziet met de voorbereiding voor oefenen, kiest ze het hazenpad. Maar op dit moment gaat het al stukken beter: ik speel met de deur dicht, en de kat blijft tussen de kussens liggen.
Genoeg over mijn artistieke avonturen.

Om op katten terug te komen: bij een wandeling die Kobie en ik maakten op nieuwjaarsdag in de buurt van Lanvénégen, kwamen we in een gehucht waar een vrolijke, volgzame kat, er voor koos om met ons mee te lopen. We dachten: nou, die zal dadelijk wel weer het honk opzoeken. Mooi niet. Vooruit lopen, snuffelen, achterblijven, weer langs komen daveren, kilometers lang. Niet  naar huis te krijgen. Uiteindelijk besloten we maar om het zo te laten en het beestje  al lopend weer terug te bezorgen. In het dorp horen we dan dat hij dat vaker deed.


A+  (= tot spoedig)

119-154

Heel veel dank voor de lieve, bemoedigende en toekomstgerichte goede wensen bij het bereiken van de gezegende leeftijd van 64 jaren. Het is hartverwarmend om in den vreemde levenstekenen uit het vertrouwde vaderland te ontvangen.

 

Waar het bij de foto om gaat is dat die potsierlijke houding bedoeld was om te laten zien dat ik nu van die rare beenkappen draag bij het wandelen (gamaches geheten in 'goed' Nederlands, of 'guêtres 'in het Frans). Sinds half januari ben ik weer begonnen met het beoefenen van de sport Nordic walking, la marche nordique. In Nederland deed ik dat al enige tijd, maar hier ben ik er mee gestopt, omdat ik het lastig vond op de onregelmatige paden.

Ik heb me ingeschreven bij een club in Quimperlé van ongeveer 16 mensen die elke dinsdag om 9 uur er stevig tegen aan gaan, onder leiding van een echte trainster. Hard werken, veel spierpijn en veel losse veters, want de trainster stuurt ons van boven naar beneden dwars door de braamstruiken en over kolkende rivieren. De gamaches zijn echt nodig. Is het zelfkastijding?

In ieder geval hebben we gisteren na afloop van zo'n barre tocht heerlijk bij iemand thuis aan de warme soep en lekkere taarten mogen proeven, met vooraf aperitif en wijn tijdens. Het is gezellig volk, met veel humor. Qua techniek moet ik nog veel afleren en bijleren.
Trouwens: de titel van de blog verwijst naar de aantallen hartslagen die ik minimaal en maximaal moet aanhouden bij het lopen, als 64-jarige.

Voor ons is nu een periode aangebroken waarin het wat rustiger lijkt te worden. Neemt niet weg dat we nog steeds veel ondernemen in en rond het huis; maar de jachtigheid is er wat af.

Zo zijn we, samen met de electricien, alle leidingen van de stopcontacten aan het vervangen door afgeschermde draden. De elektromagnetische straling in huis is te hoog voor gezond wonen, vooral vanwege de houten wanden waar de draden in liggen. Alle 3 draden (rood, blauw en geel-groen), moeten uit de leidingen getrokken worden en daarna vervangen door een afgeschermde (dikke) rode fasedraad en een (nieuwe) gewone blauwe en geel-groene. De afgeschermde draad moet dan ook nog geaard worden. Een enorme verkwisting van materiaal, maar het kan niet anders. Tijdens de bouw is ook al een 3x 150 meter aan draad weggegooid wegens een logistieke fout.

De verlichtingsgroepen krijgen elk een schakelaar die zichzelf  automatisch afschakelt als er geen lampen meer branden in huis. Zo loopt er geen stroom meer door de draden. Belangrijk in slaapkamers.

Zo proberen we greep te houden op wat ons omringt aan techniek, en dat is heel wat.

De loodgieter heeft ook nog wat werk overgedaan dat nooit goed is uitgevoerd tijdens de bouw, met name de volgorde van het waterfiltersysteem. Verhaal halen is bijna onmogelijk. Dat geldt voor de loodgieters en voor de electriciens. Onze rechtsbijstandverzekering werkt pas na 3 jaar wonen in het huis, leuke regeling.

Voor ons geldt nu de wijze regel: we doen wat we vinden dat we moeten doen voor ons welzijn.

De dagen zijn al duidelijk aan het lengen. Buiten roept, zeker ook omdat de tuin nu aan de beurt is. aarde voor de groentetuin aanvullen, de kas in orde maken, takken versnipperen voor de mulch die erg nodig is voor verrijking en afdekking van de grond. Het plaatselijke tuiniersbedrijf dat onderhoud doet nu in allerlei tuinen levert ons een paar keer per week een vrachtwagen snoeihout, gratis. Wat blijkt: zij moeten op de stort voor elke kuub flink geld betalen, en bij ons vinden ze gretige afnemers die hen geld besparen. Hun klanten betalen uiteraard wel de stortkosten!

Het hakselen is een klus voor Kobie geworden in de loop der tijd. Vandaag 2 kruiwagenwielen gekocht om op het machien te monteren zodat we hem door het grind kunnen vervoeren.

Als laatste vondst: een detector die waarschuwt als de kat (en ander volk) aan de deur verschijnt met de bedoeling binnengelaten te worden.

In huis worden we nu om de haverklap verblijd met vogelgeluiden uit een kastje. Kobie had reuze veel lol met het beluisteren van de vele geluidsopties in het kastje.

Nu nog de detector iets verfijnder inregelen.

Zo onderhand krijgen we wel erg veel handigheid in het vinden en vaak ook uitvoeren van technieken en handelingen die met bouwen, tuinieren en inrichten te maken hebben.

Vragen? Roept u maar.

Tot gauw.

vigilance orange

Die vent met die oranje muts, in de winter veel gezien in Le Faouët en omgeving. Ieder moet er wat van zeggen. Bij de wandelclub ben ik de mascotte met die muts met die maffe 'pompom' bungelend aan een touwtje. Een baken dat tussen de wandelaars de weg wijst. Anderen beginnen te brullen over Neeskens als ze me zien lopen of fietsen. Aan schaatsen denkt hier niemand. Ik vermoed dat de meesten hier het verschil tussen een kunstschaats en een Noor niet kunnen maken.

De titel van de blog geeft het Franse weeralarm aan. De laatste weken is dat vaak te vinden op de site van Météo France en bij de weerberichten. Oranje geeft aan dat er gevaarlijke situaties kunnen voorkomen. In de huidige periode gaat het vooral over kou, hevige sneeuwval, gladheid, en dat vanaf half december.

In Bretagne, waar ze echt niet op sneeuw rekenen, krijgen ze de afgelopen week flink hun trekken thuis. Op dit moment ligt er bij ons zo'n 30 centimeter, 20 km verder naar het Noorden veelal 50 cm. Kom ik voor boodschappen (als het lukt te rijden) richting Lorient (30 km zuidelijk), dan is er nauwelijks sneeuw te zien.
Voor morgen is er een nieuwe lading neerslag voorspeld met plaksneeuw en ijzel in Bretagne. Vanaf woensdag gaat het dan echt dooien. Gelukkig en jammer.

Wat is het toch heerlijk om te voet boodschappen te doen in een weldadige stilte. Auto's rijden nauwelijks. Kinderen hoeven niet naar school (de schoolbussen rijden niet) en besteden hun tijd aan sneeuwballengevechten, het maken van prachtige sneeuwpoppen, of het glijden van hellingen op een plank als slee. De geluiden zijn dan gedempt, geeft een speciale sfeer. Mensen lopen over de wegen alsof het autoloze zondag is. Een gemoedelijke solidariteit ontstaat. De boeren met hun tractoren hebben al heel wat auto's uit greppels getrokken, wegen geschoond of hulpverleners naar geïsoleerde dorpen vervoerd. 

Het huis toont nu wat het waard is qua isolatie. De sneeuw blijft dicht tegen het huis liggen, en binnen zorgt de snorrende kachel voor 20 graden. 

Buiten zien we nu elke dag honderden groenlingen (vogels die geelgroen zijn) in het braakliggende terrein voor het huis driftig in de weer om alles wat ze aan zaden kunnen vinden te verorberen.
De kapel van St Fiacre doet het wel erg goed in een winters landschap.







Kobie is nu druk in de weer om de kas van water te voorzien. Aangezien we nog geen watertanks hebben gevuld met regenwater, heeft ze van de nood een deugd gemaakt . Een paar uur lang hebben we kruiwagens gevuld met flinke hopen sneeuw, die de kas in gekruid en daar uitgestort over de kurkdroge aarde tot ze gaan smelten en zo de eerst bevloeiing verzorgen. 

Dat wat betreft de prettige kanten van echt winterweer. Wat dan eerder een schaduwkant is: de vele afgelastingen van de gezellige, sportieve of lekkere evenementen. Geen zangkoor, geen 'vin chaud', geen 'galette des rois', geen nordic walking (waar ik vorige week mee gestart ben, zeer pittig trouwens!). Ik mis dan wel de mensen al meer dan een maand. Vanaf donderdag lijkt alles weer 'gewoon' te functioneren.

Het is een periode waarin we beseffen dat leven op het platteland idyllisch kan zijn, dat we het erg naar de zin hebben, maar dat we het moderne comfort van stroom, ADSL en rijdende auto's toch node kunnen missen.

O ja, binnenkort toch weer foto's van mijn persoon met snor. Ik mis 'm. Kobie ook blijkbaar. Marijke, je had gelijk.

PS dd 12 januari. Ja, deze blog kent een PS, ongebruikelijk voor een blog.

Gisteren meldde ik dat in Bretagne de mensen nog geen Noor van een kunstschaats kunnen onderscheiden. Wat blijkt? Ik geef toe dat mijn sportieve nieuwsgierigheid niet erg groot is als het om schaatsen gaat. Staat vanochtend in de krant dat een Fransman, Alexis Contin, uit Locminé (40 km ten oosten van hier) 4e is geworden bij de Europese kampioenschappen schaatsen in Hamar. Ik wist niet wat ik zag. Ik moet nodig mijn vooroordelen onder handen nemen.

A bientôt. 

cabaretier verleidt import-Breton

Deze week begon ik in de ochtend, vóór het douchen, aan mijn tweewekelijks ritueel van het kortwieken van mijn manen. De tondeuse net opgeladen, dus genoeg voor 3 beurten. Lamplicht aan, op tafel uitgebreide opvang van vallend haar (de voorpagina van Ouest-France). Alles komt aan de beurt: hoofdhaar, bakkebaarden, wenkbrauwen, oren (leeftijd begint te tellen), en....snor.
Vroeger deed Kobie dat allemaal liefdevol, maar ik wilde het zelf ook kunnen, met spiegels en zo.
Subtiliteit komt er niet voor kijken, alles gewoon in stand 'ultrakort'.
Maar goed, die snor. Op dat punt aangekomen, overwoog ik ineens om 'm radicaal te verwijderen. Wel eens vaker overwogen maar nooit uitgevoerd. Toch niet gedaan nu, teveel gewend aan het peper en zoutgeval, al dertig jaar. Wisselende lengte van 4 mm tot 3 cm.

De volgende dag, eergisteren, bekeek ik via de laptop met het programma 'uitzending gemist' de laatste show van Herman Finkers 'Na de pauze'. Genieten van onvervalst Nederlands cabaret, dat ik overigens mijlen verkies boven het Franse humorgeweld dat ik soms via TV bekijk. Soms wel geestig, maar te vaak te hard geblèr of humor waar ik echt niet om hoef te lachen. De enige die ik nog waardeer van de mannen is Guy Bedos. Bij de vrouwen vind ik Anne Roumanoff wel aardig.
Goed, Finkers. Na 7 jaar weer op de planken, heerljik om me te laten leiden door liedjes, sketches en situaties die mij als Hollander wel aanspreken. 
Wat ik zag was dat zijn snor niet meer onder zijn neus prijkte. Stond sympathiek. Mijn besluit stond toen wel vast: eraf met dat ding. De volgende ochtend tijdens de scheerbeurt, trimmer erop en ...weg is-ie. Pas aan het eind van de dag had Kobie het in de gaten! Zo kenmerkend was de snor blijkbaar niet.


Zo tijdens de donkere dagen in december komt elk jaar weer het verlangen in me boven om even bij iedere geliefde vriend, vriendin of familie op bezoek te gaan, om op zijn minst de band te verstevigen, in de vorm van wat hartelijke woorden, een hand of een zoen.
Op afstand doe ik dat in gedachten.


Via de blog voor ieder de wens dat het nieuwe jaar gezondheid, lol en voorspoed brengt.

Was drogen

Ooit langs de rivier gelopen of gefietst, of simpelweg langs de kade op een bankje gezeten, en gekeken wat er aan schepen langs komt varen? Voor mij een zoete herinnering aan Nederland. Het mooist vond ik altijd als het maandag wasdag was. Vrouwen die, meelopend met de beweging van het schip 'de Festina lente IV', aan een waslijn nog een laatste hemd hangen, met stevige houten knijpers. Onderbroeken, schorten, droogdoeken, lakens wapperen dan al een tijd in een stevige bries, alles in een kleurige, of rijkelijk witte toon. (foto: bron wikipedia France)
Op het Bretonse platteland zie ik ook vaak datzelfde tafereel bij een huis of boerderij (veel jurkschorten overigens, te koop op elke weekmarkt in Frankrijk). Het maakt me blij, en tegelijk denk ik dan: 'zo wil ik ook de was drogen'. Het plan is er al, en, nu de garage klaar is, gaat er toch iets dergelijks van komen.
Een moderne en praktische versie van de lange lijn (Klaas, let op): de droogmolen. OK, het oogt wat compacter en minder romantisch, maar in deze tijden van zeer veel vallend vocht, voor ons een wat haalbaarder variant. Kobie is helemaal niet blij met dat plan van de lange waslijn: hoog reiken, veel knijpbewegingen, vooral bij ondergoed en sokken, bij regen snel alles binnen zien te halen. Zij is tenslotte in ons huishouden degene die alles regelt wat met de was te maken heeft. Nee, voor haar gaat niets boven drogen in de warme buanderie, aan knaapjes en rekjes, en...in de wasdroger. Maar ja, ecologisch als we zijn, zou dat verboden moeten worden.
Komende week gaan we een plek zoeken die én goed op de wind ligt, én snel bereikbaar is, én genoeg zon krijgt. Als het er dan een keer van moet komen (de bui dus), mag ik rennen om alles binnen te halen.

De garage is klaar, op één detail na, de goot. Die wordt volgende week opgehangen. We hebben afgewogen of het aluminium of zink werd. Gezien de prijs, maar zeker ook gezien de vorm en het materiaal, krijgt zink de voorkeur. (Op de foto ligt een 'bache' (plastic zeil) voor de deur onder de plek waar het water van het dak valt, om te verhinderen dat de pas aangestampte oprit uitspoelt.)
De klus begon 16 oktober met grondwerk en eindigde 8 december met....grondwerk (het ophogen van de inrit voor de garage).
Alles is op dit moment zo nat (in Bretagne de natste herfst in 65 jaar), dat grondwerk meer op baggeren lijkt dan creatief weghalen en opvullen van aarde.
Dat wil niet zeggen dat we 6 weken alleen maar regen gehad hebben. Kijk naar bijgaande foto van Malo als trapezewerkster. Ze moest en zou, voor de garage af was, ontdekken hoe alles in elkaar zat. Alle balken heeft ze afgelopen.
Het samenwerken met de timmerman was voor mij een avontuur apart. 2 eigenwijze kerels bij elkaar. Hij: een vaardig vakman, die geen tegenspraak duldt. Ik: een minder vaardige hulp, die meestal dan toch deed wat de vakman voorstelde, of liever opdroeg. Kostte me vaak wel veel moeite. Een ervaring rijker, en een fraai bouwwerk.


Op het moment dat ik de blog maak, is Kobie Parijs aan het onveilig maken, of juist veilig? Wat wil het geval: haar paspoort is bijna verlopen, dus moet het vernieuwd worden. Dat moet dan in Frankrijk gebeuren. De nieuwe paspoorten zijn echter zo ingewikkeld geworden door allerlei technische ingrepen om vervalsing tegen te gaan, dat iedere Nederlander die in Frankrijk woont, naar het consulaat in Bordeaux of in Parijs moet, om het daar aan te vragen. Brest is te klein om de dure machine daar te plaatsen.
Vanochtend om half zes op, om 7 uur in de TGV in Lorient. Vanavond om 21 uur weer in Lorient. Dat alles voor een bezoek van een kwartier, pasfoto en aanvraagformulier inleveren, en weg wezen. 100 euro reiskosten, dank u wel. Kun je toch erg lekker van uit eten in Bretagne.

Nu op weg naar een vergadering van de wandelclub. Voor de verandering: het regent hard.

De nijvere mieren zijn weer bezig

Kobie redt de Ginko van de verstikking in de pas gestorte aarde, vrijgekomen bij de bouw van de garage..



Veel foto's en weinig tekst. Ik weet het, het is lang geleden dat er tekenen van leven van mij kwamen. Ik begin, met een soort koudwatervrees, de draad weer op te pakken.
Start is ons project voor de garage. Ik ben er al meer dan een jaar mee bezig. Wat voor één, hoe groot, waar, wat moet er in?
De idee was uiteindelijk een grote garage met veel dak op het zuiden om zonnepanelen te herbergen.
Een studie van ons project geeft als voorlopige conclusie: niet doen, die zonnepanelen. Er is een rij bomen langs de route départementale die zo veel kostbaar zonlicht wegneemt dat het rendement van de investering slecht is. Dus, nu gekozen voor de garage met een stalen dak, maar met het idee in het achterhoofd: wie weet kan het toch nog ooit gerealiseerd worden die grote lap zonnepanelen (60 m2). De garage hebben we toch nodig, en het bouwwerk ziet er prima uit, naar ons gevoel.
In een paar foto's het proces van de bouw tot op vandaag. De grondwerkzaamheden, metselwerk voor fundering, waren al klaar.

Alle voorbereidingen worden, met redelijk mooi weer, op het pad uitgevoerd.

Het eerste portaal (une ferme), met handkracht verplaatst en gehesen.

Het tweede portaal.

Het derde portaal (trouwens met mooi weer)

Wat een dynamiek voor het laatste portaal. Hulpkrachten van de timmerman en onze buurman Erwin waren zeer welkom. Ik hield af en toe mijn hart vast en adem in.

Regendicht maken van de westwand met Deltavent N, ook gebruikt voor ons huis. Met Michel le Bail kan ik het goed vinden: enerzijds zijn we natuurlijk klant en opdrachtgever, maar meewerken aan zoiets geeft wel veel voldoening. Hij doet veel in z'n eentje, af en toe hulp van zijn zoon. Een echte mannetjesputter.


De bardage (gevelbekleding) is van behandeld hout. In het midden 5 meter hoog. Bevestigd met roestvrij stalen spijkers. Het mooie weer is ondertussen vertrokken en regen laat ons in de blubber ploeteren. Een Berenburg na afloop is erg welkom. De vorm van de garage geeft wel veel verlies aan hout, vooral aan de overkapping.

De zuidkant is vandaag, op 5 latten na, afgerond. Het hout is op. Schuine lijnen vreten latten.


Voordat de bouw begon, had ik het genoegen om een paar dagen te kunnen doorbrengen met een aantal ex-collega's van school in de Auvergne. Het jaarlijkse herendiner werd voor het laatst gehouden in de boerderij van Wilfried. Een heerlijk weerzien met een paar gastvrije en avontuurlijke mensen in een prachtige omgeving. Daar leven betekent ook: handen laten wapperen. De verfijnde keuken van de herendiners werd nu omgezet naar een keuken die de plek in Auvergne eer aandeed: de boeren keuken. Een korte vakantie die me goed in de herinnering bewaard zal blijven.











Ik wilde nog veel meer laten zien en vertellen, dat lukt nu even niet.
Wel nog een mooi plaatje van Kobie. Af en toe lukt het ons om samen even de deur uit te gaan, met de nadruk op 'samen'; een kort uitstapje naar het strand bij Guidel. Zelfs op het strand kan Kobie het niet laten met haar camera op zoek te zijn naar een geschikt plaatje voor een te bouwen website. Het plaatje is de moeite waard, vind ik.