blog ker

Pisser dans un violon

2011-02-08T21:51:00.006Z

Ne servir à rien (nergens toe dienen) = de betekenis van de titel.
Vreemde start van de blog vandaag. Sinds zes jaar ben ik een trouwe dagelijkse lezer van een mailbericht van de de maker van 'expressio'. Elke werkdag ontvang ik een nieuwe uitdrukking die het Frans als taal rijker maakt. De maker is begonnen in mei 2005, en heeft tot nu toe ongeveer 1450 uitdrukkingen op de website gezet. Hij geeft de (waarschijnlijke) betekenis in het huidige Frans, en geeft zoveel mogelijk commentaar op het ontstaan en de ontwikkeling van een uitdrukking. Als lezer kun je commentaar leveren op zijn uitleg of op de uitdrukking zelf; dat levert vaak grappige, melige of onbehouwen uitingen. Vaak vergeet ik weer snel de uitdrukking zelf of de betekenis ervan, maar de lol is vooral om aan het begin van de dag, als de mailbox opengaat, even 2 minuten te lezen hoe sappig het Frans kan zijn.

Op dit moment zijn we allebei druk in de weer met het gereed maken van de tuin voor het voorjaar. Het weer helpt goed mee. In de winter heeft het voldoende gevroren om de percelen waar de grond omgeploegd is gereed te maken voor het frezen. Ook daar heb je weer van die handige machientjes voor. Voor het ploegen afgelopen november hebben we Jacky, een wandelvriend, gevraagd om met zijn prachtige 30 jaar oude ploeg met benzinemotor 2 percelen winterklaar te maken. Nu hebben we zelf, van een andere wandelvriend, een 3e hands motorhakfrezer overgenomen. Daarmee hebben we de afgelopen week op gelukkig droge grond de kluiten kunnen verpulveren zodat we nu 2 percelen hebben om sierplanten te gaan uitzetten en om weer aardappels voor de zomer te gaan poten. Ik weet dat het mooiste van tuinieren is om alles met handgereedschap te doen, maar soms verscheuren we even de stilte en geven we ons lijf even rust van spa en riek.

Nu ik over de tuin heb: sinds zomer vorig jaar hebben we nu ook een degelijke hakselaar van Belgisch fabrikaat. De oude, gele had de geest gegeven nadat ie toch wel erg zwaar belast was geworden met (te) dikke takken. De afgelopen 3 weken heeft het plaatselijke tuinonderhoudsbedrijf 'Les jardins Faouetais' ons weer voorzien van 8 vrachtwagens snoeigoed. De helft is verwerkt. Nog ruim 3 vrachten te gaan. De bergen met snippers zijn flink hoog.

Wat betreft de binnenkant van het huis: ook daar is onderhoud nodig. Er zijn nog steeds klussen die wachten op afronding. Leven kunnen we wel in het huis, maar het oog wil ook wat. Verfwerk van deuren en posten, kleur aanbrengen op wanden , afdichten van naden tussen plafond en wanden, onderhoud van de betonvloer, verfraaiing van de slaapkamer, en nog wat van die zaken. We hebben nu afgesproken dat we elke maandag ons volledig richten op dat soort onderhoud, anders komt het er nauwelijks van.

Wandelen is leuk om te doen (met en zonder stokken), muziek maken ook, koor, vergaderen, streepjes zetten op de wandelpaden, noem maar op. Hoe ouder hoe drukker, lijkt het. Pas geleden met een clubje een nieuw pad uitgezet in een wandelcircuit 'Le Chaos de l'Ellé'. De foto in de krant had ik niet gezien, maar ik kreeg wel het commentaar van menigeen, dat men niet gewend was dat mensen met zo'n gelaatsuitdrukking op de foto verschijnen. We waren wat aan het dollen met de fotograaf, en ja, de keuze ligt bij de redactie.

Ter afsluiting nog een uitdrukking die boven de toog in de één van de dorpskroegen hangt: "Ceux qui boivent pour oublier
sont priés de régler d'avance."

(Degenen die drinken om te vergeten worden dringend verzocht van te voren af te rekenen).

Weer naar school

2011-01-08T16:55:00.001Z

Leren is een mooi proces, ervaar ik sinds enige maanden. In september ben ik namelijk begonnen om saxofoon te leren spelen, tenorsax.
De muziekschool van Le Faouët biedt vele mogelijkheden om muziek te (leren) maken. Al enige tijd had ik het idee om een instrument te gaan spelen. Vanwege de aanwezigheid van een fanfare bij de 'école de musique' die af en toe optreedt, kreeg dat idee steeds meer vorm: klarinet of saxofoon.
De docent die de lessen verzorgt zei me dat, als ik wilde gaan spelen, we tijdens de eerste lessen zouden uitzoeken wat het beste bij me paste.
Nou, dat was de eerste les na enkele minuten al duidelijk (voor hem): tenorsax.

Volgens mij had hij een verborgen agenda: we hebben een tenorsaxofonist nodig, want er is er maar één in de fanfare. Klarinetten en altsaxen genoeg.
Aangezien ik het wel een indrukwekkend apparaat vond, mooi om te zien, was ik gauw overtuigd: dat wordt het. De lessen konden beginnen.
De saxofoon huur ik per maand, met recht op koop aan het eind van het jaar. De prijs van de lessen is zeer redelijk. Inbegrepen voor 200 euro per jaar: elke week les sax, elke twee weken 2 uur muziektheorie (o.a. solfège), lidmaatschap van het koor Agora waar ik nog steeds mijn best doe tenor te zingen (bariton zou me meer liggen). Koopje toch in deze barre economische tijden?

Verder doe ik ook nog mee met de fanfare, nog niet niveau gevorderde amateurs, maar starters (leeftijd tussen 11 en 65 jaar, schitterend). Elke zaterdagmorgen eerst 3 kwartier oefenen in orkest om te leren samenspelen, dan 3 kwartier een groepje voor de fanfare met jazzy nummers. Op muziekgebied is de tijd elke week al goed gevuld, en dan heb ik het nog niet eens over de oefeningen thuis, liefst 2 keer per dag een half uur.

Over het oefenen en leren: zeer confronterend! Jaren lang voor de klas om jongeren te leren hoe ze met discipline en geduld zich stof en vaardigheden eigen kunnen maken. En nu ervaar ik zelf hoe moeilijk het is met name om geduld te beoefenen. Een saxofoon is een instrument dat ik moet leren temmen, net als mezelf. Het is een worsteling om te leren voelen hoe de embouchure het meest effectief is, hoe ik mijn lippen om de 'bec' moet leggen om de lucht uit de buik via het riet in de klankkast van de saxofoon te krijgen. Maandenlang zwoegen, soms op het frustrerende af. (Trouwens, sinds de muzieklessen wordt het steeds lastiger om nog te weten hoe in het Nederlands de begrippen heten. Vaak zijn het nieuwe woorden die ik voor het eerst zie, en dan nog alleen in het Frans).
Al 6 verschillende 'becs' uitgeprobeerd. Vandaag eindelijk het ideaal gevonden, geloof ik. Het riet is in allerlei diktes te krijgen. Ik doe het nu met 2,5 soms 3. Ook weer uitproberen. De saxofoon is echt een instrument dat veroverd moet worden. Kobie is daar ook volledig van overtuigd. Niet altijd ben ik de makkelijkste in ons kleine pand. Teleurstelling, overwinning, alles komt langs. Om maar te zwijgen over de herrie. Zachtjes spelen is een kunst op zich. De kat weet daar ook alles van: als die mij bezig ziet met de voorbereiding voor oefenen, kiest ze het hazenpad. Maar op dit moment gaat het al stukken beter: ik speel met de deur dicht, en de kat blijft tussen de kussens liggen.
Genoeg over mijn artistieke avonturen.

Om op katten terug te komen: bij een wandeling die Kobie en ik maakten op nieuwjaarsdag in de buurt van Lanvénégen, kwamen we in een gehucht waar een vrolijke, volgzame kat, er voor koos om met ons mee te lopen. We dachten: nou, die zal dadelijk wel weer het honk opzoeken. Mooi niet. Vooruit lopen, snuffelen, achterblijven, weer langs komen daveren, kilometers lang. Niet naar huis te krijgen. Uiteindelijk besloten we maar om het zo te laten en het beestje al lopend weer terug te bezorgen. In het dorp horen we dan dat hij dat vaker deed.

A+ (= tot spoedig)

119-154

2010-02-17T21:58:00.005Z

Heel veel dank voor de lieve, bemoedigende en toekomstgerichte goede wensen bij het bereiken van de gezegende leeftijd van 64 jaren. Het is hartverwarmend om in den vreemde levenstekenen uit het vertrouwde vaderland te ontvangen.

Waar het bij de foto om gaat is dat die potsierlijke houding bedoeld was om te laten zien dat ik nu van die rare beenkappen draag bij het wandelen (gamaches geheten in 'goed' Nederlands, of 'guêtres 'in het Frans). Sinds half januari ben ik weer begonnen met het beoefenen van de sport Nordic walking, la marche nordique. In Nederland deed ik dat al enige tijd, maar hier ben ik er mee gestopt, omdat ik het lastig vond op de onregelmatige paden.

Ik heb me ingeschreven bij een club in Quimperlé van ongeveer 16 mensen die elke dinsdag om 9 uur er stevig tegen aan gaan, onder leiding van een echte trainster. Hard werken, veel spierpijn en veel losse veters, want de trainster stuurt ons van boven naar beneden dwars door de braamstruiken en over kolkende rivieren. De gamaches zijn echt nodig. Is het zelfkastijding?

In ieder geval hebben we gisteren na afloop van zo'n barre tocht heerlijk bij iemand thuis aan de warme soep en lekkere taarten mogen proeven, met vooraf aperitif en wijn tijdens. Het is gezellig volk, met veel humor. Qua techniek moet ik nog veel afleren en bijleren.
Trouwens: de titel van de blog verwijst naar de aantallen hartslagen die ik minimaal en maximaal moet aanhouden bij het lopen, als 64-jarige.

Voor ons is nu een periode aangebroken waarin het wat rustiger lijkt te worden. Neemt niet weg dat we nog steeds veel ondernemen in en rond het huis; maar de jachtigheid is er wat af.

Zo zijn we, samen met de electricien, alle leidingen van de stopcontacten aan het vervangen door afgeschermde draden. De elektromagnetische straling in huis is te hoog voor gezond wonen, vooral vanwege de houten wanden waar de draden in liggen. Alle 3 draden (rood, blauw en geel-groen), moeten uit de leidingen getrokken worden en daarna vervangen door een afgeschermde (dikke) rode fasedraad en een (nieuwe) gewone blauwe en geel-groene. De afgeschermde draad moet dan ook nog geaard worden. Een enorme verkwisting van materiaal, maar het kan niet anders. Tijdens de bouw is ook al een 3x 150 meter aan draad weggegooid wegens een logistieke fout.

De verlichtingsgroepen krijgen elk een schakelaar die zichzelf automatisch afschakelt als er geen lampen meer branden in huis. Zo loopt er geen stroom meer door de draden. Belangrijk in slaapkamers.

Zo proberen we greep te houden op wat ons omringt aan techniek, en dat is heel wat.

De loodgieter heeft ook nog wat werk overgedaan dat nooit goed is uitgevoerd tijdens de bouw, met name de volgorde van het waterfiltersysteem. Verhaal halen is bijna onmogelijk. Dat geldt voor de loodgieters en voor de electriciens. Onze rechtsbijstandverzekering werkt pas na 3 jaar wonen in het huis, leuke regeling.

Voor ons geldt nu de wijze regel: we doen wat we vinden dat we moeten doen voor ons welzijn.

De dagen zijn al duidelijk aan het lengen. Buiten roept, zeker ook omdat de tuin nu aan de beurt is. aarde voor de groentetuin aanvullen, de kas in orde maken, takken versnipperen voor de mulch die erg nodig is voor verrijking en afdekking van de grond. Het plaatselijke tuiniersbedrijf dat onderhoud doet nu in allerlei tuinen levert ons een paar keer per week een vrachtwagen snoeihout, gratis. Wat blijkt: zij moeten op de stort voor elke kuub flink geld betalen, en bij ons vinden ze gretige afnemers die hen geld besparen. Hun klanten betalen uiteraard wel de stortkosten!

Het hakselen is een klus voor Kobie geworden in de loop der tijd. Vandaag 2 kruiwagenwielen gekocht om op het machien te monteren zodat we hem door het grind kunnen vervoeren.

Als laatste vondst: een detector die waarschuwt als de kat (en ander volk) aan de deur verschijnt met de bedoeling binnengelaten te worden.

In huis worden we nu om de haverklap verblijd met vogelgeluiden uit een kastje. Kobie had reuze veel lol met het beluisteren van de vele geluidsopties in het kastje.

Nu nog de detector iets verfijnder inregelen.

Zo onderhand krijgen we wel erg veel handigheid in het vinden en vaak ook uitvoeren van technieken en handelingen die met bouwen, tuinieren en inrichten te maken hebben.

Vragen? Roept u maar.

Tot gauw.

vigilance orange

2010-01-11T22:23:00.001Z

Die vent met die oranje muts, in de winter veel gezien in Le Faouët en omgeving. Ieder moet er wat van zeggen. Bij de wandelclub ben ik de mascotte met die muts met die maffe 'pompom' bungelend aan een touwtje. Een baken dat tussen de wandelaars de weg wijst. Anderen beginnen te brullen over Neeskens als ze me zien lopen of fietsen. Aan schaatsen denkt hier niemand. Ik vermoed dat de meesten hier het verschil tussen een kunstschaats en een Noor niet kunnen maken.

De titel van de blog geeft het Franse weeralarm aan. De laatste weken is dat vaak te vinden op de site van Météo France en bij de weerberichten. Oranje geeft aan dat er gevaarlijke situaties kunnen voorkomen. In de huidige periode gaat het vooral over kou, hevige sneeuwval, gladheid, en dat vanaf half december.

In Bretagne, waar ze echt niet op sneeuw rekenen, krijgen ze de afgelopen week flink hun trekken thuis. Op dit moment ligt er bij ons zo'n 30 centimeter, 20 km verder naar het Noorden veelal 50 cm. Kom ik voor boodschappen (als het lukt te rijden) richting Lorient (30 km zuidelijk), dan is er nauwelijks sneeuw te zien.
Voor morgen is er een nieuwe lading neerslag voorspeld met plaksneeuw en ijzel in Bretagne. Vanaf woensdag gaat het dan echt dooien. Gelukkig en jammer.

Wat is het toch heerlijk om te voet boodschappen te doen in een weldadige stilte. Auto's rijden nauwelijks. Kinderen hoeven niet naar school (de schoolbussen rijden niet) en besteden hun tijd aan sneeuwballengevechten, het maken van prachtige sneeuwpoppen, of het glijden van hellingen op een plank als slee. De geluiden zijn dan gedempt, geeft een speciale sfeer. Mensen lopen over de wegen alsof het autoloze zondag is. Een gemoedelijke solidariteit ontstaat. De boeren met hun tractoren hebben al heel wat auto's uit greppels getrokken, wegen geschoond of hulpverleners naar geïsoleerde dorpen vervoerd.

Het huis toont nu wat het waard is qua isolatie. De sneeuw blijft dicht tegen het huis liggen, en binnen zorgt de snorrende kachel voor 20 graden.

Buiten zien we nu elke dag honderden groenlingen (vogels die geelgroen zijn) in het braakliggende terrein voor het huis driftig in de weer om alles wat ze aan zaden kunnen vinden te verorberen.
De kapel van St Fiacre doet het wel erg goed in een winters landschap.

Kobie is nu druk in de weer om de kas van water te voorzien. Aangezien we nog geen watertanks hebben gevuld met regenwater, heeft ze van de nood een deugd gemaakt . Een paar uur lang hebben we kruiwagens gevuld met flinke hopen sneeuw, die de kas in gekruid en daar uitgestort over de kurkdroge aarde tot ze gaan smelten en zo de eerst bevloeiing verzorgen.

Dat wat betreft de prettige kanten van echt winterweer. Wat dan eerder een schaduwkant is: de vele afgelastingen van de gezellige, sportieve of lekkere evenementen. Geen zangkoor, geen 'vin chaud', geen 'galette des rois', geen nordic walking (waar ik vorige week mee gestart ben, zeer pittig trouwens!). Ik mis dan wel de mensen al meer dan een maand. Vanaf donderdag lijkt alles weer 'gewoon' te functioneren.

Het is een periode waarin we beseffen dat leven op het platteland idyllisch kan zijn, dat we het erg naar de zin hebben, maar dat we het moderne comfort van stroom, ADSL en rijdende auto's toch node kunnen missen.

O ja, binnenkort toch weer foto's van mijn persoon met snor. Ik mis 'm. Kobie ook blijkbaar. Marijke, je had gelijk.

PS dd 12 januari. Ja, deze blog kent een PS, ongebruikelijk voor een blog.

Gisteren meldde ik dat in Bretagne de mensen nog geen Noor van een kunstschaats kunnen onderscheiden. Wat blijkt? Ik geef toe dat mijn sportieve nieuwsgierigheid niet erg groot is als het om schaatsen gaat. Staat vanochtend in de krant dat een Fransman, Alexis Contin, uit Locminé (40 km ten oosten van hier) 4e is geworden bij de Europese kampioenschappen schaatsen in Hamar. Ik wist niet wat ik zag. Ik moet nodig mijn vooroordelen onder handen nemen.

A bientôt.

cabaretier verleidt import-Breton

2009-12-30T19:50:00.000Z

Deze week begon ik in de ochtend, vóór het douchen, aan mijn tweewekelijks ritueel van het kortwieken van mijn manen. De tondeuse net opgeladen, dus genoeg voor 3 beurten. Lamplicht aan, op tafel uitgebreide opvang van vallend haar (de voorpagina van Ouest-France). Alles komt aan de beurt: hoofdhaar, bakkebaarden, wenkbrauwen, oren (leeftijd begint te tellen), en....snor.
Vroeger deed Kobie dat allemaal liefdevol, maar ik wilde het zelf ook kunnen, met spiegels en zo.
Subtiliteit komt er niet voor kijken, alles gewoon in stand 'ultrakort'.
Maar goed, die snor. Op dat punt aangekomen, overwoog ik ineens om 'm radicaal te verwijderen. Wel eens vaker overwogen maar nooit uitgevoerd. Toch niet gedaan nu, teveel gewend aan het peper en zoutgeval, al dertig jaar. Wisselende lengte van 4 mm tot 3 cm.

De volgende dag, eergisteren, bekeek ik via de laptop met het programma 'uitzending gemist' de laatste show van Herman Finkers 'Na de pauze'. Genieten van onvervalst Nederlands cabaret, dat ik overigens mijlen verkies boven het Franse humorgeweld dat ik soms via TV bekijk. Soms wel geestig, maar te vaak te hard geblèr of humor waar ik echt niet om hoef te lachen. De enige die ik nog waardeer van de mannen is Guy Bedos. Bij de vrouwen vind ik Anne Roumanoff wel aardig.
Goed, Finkers. Na 7 jaar weer op de planken, heerljik om me te laten leiden door liedjes, sketches en situaties die mij als Hollander wel aanspreken.
Wat ik zag was dat zijn snor niet meer onder zijn neus prijkte. Stond sympathiek. Mijn besluit stond toen wel vast: eraf met dat ding. De volgende ochtend tijdens de scheerbeurt, trimmer erop en ...weg is-ie. Pas aan het eind van de dag had Kobie het in de gaten! Zo kenmerkend was de snor blijkbaar niet.

Zo tijdens de donkere dagen in december komt elk jaar weer het verlangen in me boven om even bij iedere geliefde vriend, vriendin of familie op bezoek te gaan, om op zijn minst de band te verstevigen, in de vorm van wat hartelijke woorden, een hand of een zoen.
Op afstand doe ik dat in gedachten.

Via de blog voor ieder de wens dat het nieuwe jaar gezondheid, lol en voorspoed brengt.

Was drogen

2009-12-09T13:52:00.007Z

Ooit langs de rivier gelopen of gefietst, of simpelweg langs de kade op een bankje gezeten, en gekeken wat er aan schepen langs komt varen? Voor mij een zoete herinnering aan Nederland. Het mooist vond ik altijd als het maandag wasdag was. Vrouwen die, meelopend met de beweging van het schip 'de Festina lente IV', aan een waslijn nog een laatste hemd hangen, met stevige houten knijpers. Onderbroeken, schorten, droogdoeken, lakens wapperen dan al een tijd in een stevige bries, alles in een kleurige, of rijkelijk witte toon. (foto: bron wikipedia France)
Op het Bretonse platteland zie ik ook vaak datzelfde tafereel bij een huis of boerderij (veel jurkschorten overigens, te koop op elke weekmarkt in Frankrijk). Het maakt me blij, en tegelijk denk ik dan: 'zo wil ik ook de was drogen'. Het plan is er al, en, nu de garage klaar is, gaat er toch iets dergelijks van komen.
Een moderne en praktische versie van de lange lijn (Klaas, let op): de droogmolen. OK, het oogt wat compacter en minder romantisch, maar in deze tijden van zeer veel vallend vocht, voor ons een wat haalbaarder variant. Kobie is helemaal niet blij met dat plan van de lange waslijn: hoog reiken, veel knijpbewegingen, vooral bij ondergoed en sokken, bij regen snel alles binnen zien te halen. Zij is tenslotte in ons huishouden degene die alles regelt wat met de was te maken heeft. Nee, voor haar gaat niets boven drogen in de warme buanderie, aan knaapjes en rekjes, en...in de wasdroger. Maar ja, ecologisch als we zijn, zou dat verboden moeten worden.
Komende week gaan we een plek zoeken die én goed op de wind ligt, én snel bereikbaar is, én genoeg zon krijgt. Als het er dan een keer van moet komen (de bui dus), mag ik rennen om alles binnen te halen.

De garage is klaar, op één detail na, de goot. Die wordt volgende week opgehangen. We hebben afgewogen of het aluminium of zink werd. Gezien de prijs, maar zeker ook gezien de vorm en het materiaal, krijgt zink de voorkeur. (Op de foto ligt een 'bache' (plastic zeil) voor de deur onder de plek waar het water van het dak valt, om te verhinderen dat de pas aangestampte oprit uitspoelt.)
De klus begon 16 oktober met grondwerk en eindigde 8 december met....grondwerk (het ophogen van de inrit voor de garage).
Alles is op dit moment zo nat (in Bretagne de natste herfst in 65 jaar), dat grondwerk meer op baggeren lijkt dan creatief weghalen en opvullen van aarde.
Dat wil niet zeggen dat we 6 weken alleen maar regen gehad hebben. Kijk naar bijgaande foto van Malo als trapezewerkster. Ze moest en zou, voor de garage af was, ontdekken hoe alles in elkaar zat. Alle balken heeft ze afgelopen.
Het samenwerken met de timmerman was voor mij een avontuur apart. 2 eigenwijze kerels bij elkaar. Hij: een vaardig vakman, die geen tegenspraak duldt. Ik: een minder vaardige hulp, die meestal dan toch deed wat de vakman voorstelde, of liever opdroeg. Kostte me vaak wel veel moeite. Een ervaring rijker, en een fraai bouwwerk.

Op het moment dat ik de blog maak, is Kobie Parijs aan het onveilig maken, of juist veilig? Wat wil het geval: haar paspoort is bijna verlopen, dus moet het vernieuwd worden. Dat moet dan in Frankrijk gebeuren. De nieuwe paspoorten zijn echter zo ingewikkeld geworden door allerlei technische ingrepen om vervalsing tegen te gaan, dat iedere Nederlander die in Frankrijk woont, naar het consulaat in Bordeaux of in Parijs moet, om het daar aan te vragen. Brest is te klein om de dure machine daar te plaatsen.
Vanochtend om half zes op, om 7 uur in de TGV in Lorient. Vanavond om 21 uur weer in Lorient. Dat alles voor een bezoek van een kwartier, pasfoto en aanvraagformulier inleveren, en weg wezen. 100 euro reiskosten, dank u wel. Kun je toch erg lekker van uit eten in Bretagne.

Nu op weg naar een vergadering van de wandelclub. Voor de verandering: het regent hard.

De nijvere mieren zijn weer bezig

2009-11-04T20:18:00.026Z

Kobie redt de Ginko van de verstikking in de pas gestorte aarde, vrijgekomen bij de bouw van de garage..

Veel foto's en weinig tekst. Ik weet het, het is lang geleden dat er tekenen van leven van mij kwamen. Ik begin, met een soort koudwatervrees, de draad weer op te pakken.
Start is ons project voor de garage. Ik ben er al meer dan een jaar mee bezig. Wat voor één, hoe groot, waar, wat moet er in?
De idee was uiteindelijk een grote garage met veel dak op het zuiden om zonnepanelen te herbergen.
Een studie van ons project geeft als voorlopige conclusie: niet doen, die zonnepanelen. Er is een rij bomen langs de route départementale die zo veel kostbaar zonlicht wegneemt dat het rendement van de investering slecht is. Dus, nu gekozen voor de garage met een stalen dak, maar met het idee in het achterhoofd: wie weet kan het toch nog ooit gerealiseerd worden die grote lap zonnepanelen (60 m2). De garage hebben we toch nodig, en het bouwwerk ziet er prima uit, naar ons gevoel.
In een paar foto's het proces van de bouw tot op vandaag. De grondwerkzaamheden, metselwerk voor fundering, waren al klaar.

Alle voorbereidingen worden, met redelijk mooi weer, op het pad uitgevoerd.

Het eerste portaal (une ferme), met handkracht verplaatst en gehesen.

Het tweede portaal.

Het derde portaal (trouwens met mooi weer)

Wat een dynamiek voor het laatste portaal. Hulpkrachten van de timmerman en onze buurman Erwin waren zeer welkom. Ik hield af en toe mijn hart vast en adem in.

Regendicht maken van de westwand met Deltavent N, ook gebruikt voor ons huis. Met Michel le Bail kan ik het goed vinden: enerzijds zijn we natuurlijk klant en opdrachtgever, maar meewerken aan zoiets geeft wel veel voldoening. Hij doet veel in z'n eentje, af en toe hulp van zijn zoon. Een echte mannetjesputter.

De bardage (gevelbekleding) is van behandeld hout. In het midden 5 meter hoog. Bevestigd met roestvrij stalen spijkers. Het mooie weer is ondertussen vertrokken en regen laat ons in de blubber ploeteren. Een Berenburg na afloop is erg welkom. De vorm van de garage geeft wel veel verlies aan hout, vooral aan de overkapping.

De zuidkant is vandaag, op 5 latten na, afgerond. Het hout is op. Schuine lijnen vreten latten.

Voordat de bouw begon, had ik het genoegen om een paar dagen te kunnen doorbrengen met een aantal ex-collega's van school in de Auvergne. Het jaarlijkse herendiner werd voor het laatst gehouden in de boerderij van Wilfried. Een heerlijk weerzien met een paar gastvrije en avontuurlijke mensen in een prachtige omgeving. Daar leven betekent ook: handen laten wapperen. De verfijnde keuken van de herendiners werd nu omgezet naar een keuken die de plek in Auvergne eer aandeed: de boeren keuken. Een korte vakantie die me goed in de herinnering bewaard zal blijven.

Ik wilde nog veel meer laten zien en vertellen, dat lukt nu even niet.
Wel nog een mooi plaatje van Kobie. Af en toe lukt het ons om samen even de deur uit te gaan, met de nadruk op 'samen'; een kort uitstapje naar het strand bij Guidel. Zelfs op het strand kan Kobie het niet laten met haar camera op zoek te zijn naar een geschikt plaatje voor een te bouwen website. Het plaatje is de moeite waard, vind ik.

zeuren

2009-09-19T20:10:00.012+01:00

Al vele malen probeerde ik een blog te schrijven in de ochtend of de middag. Zelden lukt dat uiteindelijk.
Zo ook deze keer. Het is toch weer avond geworden alvorens de koe bij de horens te pakken.
De dag is toch meer voor boodschappen, krant lezen, werken in de tuin, ook op zaterdag.
Vandaag is het lange tijd droog gebleven, ondanks de voorspelde onweersbuien. In de tuin hebben we het gemaaide gras kunnen keren, de planten in de bassins voor de waterzuivering uitgedund, de leidingen voor de zuivering weer eens flink doorgespoeld om aangekoekt slib te verwijderen.
Om half zeven wilden we reeds aan tafel gaan om te eten, en zodoende een lange avond te hebben. Klop, klop (bij gebrek aan bel), de buurman Marcel die kwam vragen hoe het leven er bij stond.

Rabarberplant die een heerlijke 'clafoutis' opleverde.

Een half uur later zaten we dan aan tafel. Blijkt toch weer dat ons ritme van leven, en vooral eten, niet altijd synchroon loopt met dat van Fransen. Toch heerlijk om tegelijk uit hun eigen tuin geplukte 'pêches de vigne' als jam aangeboden te krijgen. Na het vertrek van Marcel smaakten onze aardappelen met groente en bal prima, iets gaarder dan de bedoeling. Kwaliteit van leven is ook de verrassing aanvaarden van een onverwacht bezoek.

Een nieuwe drinkbak voor de kat

Maar dat zeuren dan, hoe zit dat? Nou, ik wilde een blog maken waarin ik eens goed kon ventileren hoe vaak we het gevoel hebben getild te worden door de overheid en bedrijven bij het aanbieden van hun diensten. Nu ik ervoor zit om het te gaan doen zinkt me de moed in de schoenen. Te ingewikkeld en veelomvattend om echt uit te leggen hoe protectionistisch de Franse overheid is waar het gaat om het steunen van eigen bedrijven. Vele subsidies die in de ecosfeer toegekend worden hebben een vies luchtje van beschermen van eigen producten en bedrijven, bijvoorbeeld in de sfeer van zonne-energie. We weten bijna zeker dat de te incasseren subsidie nog niet eens dekt de meerprijs van hoge arbeidskosten en dure importprijzen. En dan ook nog eens tot de conclusie komen dat de bedrijven vaak incapabel zijn om goed werk te leveren, maakt het extra zuur. De 8000 euro subsidie waar we recht op hebben is duur betaald! Raar maar waar.
Al schrijvend komt toch wel een hoop boosheid aan de oppervlakte, maar het leven is te kort en te leuk om er lang bij stil te staan.

Er zijn veel leukere dingen in ons Franse leven die alle sores, kritiek en chagrijn doen verbleken.

De gekke kat die het bakje water inruilt voor een riante vijver om uit te putten, weliswaar in het toilet

Een heerlijke, lange wandeling met Kobie (ja ja, ze loopt beter dan ze wil toegeven) rond Kernascleden, met het musée de la chauve-souris (vleermuis). Met haar eigen camera denkt ze ook altijd weer de leukste te zijn (een strijd hier in huis over wie dat nu echt is, is nog niet beslecht).

Chauve = kaal

Een dag balisage (streepjes voor een wandelcircuit op bomen verven) met wandelvrienden, met een picknick onder een boom naast een grote menhir.

Een etentje in het nieuwe restaurant Thon-ki-ri in Le Faouët met Peter, de broer van Kobie.

Slenteren over de jaarlijkse bio-markt in Mûr-de-Bretagne en daarbij met vriendin Bernadette gezellig een falafel eten en een fles biowijn uit Bergerac drinken van het stalletje ernaast.

Een dagje naar de oostkant van de Morbihan om 3 lege,afgedankte vaten van 1000 liter bij een recyclebedrijf te halen (om er bij de nieuw te bouwen garage regenwater in te gaan opvangen voor de kas en de groentetuin). Eindelijk hebben we tijd genomen om eens een stad als Malestroit te bezoeken en ook la Gacilly. Elk jaar wordt daar een foto-expositie gehouden waarbij de foto's door de hele stad te bekijken zijn (op huizen, in parken). Thema: Peuples et Nature.
Het koor dat sinds donderdag weer repeteert, met een nieuwe dirigente. Een vrouw met wie we nog ver kunnen komen, lijkt me na de eerste avond.

Deze blog maakt dankbaar gebruik deze keer van foto's van mijn onovertroffen huisfotografe Kobie. Mijn camera blijft steeds vaker in de tas of thuis. Komt wel weer.

crise d'identité

2009-08-06T10:27:00.009+01:00

De laatste blog is ondertussen al enigszins belegen. De winter is nog ver weg, neem ik aan. Verder is het af en toe wel goed om afstand te nemen.
Deze keer één enkele foto die aardig weergeeft waar de aandacht de laatste weken naar uit is gegaan, namelijk de kas. Kobie heeft een hele fotoreportage van de bouw op onze website gezet. Bij actueel 2009 is alles in kleur te vinden. Op bijgaande foto zijn Kobie en Jacky bezig om de onderste rij panelen op het fundament te schroeven. Gelukkig hadden we die dag stralend weer. Bij de laatste panelen bovenin steeg de temperatuur zodanig dat we om het kwartier het vochtverlies moesten compenseren met grote glazen water en een beetje frisse buitenlucht.

Wat me brengt tot de titel van de blog is het gehannes met mijn welluidende voornaam. Al sinds mijn jeugd heet ik Bert. Goed, in de kinderjaren was het weliswaar Bertie, een naam die ik al snel graag verving door Bert, omdat ik hem associeerde met klein zijn en dat wilde ik niet.
Jarenlang ging dat allemaal prima. Op een dag vond ik Bertus wel een aardige naam, maar na enkele weken verwarring keerde ik snel terug naar Bert.
Het gedoe rond mijn voornaam begon in Frankrijk, tijdens vakanties. Bij het voorstellen aan Fransen met de naam Bert, werd al gauw gedacht dat het een meisjesnaam was. De Fransen verstonden namelijk Berthe als ik op z'n Nederlands uitsprak BerT. Vond ik niet echt leuk. Ik legde dan uit dat het eigenlijk Lambertus of Lambert was, dat in Nederland bij de geboorte doopnamen gegeven worden die dan ook in je paspoort terecht komen, maar dat vele doopnamen afgekort of verkleind worden (Hubertus, Egbertus, Robertus, Albertus...tot Bert) . Onder die naam ga je dan het leven door.

Toen we naar Frankrijk trokken in 2007 om hier ons leven op te bouwen bedacht ik dat ik wel een nieuwe start kon maken met de naam Lambert. Ik dacht: ze kennen me niet in Le Faouët,dus dat gaat vanzelf. Nou, mooi niet. In mijn mailadres gaat het dan nog wel, maar in de praktijk van alledag was het toch lastig. In Frankrijk wordt Lambert eerder gebruikt als achternaam (bijvoorbeeld de acteur Christophe Lambert), hoewel ook de voornaam wel aanwezig is (Lambert Wilson, ook een acteur). Na enkele maanden wonen hier heb ik besloten om mijn vertrouwde naam Bert te behouden en te bezigen, wat de Fransen er ook van maken (Burt bijvoorbeeld).
Over mijn familienaam alleen het volgende: die is voor Fransen onmogelijk om uit te spreken. De 'ij' als tweeklank blijft een i en een j voor hen. Dus wordt Wijlaars net als Dijon, van de mosterd.
Ook klanken als ui, oe zijn voor hen lastig.

Een tweede, voor mij rare, situatie doet zich voor bij instanties of bedrijven waar we ingeschreven staan (belasting, EDF, ziekenfonds, bank).
Als ze vragen om mijn voornaam, op papier of via internet, noteer ik Bert. Echter, zodra ze dan kopieën van paspoort, rijbewijs oid nodig hebben, wat zie ik dan in de correspondentie verschijnen als adressering: Lambertus Wijlaars of Wijlaars Lambertus. Voor Kobie geldt hetzelfde met haar voornaam.
Haar achternaam is weer een probleem apart. Bijvoorbeeld France Telecom vertikt het om haar eigen achternaam op correspondentie te zetten, terwijl andere instellingen daar niet of minder moeilijk over doen. Het ingewortelde idee dat de naam van de man ook die van de vrouw is, is in Frankrijk erg sterk. Op brievenbussen bij huizen zie ik zelden 2 achternamen.

Op dit moment zijn we er aan gewend, maar de 'administration' is hardnekkig. Soms levert het lastige misverstanden op.
Zo zijn we nu overgestapt op een andere bank (ING Direct), geen sinecure, vooral omdat we een 'compte joint' hebben (gemeenschappelijke rekening). Het aantal documenten dat dan nodig is om een rekening te openen, gigantisch. Een vriend uit Nederland heeft net op tijd nog een kopie huwelijksakte in Zevenhuizen weten te bemachtigen en meegenomen naar Frankrijk.

De reden om van bank te wisselen is voor ons heel simpel: de kosten! Wat onze huidige Franse bank aan jaarlijkse vaste kosten in rekening brengt: ongeveer 110 euro. Hebben wij de pech even een klein bedrag rood te staan: pats € 7,50 per keer. Meteen afrekenen graag.

Aangezien we in beide landen rekeningen hebben biedt ING voor ons de beste prestaties en is het meest praktisch voor de minste prijs. Lijkt bovendien op ING Nederland, voormalige postbank.

Even nog over het weer, een belangrijk gegeven in de vakantie: als je van fris weer houdt, met af en toe een bui, maar ook wel zon, is onze streek ideaal op dit moment. De temperatuur is zelden boven de 20 graden, de nachten zijn fris en prima voor de nachtrust. Hou je van liggen aan zee, zou ik toch iets zuidelijker gaan vakantie vieren.

solstice d'été

2009-06-21T20:36:00.009+01:00

Vandaag de langste dag. Hoe vroeg het licht is, weet ik niet. Hoe laat het donker is hier: tegen half twaalf; we zitten tenslotte vlak onder Cornwall, flink westelijk. Het weer is al een tijd stabiel, fris (rond de 20 graden) maar veel zon. Ideaal weer om buiten te werken of te wandelen.

De kat blijft een bron van vreugde; kattekwaad (ik vertik het om kattenkwaad te schrijven) heeft ze nog nooit van gehoord. Even een trapje bij het huis voor een klusje, en hop..het dak op. Om haar eraf te krijgen is lastiger. Ze heeft vast het idee gehad: ik zal hier eens even de strakke lijnen van het huis doorbreken met m'n kop; missie geslaagd.

Trouwens, voor vandaag schrijf ik de blog toch weer op de vertrouwde manier, enerzijds omdat ik nog niet weet hoe het anders moet, anderzijds omdat ik toch wel in contact wil blijven met het thuisfront.

Begin juni ben ik voor 5 dagen op reis geweest naar de Cantal met 31 wandelliefhebbers van de 'club'. 2 dagen in de bus en 3 dagen wandelen en uitjes. Het weer zat volledig mee. Slechts op de laatste bezoekdag, tijdens de rondwandeling boven op de torens van kasteel d'Anjony, brak een pittige onweersbui los. Spectaculair gebeuren zo boven in de omloop van de torens.Het verblijf was in een vvf village in de Cantal in le Lioran. Ik was nog nooit in een dergelijke omgeving te gast geweest. Ik vond het ideaal om er te verblijven: goede kamers, prima maaltijden, veel activiteiten, betaalbaar.
Ons programma bestond uit wandelen en toeristisch verkennen. Een schitterend wandelgebied vooral, gelegen midden in de grootste krater van Europa (70 km doorsnee). Het bezoek aan het musée des volcans in Aurillac was voor mij een openbaring. Het gaf me de gelegenheid om echt te beseffen hoe het gebied ontstaan is miljoenen jaren geleden, en bv waarom de bodem zo goede weidegronden levert voor de koeien van het fameuze ras 'Salers'.
Op de donderdagavond was er in het 'hotel' een dansgroep uit de streek met een eigen programma en daarna voor de gasten de gelegenheid om enkele dansen te leren. Het was even genieten van een zwierige wals met één van de danseressen van de groep.
Voor volgend jaar wil ik graag het jaarlijks uitje organiseren. Het bloed kruipt toch waar het niet kan gaan. Mensen die me kennen weten wat ik bedoel.

Tijdens mijn 5 verwendagen heeft Kobie thuis niet stil gezeten. Nee, de zon was voor haar de uitnodiging om het folie van de panelen voor de kas te gaan knippen en vastzetten. Een werkje bij meer dan 25 graden binnen achter glas. Ze is nu wel gaar van het nieten (weliswaar met een nieuwe accunietmachine). Kracht blijft het kosten in polsen en armen. Je kan je hielen niet lichten of ze maakt misbruik van de gelegenheid. Ik kan haar niet stoppen.
Nog 4 panelen zijn er te gaan, en dan naar buiten om te gaan bouwen. De fundamenten liggen al.

Ondertussen is de aanvraag voor de bouwvergunning voor de garage echt de deur uit. Het bezoek aan de architect in Vannes was eigenlijk niet iets om voor weg te lopen. In feite was de man die ons hielp alleen adviseur. Toen hij de plannen op papier zag was hij nog enthousiaster dan wij. Eindelijk een ontwerp dat breekt met het traditionele. Als advies kregen we mee om toch nog eens de gevelbekleding te herzien. Resultaat: we gaan ipv metalen, nu een verticale houten gevelbekleding aanbrengen; vriendelijker, en een mooi contrast met het strakke, donker getinte huis dat veel horizontale lijnen heeft.

Mijn koor heeft gisteravond, tijdens 'la fête de la musique' de laatse uitvoering gegeven. In de open Hallen van Le Faouët is het hard werken om de stemmen te laten horen. Vorige week zondag was de uitvoering in een kleine kerk in Lorient. Voor het koor was dat de beste en mooiste uitvoering dankzij een prima akoestiek en een enthousiast publiek.
Aan het eind van de uitvoering van gisteren deelde de dirigent, Goulven Airault, mee dat hij volgend jaar in St Brieuc gaat werken en stopt met het koor. Een grote domper. Komt tijd komt raad. Het zal lastig worden om zo'n goede en veelzijdige dirigent weer te vinden. Iedereen was aangeslagen.
Hierbij nog een fotocollage van de uitvoering zoals we die gaven in mei bij de open museum-dag, samen met het koor van Lanester.

Het is een seizoen vol afscheid. Afgelopen donderdag was de laatste les van 'la technique vocale'. Zoals het vaak gaat, zeker in het warme seizoen, sloten we af met een hapje en een drankje. Ieder brengt wat mee, zelf gemaakt of zelf gekocht, zoet of pittig. Alles kan.

Als laatste toch weer iets over eten.
Vaak eten we niet buiten de deur, maar de gelegenheid die de biowinkel in Lorient bood was te mooi om te laten gaan.
Ze hebben daar nu ook een restaurant waar vooral in de middagpauze maaltijden met producten uit de winkel worden geserveerd.
In een mail van de winkel werd een 'dîner-concert' aangekondigd. Een vast menu, welkomstdrankje, en muziek van de Bretonse gitarist Soig Siberil. Wij op vrijdag erheen. Een prachtig ingericht restaurant, heerlijk eten en een fantastisch concert van een innemende man die deels jazzy deels Bretonse melodieën speelde.

Morgen komt de schoorsteenveger, net nu de mussen bijna van het dak vallen. Moet toch gebeuren.

waar blijft-ie?

2009-05-29T21:08:00.007+01:00

Misschien niet eens de vraag die de huidige lezer zich stelt. Wel de vraag die ik mezelf al een paar keer heb gesteld. Een vraag die voortkomt uit mijn onzekerheid hoe ik de blog ga voortzetten. Ik ben er nog niet uit. Ik heb nu besloten om in ieder geval iets van mij/ons te laten horen, voor het geval iemand denkt: geen nieuws goed nieuws of, hij heeft er geen zin meer in.

Dat de blog een ander karakter zal krijgen, ligt voor mij bijna vast.

Voor nu een kort overzicht van de afgelopen tijd, met een paar foto's.
Vandaag is een dag hier in Bretagne die het ideale weertype in zich heeft: een stralende zon in een bijna blauwe hemel, een koele bries die de temperatuur zeer aangenaam houdt, een graad of 23. De wekelijkse wandeling van de vrijdag was een plaatje, rondom Saint Tugdual. Prachtige uitzichten, een koel bladerdak boven het hoofd, pas gemaaide paden, een koel biertje na afloop. (foto toont nog een ander landschap van een paar weken terug in de buurt van Le Saint, met de kapel St Trémeur op een idyllische plek).

Ons terrein begint steeds meer vorm te krijgen: het vergrote talud langs de weg is nu groen, en is een verrijking voor de tuin. Het onderhoud ervan is nu makkelijker omdat we er met de maaimachine over kunnen lopen. Het lage talud voor het huis heeft een geweven afdekking gekregen om ervoor te zorgen dat onkruid ofwel geen kans krijgt, ofwel niet zichtbaar is. Het terrein is zo groot dat we nauwelijks aan belangrijk werk toekomen, zoals het monteren van de kas, het plantklaar maken van de nieuwe groentetuin. Het planten van alle uit Nederland meegebrachte bloemen, planten en fruitstruiken heeft ook al een paar weken gekost (onkruid verwijderen, stenen verwijderen, grond openwerken, plekken zoeken waar ze het beste zullen groeien, karton erover, en eventueel houtsnippers of stro). Ik zal niet zeggen dat we beiden (vooral Kobie) een achturige werkdag ermee vullen, maar soms voelt het wel zo (vermoeide spieren, pijnlijke rug). Dit jaar moeten we ook al duidelijker de strijd aan met de slakken die het gemunt hebben op sommige nieuwe planten, en op net aangebrachte jonge slaplantjes). De remedie die we sinds gisteren hebben gevonden is zichtbaar op de foto. Een vreemd gezicht een straal bezopen slak.

Een project dat mij al weken bezighoudt is de bouw van de garage. (Een tijd heb ik het hangar genoemd, maar belastingtechnisch is dat niet zo'n handig woord. Hangar veronderstelt bedrijf, en garage is een onbelast onderdeel van een woonhuis). Het wordt met de dag duidelijker dat we die echt nodig hebben.
We hebben de keuze gemaakt voor de timmerman die het werk mag uitvoeren. Maar zelf moeten we nu het ontwerp uitwerken, en de volledige bouwaanvraag maken. De architect wilde dat wel doen, maar de kosten stonden niet in verhouding tot de prijs van de garage. Dus aan het werk. Na een paar bezoeken aan de DDE die de bouwaanvraag behandelt, weet ik nu wat de eisen zijn. Alle talenten als tekenaar met potlood en computersoftware hebben we ingezet. Het geheel is bijna af, maar nu wordt ons gesuggereerd eerst maar de CAUE (architectes de France) in Vannes te raadplegen omdat het ontwerp wat ongewoon aandoet. Het feit dat we toch al een wat onalledaags huis hebben doet er blijkbaar niet toe. We hebben begrepen dat de architecten die daar zitten soms projecten om de meest suffe redenen kunnen weigeren. Het zijn officieel door de staat aangestelde architecten. Ik ben er wel benauwd voor, maar anderzijds heb ik de overtuiging dat hetgeen we willen zeer zinnig is, omdat het past bij het huis, ook qua materialen, en omdat de vorm mede ingegeven is door de wil om een groot oppervlak aan zonnepanelen te installeren. De fotomontage spreekt voor zich.

Voor Kobie zijn de afgelopen weken erg pittig geweest omdat de belasting in Frankrijk en in Nederland van informatie voorzien moesten worden. Een knap ingewikkelde materie. Voor Nederland is alles nu via internet geregeld. Nu is Frankrijk aan de beurt; hier moeten we voor 11 juni via internet alles doorgeven. Dan maar afwachten wie welk deel van het inkomen mag belasten. Alles in Nederland, een deel daar en een deel hier? We wachten actief af.

Verder zijn de maanden mei en juni vol kooractiviteiten, repetities, uitvoeringen. Het lastige is dat sommige data samenvallen met die waarop de wandelclub leuke dingen organiseert. Vanaf half juni stoppen de verenigingsactiviteiten.
Ondertussen ben ik begonnen om samen met een wandelkameraad 40 km van het Langeafstandswandelpad in het canton Le Faouët te controleren op onderhoud en aan/afwezigheid van de wit-rode markeringen op bomen, palen, stenen. Een wonderlijk gebeuren waarbij we de meest vreemde personen ontmoeten (één met neigingen om een jachtgeweer tegen ons te gebruiken). Leuk werk.

LAW en GR

2009-04-08T21:54:00.022+01:00

Een korte blog deze keer. Het geval wil dat de blog die ik gemaakt heb gisteravond en vanochtend geplaagd werd door allerlei gedoe. ADSL die niet werkte. Verbinding met de server van Google weggevallen, 5x stroomstoring in een halve dag. En... een keurig bewaarde blog (in Word) die niet te kopiëren blijkt in het frame van de blog. Alles opnieuw typen is geen optie.

De afgelopen 2 weken stonden in het teken van wandelen, bezoek en grondwerk.

De bomen zijn voor het grootste deel verwerkt tot brandhout (over 2 jaar), en tot houtsnippers in de tuin als bodembedekking tegen onkruid. Marcel, de buurman, heeft het zaagwerk en kloofwerk voor een groot deel gedaan, Kobie heeft met de houtversnipperaar, geleend van buurman Jean-Robert, urenlang takken tot 7 cm dik door de machine laten gaan, een lawaaïge maar dankbare klus.
Als kers op de taart heeft Marcel 2 stompen hout die van de kastanjes waren overgebleven uitgezaagd tot steunpunt voor de brievenbus. Deze heeft nu dus een betere plek op het terrein. Het grote voordeel is voor de postbode dat ze in haar Kangoo alleen het raampje hoeft open te draaien en de post in de bus te werpen. Ze is ons erg dankbaar.

Begin april zijn Fred en Bertine bij ons geweest voor een week. Ze hadden de mazzel dat de zon overvloedig heeft geschenen. Heerlijk om tussen de middag op het terras te eten. Voor Kobie was het een plezier om familieverhalen uit te wisselen, en vooral veel over katten te horen en vertellen. Toen de grondwerker kwam op dinsdag 31 maart hebben ze kunnen genieten van de veranderingen die zich voltrokken op het terrein en daarnaast nog de handen laten wapperen om stenen en onkruid te verwijderen. Ons Amerikaans is aardig bijgespijkerd. Okidoki!

Wat betreft het grondwerk: in de 2 dagen die M. Auffret heeft besteed aan het graven en opbouwen is het terrein aanzienlijk veranderd. Het hoge talud tussen het huis en het maïsveld is verlaagd tot 40 cm, met strekdammetjes. Het talud dat aan de weg grenst is verbreed met een helling die nu zó afloopt dat we met de grasmaaier er kunnen lopen.
Daarnaast is de aarde van de nieuw te maken groentetuin omgewoeld en is tegelijk de plek voor de nieuw te bouwen serre uitgevlakt; deze ligt namelijk op een helling.
Toen M. Auffret weg was, begon voor ons weer een aardige klus: 'rumex' uittrekken voordat de penwortels 1 meter zijn, en veel stenen rapen om de messen van de grasmaaier en onze ramen te sparen.
Op dit moment liggen we eigenlijk een beetje voor pampus. We hebben het gevoel dat we echt leven maar dat doet wel pijn in de spieren.

De nieuw te bouwen schuur komt langzaamaan dichterbij. We hebben nu 2 deviezen liggen. Ze verschillen behoorlijk in prijs. Ik denk dat we snel de knoop kunnen doorhakken. Dan meteen de bouwvergunning aanvragen, en dan wachten op goedkeuring, en aan de slag.
Wanneer er een eind komt aan deze keten van acties is niet te voorzien. Wel wordt steeds duidelijker hoe we het willen hebben; maar om alles goed af te ronden vraagt nog veel tijd, en die hebben we. Zolang het een plezier is, prima. Zo niet, dan koersen op ontspanning en rust. Maar de natuur (ook onze natuur?) heeft zo haar eigen wetten die ons uitnodigen tot handelen. Een regenbuitje na zon doet het gras echt wel snel groeien (= maaien).

De titel van de blog is LAW en GR. Zo begon ik gisteren met een heel verhaal over wandelpaden in Nederland en Frankrijk. Ga ik nu niet doen.
Alleen belangrijk is het feit dat ik gedurende 2 weekeinden stages heb kunnen doen (workshops) in de wandelsfeer.
Als eerste een stage de balisage. Hoe markeer je een wandelroute op een doeltreffende en duidelijke manier? Uitgangspunt bij elke wandelroute hoort te zijn: de wandelaar moet zonder kaart de route kunnen lopen zonder te verdwalen. In de praktijk blijkt dat bijna nooit te doen. Ieder kent wel de wit-rode markeringen van de Lange Afstand Wandelpaden in Nederland, in Frankrijk de Grandes Randonnées, met dezelfde markeringen. Voor de kortere streekwandelingen (in een rondje) wordt hier de kleur geel gebruikt.
Binnenkort kun je me vinden op de paden rond Le Faouët, met verf en kwast en nog veel ander zinnig gereedschap, om de 'balises' te vervangen of aan te vullen. Op de foto: werken met een oefenstammetje

De tweede stage was afgelopen weekend: kaart lezen en kompasgebruik, bij de wandelfederatie genoemd: module de base.
Boeiend om mee te maken hoe 2 enthousiaste, ervaren wandelaars hun kennis en ervaring delen.
Alles is nu duidelijk over hoogtelijnen, kleuren en symbolen op de wandelkaarten van 1:25000.
Zeker als ik de zondag in het echte terrein kan zien hoe symbolen en lijnen werkelijkheid worden.
Een fascinerende stage. Op de foto een weg die over een heuvel loopt (crête), een electriciteitspaal met transformator (symbool) en in de verte een pompstation (symbool). Ondertussen richting bepalen aan de hand van 'azimut'.

Ouf!

2009-03-17T18:07:00.011Z

Twee onderwerpen voor deze korte blog: een krantenartikel en een dagje bomen rooien. Afgelopen woensdag was er een AG (assemblée générale) van de wandelclub. Onderwerp: de verdeling van de taken voor het wandelfestijn van Paasmaandag en een veer in de billen voor het trio dat de website van de club heeft gebouwd, met foto.
Ik denk dat de helft van de vereniging een computer heeft thuis, niet allemaal even fanatiek. Een aantal mensen was stevig verrast dat de site er was; vooral de foto's werden bewonderd. Nu is het een kwestie van zien wie het onderhoud gaat doen. Ik neem aan dat huize Blom/Wijlaars de zaken zal bijhouden, en dat de vice-president, ex-journalist van de krant Télégramme, de teksten zal leveren.

Zondagnacht heb ik wat minder goed geslapen omdat maandag voor mij een soort D-day was.
Er zouden 3 grote bomen omgaan., op mijn verzoek; 2 bij de buurman en 1 bij ons op het talud.
Alle 3 vlak achter het huis. Ik voelde me verantwoordelijk voor deze actie, overigens goedgekeurd door de buurman. Ik heb geen goedkeuring gevraagd aan de bomen, wel vergeving voor deze actie. Trots ben ik er niet op, wel op dit moment van schrijven erg opgelucht. De stammen van de bomen zagen er uiteindelijk van binnen goed uit, vol stijgend voorjaarssap. De takken daarentegen gaven wel degelijk aanleiding tot grote zorg in geval van een echt stevige storm; broos en droog, vol mos.
Om 10 uur startte de élagueur (snoeier) in zijn nacelle (hoogwerker). Op de grond had hij al degelijk bekeken welk gereedschao hij nodig had, en hoe hij de takken eerst hoog zou zagen en hoe hij later de boom zou laten omgaan. Met 3 motorzagen (waarvan één met een maximumlengte van 4 meter), benzine, kettingolie toog hij naar boven. Met een bewonderenswaardig geduld en grote beheersing werd eerst de kastanje op ons terrein getopt. Daarna de 2 andere bomen bij de buurman, beide meer dan 20 meter hoog.
Op de grond werd de stapel takken (sommige 30-40 cm dik) steeds groter. De stammen zelf werden door vader Guillemot in zijn quatre-quatre (terreinauto) via een stalen kabel strak gehouden op het moment dat zijn zoon de bomen aan de onderkant zaagde. Eerst aan de voorkant een inkeping, dan, iets hoger, aan de achterkant de echte zaagsnede. De auto zorgde uiteindelijk voor het echte omtrekken, de zoon was al verdwenen. Met een stevige plof kwamen de 2 eerste bomen ter aarde, de grond dreunde, als een akoestisch en voelbaar afscheidssignaal.
De laatste boom had nog enkele takken die dienden als opvang bij het ter aarde storten.
Daarna kwam het afwerken van al het gevallen hout. Mootjes maken van de eiken stammen van soms 70 cm doorsnee. Takken verplaatsen. Uiteindelijk werden de laatste 3 kastanjes die als opschot op het talud stonden, in het donker geveld. Met een led-lampje op zijn voorhoofd toog de bomenman in zijn hoogwerker naar de top van de laatste boom, om die vanaf boven per 40 centimeter telkens in te korten. Om 21 uur reed hij naar huis om te gaan douchen en eten. Nauwkeurig tot de laatste seconde. 1 kwartiertje eten tussen de middag.
Om die tijd had ik het echt wel gehad, qua fysieke inspanning, maar zeker ook qua emotionele spanning. De herrie van de meer dan 110 decibel de hele dag, de geur van rokende motoren en rokende zaagbladen hebben deze dag hun sporen bij mij wel nagelaten.
Nu nog de komende tijd de takken verwerken tot snippers of hout voor de houtrillen, de stammetjes klieven voor brandhout, de grote stammen ook nog klieven, de vraag is alleen nog hoe. Gelukkig zijn de vogels nog steeds volop aanwezig in de buurt; hun nesten zaten in elk geval niet in die bomen.
De spieren krijgen het flink te verduren sinds maandag: takken sjouwen, zagen, klieven, tillen, transporteren. Ik ben uiterst blij dat ik de ledematen dadelijk weer op een gerieflijk matras mag neervlijen.

toc toc tac tac hep hep

2009-03-10T19:24:00.010Z

Wat nu weer? Is die Wijlaars gek geworden? Ja en nee. Wat wil het geval? Sinds ik in Frankrijk woon, hoor ik soms niet anders dan de uitdrukkingen die in de titel staan.
Ja, maar wanneer dan? Onbewust al een hele tijd, bewust sinds enkele maanden. En het blijkt dat menige Français/Française dit toepast in situaties dat er afgevinkt wordt.
Bij de bakker hoor ik het als mevrouw mijn 'grand pain céréales' op de toonbank legt, dan de krant en dan ook weer als ze het wisselgeld terug geeft "ap ap ap ap". Daarna kijkt ze me glimlachend aan en wenst me une bonne après-midi. Hetzelfde gebeurt als de financieel expert ons demonstreert hoe de cijfers van inkomen en uitgaven zich verhouden tot elkaar (tac tac tac), of wanneer de persoon die de antenne installeert de 4 kabels één voor één in een busje schuift (toc toc toc toc). Sinds we dit weten horen we het overal waar geteld wordt, waar zaken afgevinkt worden of waar een volgorde in werkzaamheden afgewerkt wordt. In Nederland heb ik het nooit gehoord (hoogstens ok ok ok). Het doet bijzonder vreemd aan als je het eenmaal weet.

Sinds een maand staan ze dan op het dak van de carport, de schotel en de FM-antenne. Een schoonheid is het niet die schotel, maar het werkt.
Zelfs de FM levert me nu klassieke muziek in mijn kamer.
De TV functioneert. Alleen....het is wel flink wennen aan zo'n ding in huis. Groot scherm, slecht geluid, beeld bij programma's in High Definition prima maar bij de standaard zenders afgeplatte koppen, breedbek gezichten. Geen verandering in te krijgen voorlopig. We krijgen het niet voor elkaar om het beeld zo in te stellen dat ieder er weer normaal bij loopt/staat/zit, desnoods met zwarte balken e.d.
Na twee en half jaar zonder tv is het vreemd om om in de avond op een stoel voor de buis te gaan zitten en een film of documentaire te zien of het nieuws. Net als vroeger laat het kijken een katergevoel na, ook al is het een mooie of degelijke documentaire.
Wat nog het leukst is, is een film op DVD afspelen. Dan besluiten we zelf dat we gaan kijken, hebben de macht over stoppen of doorgaan.
Zo hebben we samen naar 'Chez les Ch'ti' gekeken, de kaskraker in Frankrijk met Danny Boon en Kad Merad. Dat was echt genieten. Of een oude C'eravamo tanto amati uit de collectie van NRC.

Daarbij komt dat de lente ons meer naar buiten lokt dan naar een stoel voor de tv. In huis werken we hard aan de opbouw van de serre in koepelvorm. We hebben bijna alle frames voor de serre geschroefd en gelijmd. Dat doen we binnen op de vlakke betonnen vloer. Het opslaan ervan vraagt behoorlijk wat ruimte. Voorlopig blijven ze binnen staan tot de plastic folie gespannen is (wat moet gebeuren bij een temperatuur van minstens 25 graden). Dus wachten we op echt lange zonnige dagen om die klus te klaren: meten, knippen, vouwen, nieten. Dan kan het spul buiten opgeslagen worden. Ik moet zeggen: we wennen er aan dat het huis dient als werkatelier en opslagruimte. We zijn tenslotte een dynamisch stel.
Stiekem hoop ik wel dat het spul binnen twee weken verwerkt en verdwenen is.

Tot grote tevredenheid van de wandelclub (en zeker ook die van ons) is de website van de vereniging nu life. De naam van de vereniging "marcher, découvrir, comprendre les chemins" loopt niet over van bondigheid of durf, maar ja, in 1983 waren ze waarschijnlijk al blij dat ze een naam hadden. Kobie heeft er uuuuuren aan gewerkt qua techniek en lay-out, ik leverde de teksten en de plaatjes, ook uuuuuren. Maar ieder van de club is trots dat ie er is.

In de tuin werken we hard aan de inrichting van de nieuwe moestuin aan de oostzijde en aan de voorbereiding voor de plaatsing van de serre (spitten, nivelleren, grond verbeteren). Voor het eerst in twee jaren hebben we een vuurtje gestookt in de tuin, met name om braamstruiken te verbranden.
De grote schuur/hangar aan de wetzijde begint langzaamaan op papier vorm te krijgen. We hebben al offertes voor schuur, grondwerk en wachten nog op een offerte van de metselaar voor de fundering. Daarna een bouwvergunning in 4-voud aanvragen en maximaal 3 maanden wachten.
De architect van het huis stelde voor om zoveel mogelijk de stijl van het huis aan te houden. Dat betekent wanden van golfplaat en een dak van 'bac acier' in de kleur die het huis ook heeft. Een financieel expert heeft ons voorgerekend wat de mogelijkheden zijn voor het exploiteren van zonnecellen op het schuurdak om elektriciteit op te wekken. Nu nog kijken of we de middelen kunnen bemachtigen om de start te maken voor dit schone bedrijf. Het ziet er haalbaar uit, met de nodige mitsen en maaren.

Een maand geleden kreeg ik de blog van Henk van Dongen onder ogen. Henk is één van de trouwe lezers van de blog. Hij is nu met FPU. En Henk dacht, een blog is ideaal voor mij, zeker nu ik meer tijd heb. Dus maakte hij een blog On the road again...vol met foto's. Als verwoed reiziger kan hij zijn reisverhalen goed vorm geven.

Ondertussen besef ik dat het alweer bijna een jaar geleden is dat ik in Nederland was om lieve vrienden en familie op te zoeken. Ik heb me voorgenomen om in diezelfde periode weer naar Nederland te gaan, wetend dat ik lang niet ieder kan ontmoeten die ik graag zou willen zien. De komende tijd zal leren wat wel en niet haalbaar is.

Vandaag zijn we op pad gegaan om een voertuig voor de tuin aan te schaffen. Een tractor 'gaat te ver' op ons lapje grond. Spierkracht zal het moeten worden, maar dan met mate toegepast. We hebben het idee dat bijgaand voertuig (nee, het is geen rollator) voor ons tengere gestel wel geschikt zal zijn. Het beestje kan nog kiepen ook en 400 kg dragen. Achter de fiets is voor mij ook nog een optie.

'Le petit chat est mort'

2009-02-10T21:03:00.010Z

Nee, nee , nee, die aanhalingstekens staan er niet voor niets. Een dramatische zin uit het toneelstuk van Molière "L'école des femmes', dat is de titel van de blog. Ik bedoel maar. Notre petit chat is, gelukkig, erg levend(ig) (zie foto). In het toneelstuk vraagt Arnolphe (prachtige rol van Daniel Auteuil) die Agnès als onwetend meisje opvoedt, in de bedoeling om haar als onnozele vrouw te kunnen huwen, aan haar wat ze als spannends heeft meegemaakt in de tijd dat hij op reis was. Ze antwoordt dan onder andere: le petit chat est mort. Voor Fransen die op school dit stuk hebben gelezen, is dit een monumentale zin geworden. In elk literair handboek van de 17e eeuw kun je het terugvinden. Op een winterse avond begin februari heb ik, na twee jaar, weer eens een toneelstuk bijgewoond in Brest. Je moet soms ver reizen voor de cultuur. Wel een verademing weer even in de grote stad. Ook was er veel schooljeugd in de schouwburg, uiteraard met hun docenten. Voorbeeldig publiek.
Het UTL (université de temps libre), waarvan ik lid ben, organiseert dit soort uitstapjes regelmatig in het jaar. Animo is er genoeg.
Vandaag was er een lezing over de doodstraf in Bretagne, vanaf het Ancien Régime tot aan de afschaffing in Frankrijk in 1981. Boeiend verteld, met vele anecdotes over boeven, publiek, terechtstellingen en rechtspraak.
Over 3 weken een excursie naar één van de bedrijven van gigant Bolloré in Quimper. Ze ontwikkelen daar de nieuwe superdunne lithium batterijen voor aandrijving van electrische auto's.
Kortom, genoeg te beleven.

Eind januari was mijn broer Kees bij ons met de twee kinderen. Een paar dagen genieten van samen zijn, met een uitstapje naar Concarneau en Pont Aven. Willem kreeg het zelfs voor elkaar om op de racefiets te klimmen en zich, ondanks de kou, in het zweet te rijden over de gemene klimmetjes in de omgeving. Vader en dochter op stap naar de menhirs in Erdeven.

Voorts zijn we nog steeds volop bezig om vorm te geven aan onze plannen voor de grote schuur met een dak vol zonnepanelen. Dus veel gezoek op internet, gesprekken met bedrijven en ook met een financieel deskundige die ons 4 scenario's gaat voorleggen hoe we verstandig en voordelig deze onderneming kunnen opzetten. Dit alles betekent ook dat we de groentetuin moeten gaan verplaatsen, evenals de nieuwe koepelkas. Dus weer een nieuwe aanvraag indienen bij de gemeente voor een andere plek. We weten ons wel bezig te houden.

Zo ook bij de wandelclub. Kobie en ik werken daarvoor aan een website die spoedig de lucht in gaat (in de lucht gaat), op het net komt? Soms raakt het Nederlands in een vreemde stroom, of ben ik zelf de kluts kwijt. Senior moment.
Met de voorzitter ben ik afgelopen zaterdag in Vannes aanwezig geweest bij de jaarvergadering van het Comité départemental van de Franse wandelorganisatie. Veel mannen in de zaal en aan de bestuurstafel, terwijl in het ledenbestand van 1600 mensen 70% vrouw is.
Vooral het eten tussen de middag vervangt perfect een verplicht nummertje werkgroepdiscussie. 3 uur aan tafel doet wonderen.
Tegelijk wordt dan even gevraagd of we ook de website van het comité onder handen kunnen nemen. Oh ja, en of de 'newsletter' een nieuwe vorm kan krijgen. Alsof Kobie een wonderdokter is. Verder kwam het verzoek of ik 'responsable de zone' wil worden, persoon die zich bezighoudt met de 'balisage' (onderhoud van de markering van de paden) in ons gebied.
Wandelen in dit seizoen is soms wel een bezoeking. Het weer valt vaak reuze mee, maar het vele water dat de afgelopen weken gevallen is, maakt de paden soms bijna onbegaanbaar. Een schone wandelbroek is dan na 10 kilometer niet erg herkenbaar meer.
Onderweg komen we soms fraaie 'kunstwerken' tegen.

Ach ja, het weer. Soms kan ik daar goed mee omgaan, er naar kijken en ervan genieten, ook als het regent, ijzelt, sneeuwt of waait. Gisteren was er een voorspelling voor zware storm. Ik moet zeggen, ik had het even, nou ja, even? te kwaad. Waarom? Vooral vanwege de bomen achter het huis. Dat zijn namelijk geen kleine sprietjes, maar 2 immens hoge en zware eiken die bij de buurman in de tuin staan. Hoe stevig die verankerd zijn in het talud is nog maar de vraag. Aangezien de wind meestal precies richting huis staat, knijp ik 'm als een ouwe dief. Als één van de 2 bomen valt, is het gedaan met de pret.
Gesprek met de buurman Marcel; van hem kreeg ik het adres van een bomenspecialist die vandaag een offerte uitbracht voor het kappen. Morgen een gesprek met Marcel, om te zien of we elkaar kunnen vinden in het werk en de kosten. Hij begrijpt gelukkig mijn gevoel.

Morgen komt de antennebouwer de schotel installeren en de FM-antenne. Dan kunnen we, als het goed is, af en toe profiteren van de programma's van Arte of uit Nederland, of gewoon nog eens genieten van de stapels DVD's met films uit de collectie van het NRC. Al het voorwerk voor de aanleg van de antennekabels hebben we zelf ter hand genomen, dus de antenniste moet de schotel snel kunnen laten ontvangen.

bûche, banketstaaf, galette

2009-01-12T18:50:00.012Z

Wat een zoetigheid in de titel van de blog. De 'bûche' (zie foto) is een typische lekkernij voor de Kerst. Ieder koopt of bakt zelf een taart in de vorm van een houtblok (bûche), met zeer veel crème, room, suiker, afijn, alles wat dik maakt, in allerlei smaken. Voor de verjaardag van Kobie leek me dit me wel een passende vorm van gebak bij de koffie. Aldus geschiedde, met als hoofdsmaak chocola. Voor alle duidelijkheid, dit gebak is gekocht bij 'onze' bakker. Ik moet er niet aan denken een dergelijke taart te maken. Ik ben meer voor de subtiele toetjes.
De banketstaaf kwam uit Nederland met Bert en Joke mee. Van een gerenommeerde bakker uit Zwijndrecht. Een beetje opwarmen in de bakpan, super.
De derde vorm van zoete lekkernij is de 'galette des rois' (driekoningentaart). Veel bladerdeeg, meestal met een vulling van amandelspijs (soms appel of andere vruchten). Echt licht kun je het niet noemen, afgezien van het bladerdeeg, hoewel dat meestal boordevol roomboter zit. Inwendig bevindt zich dan de boon die voor de gelukkige die hem treft (hopelijk niet via een stevige beet!) een koningskroon oplevert. Deze wordt standaard erbij geleverd door de bakker. De boon is momenteel een snuisterij van porselein (in de vorm van hartje, een dier etc). Gevaarlijk voor je eigen porselein. Traditioneel wordt in deze tijd, tot eind januari, bij allerlei clubs, verenigingen, werkplekken, deze galette geserveerd tijdens de nieuwjaarsborrel. Eerst in eigen huis op 6 januari, dan gisteren bij de wandelclub, morgen bij de volksuniversiteit, en daarna zien we wel of er nog meer gelegenheden zich voordoen. Ook bij deze zoetigheid is opwarmen in de oven een garantie voor extra smeuïgheid en zoet.
Tot nu toe is het me drie keer, van de drie, gelukt om de kroon op mijn hoofd te krijgen. Het leukst is als die door een lieve dame op het hoofd geplaatst wordt, met bijhorende zoenen. De tanden zijn nog intact (wat niets met zoenen te maken heeft).

Sinds de Kerst is ook hier in Bretagne de kou heer en meester. 3 weken lang waren de nachten pittig koud (tot -10 toe). Overdag evenwel was er meestal de zon die ervoor zorgde dat we in huis vanaf 10 uur in de ochtend de kachels konden uitzetten. Schaatsen, zoals afgelopen week in Nederland, is er hier niet bij. Ik moet zeggen dat ik knap jaloers was op al die mensen die aan oevers van kanalen en plassen hun schaatsen onder bonden en dan tochten konden maken. Henk van Dongen zond me vandaag foto's van de Rottemeren. Prachtige taferelen van schaatsers aan de zwier, van molens die in witte tooi de wacht houden aan de oevers.
De afvoerpijp van de waterzuivering liet langzaam het gefilterde water in de vijver lopen, maar zo langzaam dat er een prachtige stalagmiet ontstond (of toch stalagtiet?). De toorts groeide aan van onder af, tot 2 meter in de pijp.

Het mooie weer zorgde er ook voor dat we zin kregen om buiten aan onderhoud te gaan doen. Gedurende een paar dagen hebben we stevig gesnoeid op het talud achter het huis. Er ligt nog veel afvalhout, de braamstruiken slingeren zich door allerlei struiken met hulst en door hazelaars. Kastanjetakken die weer waren begonnen met uitlopen op de omgezaagde bomen zijn voor een groot deel gesnoeid en kunnen dienen als hout voor omheiningen in de groentetuin.

Een ander gevolg van de vrieskou is dat de vogels in grote getale eten komen zoeken tussen stro, gras en dooie takken. Evenwel, de vogels lijken minder alert en minder rap in hun bewegingen. Degene die daar het meest van profiteert is de kat. Nou is ze wel snel en behendig, maar soms lijken de vogels zich als een cadeautje te presenteren. Dat betekent dan dat we de kans lopen dat we bij de voordeur de resten van haar maal kunnen ruimen. Ik vind dat we de kat van meer dan voldoende voedsel voorzien, maar instinct blijft instinct.
De meest voorkomende vogels zijn mezen, roodborstjes, puttertjes, merels, lijsters.

De klus die we gepland hadden af te krijgen voor het bezoek van Bert en Joke hebben we precies op tijd kunnen klaren: de installatie van het nieuwe droogtoilet.
We hebben alle tijd er voor genomen. Alle inkopen gedaan aan materiaal dat nodig zou zijn, bekijken wat te doen was terwijl de oude plee nog bleef staan, een opening maken in de achterwand, aanpassen elektra voor ventilator separett, aanpassen luchtafvoer,...
Op een gegeven moment moest toch echt de 'oude' plee eruit, om verder te gaan.
Met behulp van simpele basisspullen (zie foto) hebben we een paar dagen de nodige toiletgangen gemaakt.
Het moeilijkste deel was om zonder schade de urineafvoer te demonteren en weer pasklaar te maken voor de nieuwe aansluiting van het separett. In alle rust is dat gelukt (we hebben zelfs nog speciaal daarvoor een gasbrander gekocht om het plastic en de oude PVC-lijm week te maken). Na wat reparatie en schilderwerk aan de achterwand, konden we het nieuwe toilet gaan plaatsen. En....het werkt! De aansluitingen pasten. De nare geur die we maar niet konden laten verdwijnen is er niet meer. We kunnen zonder gêne mensen naar het toilet laten gaan, incluis onszelf.
Het separett is qua mechaniek ingewikkelder dan het nonolet, maar het gebruik is simpeler. Het kopje water na een plas blijft noodzaak (om urinesteen te voorkomen in de afvoer).
Het gaan zitten levert een eerste keer even schrikken op, omdat de bril die zakt een klep in beweging zet, een vreemde gewaarwording onder en achter je.
Maar het went snel. Dat konden Joke en Bert die bij ons oud en nieuw gevierd hebben be-amen.
De sterretjes die we om middernacht zouden ontsteken zijn in de doos gebleven omdat de overvloedige maaltijd en het enerverende gezelschapsspel ons voor twaalven hadden gevloerd.
Maar de volgende avond is het er toch van gekomen.

Tip en Allerhande

2008-12-23T16:16:00.013Z

Sedert 1983 verzamel ik het kooktijdschrift Tip. Het was het moment waarop ik koken leuk begon te vinden. Af en toe kocht ik het blad omdat het voor mij bruikbare recepten leverde. Later kwam AH met het maandelijkse blad Allerhande, gratis en ook goed te gebruiken in de keuken. Toen Kobie en ik gingen samenwonen in 1991, bleek er een aardig stapeltje te zijn van ons beiden. Op dit moment is de stapel bijna niet meer te overzien. Ik gebruik ze in Frankrijk nog steeds om er recepten uit te zoeken, oude vertrouwde en af en toe nieuwe. Ik ben niet zo goed in improviseren, dus als ik boodschappen doe, kijk ik eerst even in alle bladen van de maand december of er geschikte recepten te vinden zijn, noteer ze, en noteer dan alle ingrediënten die ik moet inkopen. Het feit dat het Nederlandse bladen zijn geeft als probleem soms dat de ingrediënten die ze opgeven niet altijd in Frankrijk te koop zijn (Leidse kaas, katenspek, boerenkool etc). Soms kan ik dat probleempje omzeilen, soms is de katenspek zo essentieel dat ik van het recept afzie. Een alternatief dat ik soms gebruik is een Frans kookblad, zoals Vivre Champion (juist, van die supermarkt) of Maxi cuisine. Vlees is voor mij moeilijk om te bereiden. In Nederland wist ik het verschil niet tussen doorregen runderlappen en sukadelappen, in Frankrijk kom ik soms helemaal niet meer wijs uit de termen. Ik vraag dan maar om 'de la viande pour un boeuf bourguignon'.

De foto bovenaan de blog toont onze kachel zoals die functioneerde in de periode 23 november tot 12 december, niet dus. Naast de kachel onze elektrische blaaskachel, in de ruit van de kachel zichtbaar een geleende elektrische radiator die het huis moesten warm houden 3 weken lang. Gelukkig dat het huis goed geïsoleerd is zodat we er konden leven, tegen hoge kosten. Een elektronisch probleem (een fout in een printplaat) zorgde voor het ongemak. Op 12 december kwam eindelijk de technicus van het kachelbedrijf met het kastje. In een half uur alles gemonteerd, en de kachel functioneert weer als vanouds, goed dus. Jammer dat het zo lang moest duren; dat hebben we ook aan de Duitse firma laten weten, in mijn beste Duits.

Nu ik toch over feilen heb; vorige week woensdag ging om 12 uur alles aan electra plat in huis, ook de kachel. Zoeken, proberen, niets helpt. Ook de buurman heeft geen stroom. Bellen met EDF levert in eerste instantgie verbazing op. In tweede instantie,een half uur later, blijkt dat op 200 meter afstand een boom bij het omzagen verkeerd is terecht gekomen, op een kabel dus tussen twee palen. Om 5 uur hadden we weer stroom. Van de nood een deugd makend, hebben we onze oude campingbenzinevergasser (lijkt wel zo'n mooi Duits lang woord) tevoorschijn gehaald en daarop water warm gemaakt en heerlijke koffie gezet.
Het gebeuren maakt ons weer eens erg duidelijk hoe afhankelijk we zijn van centraal gestuurde systemen, in ons geval vooral electra. Wat functioneert op deze energie? Waterpomp van het regenwater, kachel, koken, licht, luchtverversing; ook de zonnepanelen en het bijhorende warme water kunnen niet zonder elektra via de pomp. Het eenvoudige leven op het platteland is soms wat ingewikkelder dan we dachten.
Ondertussen is Kobie begonnen om de meterkast van EDF aan de weg toegankelijk te maken. Het was half in het talud ingebouwd waardoor de toegankelijkheid aan de achterzijde, op z'n zachtst gezegd, lastig was. De entree van het terrein moet ook nog een grote beurt krijgen, maar dit is vast het begin. Het kastje is in ieder geval al voorbereid voor het plaatsen van een meter die de later door ons (via de zon) geleverde stroom kan meten. Begin januari hebben we een gesprek in Le Faouët om te bekijken of het oprichten van een kleinschalig productiebedrijfje om elektriciteit te leveren aan EDF zinvol is voor ons.

Het project waar we momenteel met 'man en macht' aan werken is het aanpassen van het droogtoilet. Helaas, het nonolet blijft ons en anderen last bezorgen in de vorm van geuren die we liever kwijt zijn. We hebben alles geprobeerd wat in ons vermogen ligt, om het probleem te verhelpen, maar tevergeefs. Nu hebben we een Zweeds droogtoilet aangeschaft, met de hoop/verwachting dat het geurprobleem opgelost zal zijn. Maar voordat het toilet aangesloten is, valt er heel wat te herstellen en aan te passen aan luchtverversing en vooral de afvoer van de urine. De huidige buizen gaan van 20mm naar 32 mm naar 100 mm, met een minimaal afschot. Alles is gelijmd, en dat moet afgebroken worden zonder schade aan te richten. Spannend. Degene die als eerste van het nieuwe toilet gebruik maakte is de kat. Het eerste uur al lag ze boven op de plee, met een prachtig uitzicht.

Eén van de klusjes die we op ons genomen hebben (vooral Kobie) is de bouw van een website voor vrienden een paar huizen verder. Hij is uitvinder, en voor zijn nieuwe product wilde hij een website om zijn idee aan de wereld te presenteren. Het heeft te maken met auto's wassen op een simpele, ecologische manier in wasstraten.
De volgende klus staat al te wachten: een website voor de wandelclub. Ze willen ook graag aan de wereld laten weten dat ze bestaan en wat te melden hebben.
Ik ben bezig met de voorbereidingen (logo, opzet, zoeken 'onderkomen', foto's etc).
Voordat alles klaar is, zijn we wel aan eind januari. Ik hoop dat het dan de lucht in kan.
Bij het wandelen zelf heb ik af en toe mijn vraagtekens bij de veiligheid die in acht genomen moet worden bij het wandelen langs openbare wegen.
De regel schijnt te zijn dat een groep aan de rechterkant moet lopen en beschouwd wordt als een voertuig. Ik voel me daar zelden veilig bij. Je ziet nooit wat er van achter komt. Vlaggetjes en gele vestjes ten spijt. Nu is het ook nog eens zo dat de discipline in een groep als de onze ver te zoeken is. Wandelen 'à la queue leu leu' (in ganzenpas) één voor één is moeilijk vol te houden. Ieder voelt zich al gauw onaantastbaar in een groep.

De komende dagen hoop ik wat rust te vinden om een verkoudheid te laten passeren. Het schijnt hier prachtig maar koud weer te worden met Kerst.
Samen met Kobie wens ik ieder een vredige en rijke Kerst, en een nieuw jaar in harmonie met de natuur.

Verhuizing

2008-12-02T20:31:00.006Z

Een architect tekent een huis, de klant bekijkt of het bevalt, doet eventueel suggesties voor aanpassing. Na één of meerdere tekeningen zegt de klant: dit is het. Zo is het bij ons gegaan. De werkelijkheid van wonen in een huis is echter anders dan de plattegrond of de 3D-tekening.
Zo zijn we de afgelopen weken bezig geweest om binnen in huis 3 kamers een andere bestemming te geven. Mijn 'bureau' is nu het 'bureau' van Kobie, De logeerkamer is nu mijn 'bureau' en het 'bureau' van Kobie is nu logeerkamer geworden. Reden: Kobie wil meer licht en warmte, ik wil meer privacy en zicht op buiten, de gasten krijgen meer rust en betere ventilatie. Ieder tevreden. Voor Kobie was het een reden om tegelijk een grote schilderklus aan te pakken: alle Combo-stellingen hebben een kleur gekregen met beits op lijnoliebasis.

Terwijl ik dit schrijf beluister ik een CD: het Weihnachts-Oratorium van Bach. Elk jaar kijk ik er weer naar uit om deze vaak te beluisteren in de periode rond Kerst. Het is een beetje vroeg misschien, maar mooie muziek is een genot. Ik zou maar wat graag in zo'n koor meezingen bv "Fallt mit Danken, fallt mit Loben...". In dit geval het Rias Kammerchor.
Af en toe valt het schrijven even stil om mijmerend te luisteren.

Het seizoen van de vallende bladeren is bijna voorbij. Ik ben er wel blij mee. Het grote aantal bomen van onszelf en van de buurman zorgt voor grote hopen blad op de grond en op de daken.
Op de grond harken we de bladeren bij elkaar en verzamelen we in zelf gemaakte korven als compostmateriaal. Op het dak is het een kwestie van schrapen met de vloerwisser en verzamelen in emmers, de goten schoonmaken en zorgen dat er niet te veel blubber in de regenwateropslag terecht komt. Onderhoud is een schone zaak, en een noodzaak.

Terug naar de schrijftafel in een redelijk warm huis. Sedert meer dan een week heeft de kachel, die brandt op geperste houtkorrels, kuren. Soms brandde deze een uur, viel dan uit. Dan weer 3 uur, weer uitval. Sinds 3 dagen doet hij helemaal niets meer. Wij hebben eerst zelf in Duits en Frans de handleiding doorgelezen, zaken schoongemaakt, trucjes uitgehaald om de elektronica om de tuin te leiden. Uiteindelijk hielp niets meer. Een jongeman van de technische dienst van de kachelfirma uit Lorient is langs geweest en constateerde met ons een fout in de computersturing (hoezo gezellig knapperend haardvuur?). Maar waar haal je zo gauw een nieuwe printplaat vandaan? Uit Duitsland (kwaliteit gaat boven alles). Vandaag, 5 dagen later is er nog niets.
Hebben we het dan erg koud in deze barre streek? Gelukkig niet echt. Een voordeel van dit huis is dan duidelijk de perfecte isolatie; op dagen dat de zon schijnt (dat doet-ie hier echt) hoeven we echt geen kachel aan te hebben. In de nacht koelt het wel af, een graad of 4. Een elektrische radiator van wandelvrienden houdt overdag de wacht en houdt het net behaaglijk. In de kamers hebben we daarnaast ook nog radiatoren die gevoed worden door warm water van de zonneboiler.
De invloed van het warmtesysteem onder de betonvloer is nog niet echt merkbaar dit jaar. De opwarming via het dak duurt zeker een vol jaar. We zijn dus gelukkig niet helemaal afhankelijk van één warmtebron. En we hebben elkaar nog.

Nu ik het toch over warmte en energie heb: een project dierbaar aan Kobie, en steeds meer ook aan mij, is de installatie van panelen met fotovoltaïsche cellen om elektriciteit op te wekken.
Toevallig (?) kwam ik in contact met een bedrijf dat verderop werkt aan de installatie van panelen op een nieuw huis. Zij kwamen langs om te kijken of er bij ons mogelijkheden zijn.
We zijn al bezig om een schuur te gaan bouwen. Het idee bij ons is dan om het dak van de schuur te gebruiken als plaats voor de panelen.
(Het is in Frankrijk sinds enkele jaren mogelijk om stroom uit zonne-energie aan de elektriciteitsmaatschappij te verkopen voor 32 of 55 cent per kilowatt. 32 cent bij los opgestelde panelen, 55 cent bij panelen die geïntegreerd zijn in het dak of de wand van huis of schuur. De stroomkosten hier zijn momenteel ongeveer 11 cent per Kw). Bij de bouw van de schuur kunnen we dan zorgen voor de optimale plek van de schuur en de beste hellingshoek van het dak. De opbrengst is dan het hoogst en zorgt ervoor dat de terugverdientijd van de panelen korter wordt.
We zijn nu bezig met het vragen van offertes en het onderzoeken hoe het nu precies zit met subsidies en regeltjes. De schuur kan zich in elk geval terugverdienen door het integreren van de panelen in het dak.
Affaire à suivre.

Het ene project is nog niet afgerond of het volgende dient zich aan (of zoeken we ze?).

Of Sinterklaas voor de deur staat, kunnen we niet goed zien. Kobie heeft in elk geval ervoor gezorgd dat de goede man zich hier thuis zou kunnen voelen als hij een warme kop chocolademelk krijgt met een handvol kruidnoten, die ze uit Nederland heeft meegenomen.
Dan kan hij tegelijk nog een glaasje weduwe Joustra meepikken.

De kat blijft een bron van vreugde en verrassingen. Ik vind zelf Malo fotogenieker dan Carla Bruni.

Lijstjes

2008-11-10T19:47:00.008Z

Sinds we in Le Faouët wonen, nu bijna 2 jaar geleden, maak ik lijstjes. Op papiertjes die ik nog van Ruud Olsder heb gekregen, keurig gesneden op formaat 9x9, en passend in een houder met opschrift van de TU Delft, op de (typisch Frans) geruite velletjes van kleinere en grotere blocnotes, op afgedankte of mislukte A4-tjes van de printer. Lange en korte. De inhoud is meestal de klusjes die ik nog moet doen. Bellen, opruimen, bestellen, uitzoeken, uitvoeren... Ik dacht dat na de bouw van het huis die gewoonte wel zou verdwijnen. Nou, mooi niet. Op dit moment heb ik het idee dat ik nog nooit zoveel lijstjes achter elkaar gemaakt heb. Heb ik nu meer te doen dan eerst of is mijn vermogen om te onthouden nou afgenomen? Eerlijk gezegd weet ik het niet goed.
In ieder geval heb ik het idee dat er nog steeds veel geregeld moet worden, met nadruk op moeten, het heilige moeten. Alsof morgen alles af moet zijn. Aan de andere kant is het zo dat we hier nog hopelijk lang wonen, en dus waar maak ik me druk over? Als ik dan af en toe de lijstjes langs loop, zie ik dat we nog heel wat noten op onze zang hebben ten aanzien van het huis, tv, een grote schuur, een kas, een ander droogtoilet, een poort, en dan nog allerlei onderhoudsklussen en afspraken met mensen of met onszelf! Het gekke is dat, toen ik nog op school werkte, die lijstjes er soms wel waren maar niet zo lang. Ge(pre)pensioneerd zijn levert toch een totaal ander leven op qua tempo, perspectief en intensiteit. Daarbij komt dat het huis soms het karakter van een eigen bedrijf heeft.

Sinds een week is Kobie weer terug uit Nederland. Met de aanhanger was ze naar Nederland gereden om daar een kas als kit op te halen, en tegelijk meststof, kalk en kleikorrels, hagelslag en rookworst. Omdat ze zoveel mogelijk lieve mensen wilde zien, was de week stevig gevuld en vloog om. Ik was wel erg blij toen ze triomfantelijk het terrein op kwam rijden, en ik haar weer in mijn armen kon sluiten. Een week alleen (met de kat) was uiteindelijk prettig vanwege het ritme dat ik zelf kon aanhouden. We leven tenslotte nu voltijds samen.

De Spanc, het organisme dat de controle over de waterzuivering heeft, vroeg ons, in verband met het aanstaande bezoek van de afgevaardigden van de streekraad, om een analyse van het afvalwater te laten uitvoeren. Voor ons was dat de eerste keer dat we dat zouden doen.
Op donderdagavond heb ik een literfles gevuld met water uit het laatste bassin. In de koelkast gezet, en de volgende dag heb ik de fles ingeleverd in Lorient bij het departementaal laboratorium. Dat bracht de fles naar Vannes, waar de analyse werd uitgevoerd, en Vannes stuurde een week later de uitkomst.
We waren erg nieuwsgierig. De brief snel geopend, en de resultaten bekeken. Op 3 aspecten is gemeten. De normen voor de 3 aspecten zijn in 1996 vastgelegd voor privé-zuivering. Op alle 3 aspecten ( voor de liefhebbers: MES, DCO, DBO5) kwamen we uit op ongeveer 4x zo goed als is toegestaan. Niet gek voor een eerste keer, zeker gerekend dat het hele systeem zich nog moet ontwikkelen qua plantengroei en daarmee samenhangend zuiverend wortelstelsel.

Als slot nog een foto, genomen tijdens de laatste wandeling van gisteren in de buurt van Séglien.
Een prachtig huis, met gaten bovenin om de duiven nestplek te geven zodat de bewoners de duivenmest konden oogsten. In het zuid-westen van Frankrijk, maar ook wel in Bretagne vind je veel 'pigeonniers', vierkante of ronde torens met soms honderden gaten voor het laten nestelen van duiven. Bouwjaar van het huis onbekend (aan mij). Staat van onderhoud: belabberd. Het dient nu als stal en opslagruimte. Vroeger zat er, zegt men, een rieten dak op.

A bientôt

Een maand geleden...

2008-10-26T20:01:00.004Z

Wederom gordijnen in de blog. Het geeft in ieder geval aan hoe belangrijk het voor ons is om een intiemere sfeer te creëren. De gordijnen op de foto (wilgen) zijn voor de slaapkamer. Maanden lang heeft er een lakenzak voor het ene raam gehangen en aan de andere kant verpakkingsmateriaal van een radiator.
Nu nog zorgen dat het licht van buiten wordt afgeschermd omdat de gordijnen niet echt lichtdicht zijn; bij maanlicht hoeven we momenteel het licht binnen niet aan te doen!
In de woonkamer is de sfeer in de avond nu ook intiemer met donkerrode gordijnen, alsof de voorstelling dadelijk gaat beginnen.
We merken wel dat dit nieuw gebouwd huis heel langzaam onder onze handen uitgroeit tot een plek waar het goed wonen is. Het huis moet als het ware veroverd worden.

Begin oktober hadden we voor de tweede keer lekkage in de bijkeuken, na een nacht met storm en regen. Het verantwoordelijke bedrijf stond de volgende dag 'op de stoep' om te repareren. Gelukkig is nu echt ontdekt waar het probleem zat, niet in het dak zelf maar in een kleine kier in het raam. Vandaar dat het alleen maar lekte bij wind en regen.
Diezelfde dag was er een reparatie aan de boiler, die alleen opwarmde bij voldoende zon op de panelen maar niet meer als de zon schitterde door afwezigheid (in de winter soms een reële situatie). Afijn, het bedrijf komt langs, plaatst een nieuwe thermostatisch geregelde schakelaar en vertrekt. De volgende ochtend; het is bloedheet in de bijkeuken, stoom komt uit een wateraanvoerpijp, een plastic afdekkap is compleet vervormd door de hitte. Schakelaar verkeerd aangesloten. Thermometer geeft 110 graden aan! Ook hier: meteen langskomen en repareren, gelukkig . Het zijn af en toe spannende tijden.

Aangezien de avonden langer worden, verblijven we langer binnen in huis. Lezen is dan heerlijk, soms toch ook weer achter/voor de computer, of aan de telefoon. Al twee jaar hebben we geen televisie meer. Dat beviel tot nu toe uitbundig. Maar nu begint toch af en toe het gesprek onderling te gaan in de richting van: toch maar doen. Wat willen we dan in hemelsnaam zien? Ik zelf vind de programma's van Arte vaak de moeite waard, maar de actualiteit van de regionale Bretonse zender FR3 lijkt me ook wel wat. En soms een (ont)spannende film.
Maar hoe gaan we de zenders ontvangen? We hebben ADSL, maar de 18 giga die we nodig hebben voor een optimaal digitaal beeld zijn in Le Faouët niet te vinden. We zijn al blij als we 3 giga van de beloofde 8 voor internet halen. Volgens Orange moeten we dan tevreden zijn met 1 giga voor internet en voor televisie. Voordeel: geen antennekabels door het huis
Of een schotel? Kunnen we tegelijk misschien ook Nederlandse zenders krijgen (voor mij hoeft dat niet meer). Of gewoon een hark op het dak; dat schijnt ook al aardig wat zenders op te leveren (Franse uiteraard). Plannen genoeg, tijd ook.

Al een jaar lang produceer ik de blogs op de laptop. In de rand van het scherm zit zelfs een camera met een microfoon. Nooit mee gewerkt. Het skypen met Klaas heeft me ertoe gebracht om de camera te gaan activeren. Maar de software deugde niet; via mails aan de fabrikant kwam ik er achter hoe ik een en ander kon verversen. En zowaar, het werkt nu. Eigenlijk geen televisie meer nodig. Met één van mijn nichtjes heb ik een afspraak staan om weer eens via skype bij te praten. Een mooi communicatiemedium.

Een voorval met onvermoede gevolgen:
Vorige week ben ik met Kobie naar Nantes gereden om Françoise, een goede vriendin, op te zoeken. Niet ver voor Nantes staat een motoragent met een laserkanon de snelheid te controleren. Ik reed iets harder dan 110 km. Even schrikken, en meteen denken: oh, als er een bekeuring volgt, dan komt-ie op het oude adres. Het kentekenbewijs is niet aangepast, en verhuizingen worden niet via de gemeente geregistreerd. Dus dan betaal ik niet op tijd, en dan is er een probleem met boete en zo. Thuis gekomen, even controleren hoe dat zit. Ik had binnen een maand na verhuizing (maart 2008) de wijziging in Pontivy op de souspréfecture moeten doorgeven. Nu is er kans op 135 euro boete bij eventuele papiercontrole door de politie. Afijn, meteen alles in orde gemaakt en in Pontivy 3 kentekenbewijzen laten aanpassen (o ja, die van de aanhanger eerst nog vergeten, moest ik de volgende dag weer terug). Bij checken van een en ander ontdekte ik ook ineens dat op het kentekenbewijs een zegel zat waarop stond dat ik voor 25 oktober de APK voor mijn bedrijfsauto moest herhalen, anders een boete. Gauw een afspraak voor de 24e gemaakt, en geregeld.
Oef. Een complete ketting aan acties dankzij een snelheidscontrole. Merci, monsieur le motard.

Op zoek naar lekkere kaas in een grote winkel in Lanester, ontdekte ik dat er een actie was om Nederlandse kaas te promoten. Daar lag in de vitrine een grote ronde extra belegen kaas van Frico me aan te staren. Ik vroeg aan de verkoopster of ik een stukje kon proeven. Avec plaisir, monsieur. Alsof ik weer 2 jaar terug was bij de kaasboer. Het was weliswaar fabriekskaas, flink zout, maar het bracht me even weer helemaal terug naar oude tijden van kaas met bruin brood.
Tevens ontdekte ik dat ze pakjes van Suzi Wong verkopen met een bami goreng. Het is behelpen, maar de smaak van de kruiden was toch wel even een belevenis. Gebakken prei erbij, een beetje ketjap en het lijkt heel wat. Soms heb ik dan gewoon zin om even bij een Chinees binnen te kunnen lopen en een nasimaaltijd te bestellen met een biertje.
Nog even wachten , en dan kan het wel weer een keer in Nederland. Trouwens, de maaltijden in de Thaise of Vietnamese restaurants in Frankrijk zijn ook zeer lekker. Maar een 'Chineesje pikken' is net even wat anders.

Weer terug naar Le Faouët. Over 2 weken komt een delegatie van de Communauté des Communes met nieuw gekozen leden naar ons huis om ons waterzuiveringssysteem te bekijken. Vooral de nieuwe leden zijn heel nieuwsgierig. Overigens hebben we de plicht om dit orgaan van informatie te voorzien omtrent het reilen en zeilen van ons systeem. De bijkomende vraag was om een analyse van het water te leveren zoals dat uit het laatste bassin stroomt (op de foto op de voorgrond). Dus op vrijdagmorgen naar Lorient om een literfles af te leveren met behoorlijk helder afvalwater. Op 3 aspecten wordt gecontroleerd. We zijn erg benieuwd naar de uitkomst van de analyse.
Het zwakste punt in de schakel van zuivering is de verwerking van de poep in de compostbak. Tot nu toe zet het zich nog maar traag om in compost samen met stro, bladeren en keukenafval. Misschien moeten we meer geduld hebben of het anders organiseren.

A la prochaine!

tijd voor inkeer

2008-09-28T19:21:00.011+01:00

Even een foto van de kat als start van de blog. Vanavond gemaakt in de ondergaande zon. De kat weet erg goed dat de warmte van de zon nog in de vensterbank van de keuken zit. Dus kiest ze daar haar domicilie (toch altijd nog een sprong van 1m40). Kan ze tevens in de gaten houden wanneer binnen het bakje gevuld wordt.

Het atelier is af, eindelijk, het laatste paneel is gemeten, gezaagd, van schroeven voorzien en gemonteerd. Ik heb er lang tegenaan gehikt, maar de tevredenheid is groot nu het af is. Het vezelcement is een sterk maar ook broos materiaal. De eerste plaat heb ik in ieder geval, bij het boren van de schroefgaten, als bijna onbruikbaar moeten afvoeren. Aan de achterkant ontstonden grote gaten door brekend materiaal.Toen de 'truc' om te boren duidelijk was, ging het min of meer vanzelf.
Meteen toen het atelier af was, kwam de vraag: wat volgt? Er is behoefte aan een schuur/garage voor een auto, een aanhanger, groot tuingereedschap, houtopslag, fietsen... Dus nu speur ik de omgeving af om inspiratie op te doen voor een model dat voor ons te maken is. We proberen in ieder geval het geheel zoveel mogelijk van natuurlijke materialen (hout) te maken zodat de techniciteit van het huis getemperd wordt. Kobie is vooral bezig om de groentetuin vorm te geven. We lopen op die manier elkaar niet in de weg en zo hebben we onze verantwoordelijkheid voor een deelgebied. Zo gauw er concrete voorstellen zijn, kijken we er samen naar, en bij de bouw of aanleg doen we veel weer samen. Ieder de eigenheid waar mogelijk en samen waar nodig.

Nu het atelier af is, hebben we ook meer tijd voor de inrichting binnen. De avond valt eerder (nu ongeveer kwart over acht) en de grote glazen deuren zijn dan glimmende, zwarte gaten in het donker. Daar moet iets overheen. We hadden al besloten in eerste instantie om verticale lamellen te nemen, maar iets zei ons dat dat toch niet de goede keuze was (te strak, clean en duur). Na verder zoeken zijn we nu geslaagd bij Leroy Merlin (LM): donkerrode, zijdeachtige, soepel vallende dubbele voile gordijnen. Ze hangen nog niet, maar we zijn erg benieuwd naar het effect. De prijs viel nu eens reuze mee.
Aan de oostkant komt een glasgordijn dat we nog uit Zevenhuizen hebben meegenomen. Gisteren heeft Kobie het nog eens gewassen, en heeft het in een lekker briesje gedroogd. Het gekke is dat, net nu we wat meer naar binnen gericht raken, het weer zo zomers is geworden dat we toch ook weer zin hebben om buiten te gaan spelen. De nachten zijn fris (5 à 6 graden) maar overdag renderen de zonnepanelen op hun best. In de nacht staan hier de sterren echt te stralen, net als de bewonderaar. Het is hier aardedonker, dus het zicht op de hemel is helder. Alle constellaties zijn te bewonderen, inclusief de nevelen waarvan ik de namen echt niet weet, alleen die van Andromeda, maar welke dat dan is, geen idee. Bij de Université du Temps Libre wordt dit jaar een atelier van 12 middagen gegeven door een astronoom. Misschien schrijf ik me in.

Dat de herfst nabij is, wordt ook duidelijk op de oprit naar het huis. Op het talud staan nog zeven kastanjebomen die af en toe hun vruchten van grote hoogte laten vallen. Net toen ik vanochtend mijn haar weer flink had gekortwiekt, kreeg ik echt de neiging om, bij passage van de bomen, mijn fietshelm op te zetten. De stekels voelen aan als naalden. De inhoud van de kegels is echter zeer smakelijk en voedzaam. Dus dat wordt rapen, pellen en roosteren of koken. In een tuintijdschrift las ik dat de tamme kastanje, vooral vers, veel vitaminen en mineralen bevatten. Ik las dat de productie in Frankrijk 100 jaar geleden 3 keer zo groot was als nu. Toen was de kastanje ook echt nog volksvoedsel. De grootste producent is het gebied van de Périgord. De Morbihan doet nog een beetje mee. Onze productie ligt rond de 10 kilo, denk ik, als we er op tijd bij zijn.

Afgelopen dinsdag belde Annie die ik ken van de wandelclub. Zij organiseerde de tombola zondag 21 september tijdens de pardon van Saint Sébastien. Ik liet mij niet onbetuigd, en kocht 3 lotjes voor 2 euro, dat alles voor het goede doel (onderhoud en opknappen van de kapel). Op de tafel stonden de prijzen uitgestald, zeer veel eetbaars en veel drank.
In het telefoontje zei ze me dat ik maar langs moest komen om mijn 3e prijs af te halen. Die stond thuis maar in de weg. Hevig verbaasd was ik, zomaar een prijs. Ik heb haar meteen van de zware last verlost: een doos vol heerlijkheden, veelal geleverd door de plaatselijke middenstand.
Op de foto staat voor het grootste deel de inhoud. De chocola van Kinder was echter na 2 dagen volledig door Kobie soldaat gemaakt. Ik moest er van griezelen. We zijn nu bezig om de doos met koekjesvaria langzaamaan bij de koffie te presenteren. De tasjes gaan waarschijnlijk naar de 'vide grenier'. O ja, de buurvrouw van Annie had er nog een grote zak met pronkbonen bij gedaan. In de zak zaten 2 volledig beschreven vellen papier met informatie over de weldaden van de bonen en een zeer uitvoerig recept van een gerecht dat een hongerige druivenplukker goed zou passen.

Gisteravond zijn Kobie en ik naar het etentje van de wandelclub gegaan. Het werd gehouden in de Salle des fêtes van de gemeente. Om 19 uur was ieder aanwezig. Niemand wilde nog echt naar binnen, want buiten scheen de zon volop. Dus de 'punch' (spreek uit: ponch) moest wachten tot half acht. In een grote melkbus had één van de leden 15 liter punch gemaakt, heerlijk. Daarna aan tafel, en dan het buffet. Salades, paté, brood, wijn, dan koude kip en ham met chips en sla, en tot slot appeltaart. Ondertussen stond de speaker in de zaal dansmuziek te schallen, rock & roll, twist, Bretonse dansmuziek, alles door elkaar. Een schitterende sfeer. Kobie leefde zich volledig uit op haar eigen wijze. Tot verbazing van de aanwezigen, en vooral bewondering voor het ritmegevoel en de eigenwijsheid van haar dansstijl die laat zien dat de muziek van haar is. Op de foto vooraan onze tafelgenoten. Frank, de man in het donker, is Amerikaan en nu getrouwd met een Engelse, die erg goed Frans spreekt. Hij woont nu 7 jaar hier, en spreekt nog maar moeizaam Frans. De 2 anderen zijn onze 'buren' van 200 meter verder. Kobie wordt nu ook lid van de wandelclub.

Als laatste nog een foto van ons trouw transportmiddel op het terrein: de kruiwagen. Om mee te vervoeren: takken, bladeren, beton, pallets, gereedschap, stenen en nog veel meer. We kunnen niet meer zonder. Een paar jaar geleden had ik dat niet kunnen bedenken. Als luxe hebben we op dit vervoermiddel een heuse vering, zodat de spieren niet al te abrupt worden belast. Ook erg handig bij het 'kieperen'.

Na regen komt zonneschijn

2008-09-14T20:19:00.012+01:00

De afgelopen tijd leek mij alsof de uitdrukking veranderd was in: 'na regen komt weer regen'. Letterlijk en figuurlijk. Het was een wat sombere periode in het bestaan; terugslag van het afgelopen jaar en confrontatie met de wijze waarop ik in het leven sta. Gelukkig heb ik hulpbronnen in en buiten mij, om weer terug te keren naar meer plezier en stevigheid. Kobie is er één van. Van haar kreeg ik een prachtige kaart, die ze gekocht had in het boeddhistisch centrum in Plouray. Tekst: "May you find hope in the darkest hours and focus on the brightest days. Free from bitterness that grows you may not judge the universe." (Gebedstekst gemaakt naar aanleiding van een citaat van de Dalai Lama.) De juiste tekst op het juiste moment.

Goed, na deze ontboezeming, stap ik over naar de belastingdienst van Lorient.
Een mens met inkomen wordt druk bezocht door de belastingdienst. Omdat we nu in Frankrijk wonen, komt de 'impôt' bij ons aan de deur kloppen. Of we maar willen opgeven wat in 2007 de inkomsten waren zodat we hier belasting kunnen betalen. (Het gekke is trouwens dat belastingdiensten altijd ieder weten te vinden. Officieel hoef je je niet bij de burgerlijke stand in de gemeente in te schrijven als je hier komt wonen. Dus wie weet nu dat we hier wonen? Al gauw blijkt dan dat we snel bij vele instanties toch bekend zijn, via gas-, licht- en waterrekening, bij de gemeentebelastingen via de eigenaar van ons huurhuis, en waarschijnlijk via andere kanalen). Goed, wij hebben onze inkomsten opgegeven, en of we dus voor 15 september maar willen betalen. Maar intussen loopt ook in Nederland de belastingaangifte voor 2007. Wie heeft gelijk? Twee keer betalen gaat even iets te ver. Na enkele telefoontjes met een heel aardige mevrouw in Lorient, bleek dat we alleen in Nederland hoeven te betalen, omdat het inkomsten zijn van de overheid; bovendien is belasting al geheven aan de bron (loonbelasting en premies). Er blijkt dan een overeenkomst te bestaan tussen de 2 landen om dubbele heffing te voorkomen, maar eerst jagen ze je wel de stuipen op het lijf.

De vakanties zijn nu toch echt voorbij. Dat wordt onder andere duidelijk door het op gang komen van het verenigingsleven. Zo was op zaterdag 6 september de inschrijving voor de "Ecole de musique du Pays du Roi Morvan" in de feestzaal van Langonnet. Allerlei docenten stelden zich voor met hun aanbod aan muzieklessen.
Daarna kon ieder zich oriënteren bij de docent en zich eventueel inschrijven.
Het was een aandoenlijk tafereel om de docent viool de maat te zien nemen bij een jochie van 5, om te weten welke 'kinderviool' zou passen.
Zelf heb ik me ingeschreven voor 'technique vocale' om de zangstem te oefenen en bij het koor Agora, net als afgelopen seizoen. Morgen is de eerst les, samen met 3 anderen in en groepje (was ook goedkoper dan les in m'n eentje!). Donderdag beginnen de koorrepetities weer.
Het wandelseizoen start komende zondag tijdens de 'Pardon de St Sébastien'. Eind september is er dan de algemene vergadering van de wandelclub 'marcher et découvrir', met eten na.

Gelukkig heeft het mooie weer de voortgang in het afbouwen van onze schuur (atelier) veel goed gedaan. Op één wand na, zijn alle platen sinds gisteren aangebracht. Gisteren heb ik hulp gekregen voor het monteren van het raam van de timmerman Michel die de gevelplaten en de ramen van het huis heeft aangebracht. Heerlijk om in 4 uur tijd een complete wand aan te brengen en een raam. Dat raam, zie ik achteraf, had ik nooit goed (waterdicht) in de gevel kunnen zetten; er moesten wel erg veel aanpassingen gemaakt worden. Met Kobie samen heb ik twee zijden met gevelplaten bekleed. Ze wegen per stuk ongeveer 50 kilo. Dat gaf Kobie de gelegenheid om te tonen welk een kracht en doorzittingsvermogen ze heeft.

Na een paar dagen flinke inspanning was vandaag voor ons het moment om even te pauzeren en even de deur uit te gaan om andere verten te verkennen. We kwamen niet verder dan Mûr-de -Bretagne, want daar was de jaarlijkse biomarkt. Meer dan 250 standhouders toonden daar hun waar op het gebied van voeding, wonen, kleding, handwerk, en natuurlijk veel biologische wijnboeren en veel stands met lekker eten (van aardappelpannenkoeken met worstjes van scharrelvarkens tot vegetarische notenhapjes).
Wat namen we uiteindelijk mee: een abonnement op het tijdschrift 'les 4 saisons' van Terre Vivante, een grote pot knoflookpulp, 3 zakken biopruimen (voor de far breton), een draaibare kraanuitloop, een hele hoop nieuwe ideeën voor tuin en inrichting en een gevoel lekker bijgetankt te hebben met de energie van vele vriendelijke mensen.
Zoals bij alle biomanifestaties, waren ook hier de 'toilettes sèches' opgesteld waarbij ieder, voordat hij binnen gaat, eerst in de ton een blik zaagsel tapt om na plas of iets groters in de emmer uit te strooien.

Op de terugweg hebben we samen in Plouray nog een kort bezoek gebracht aan het boeddhistisch centrum, gelegen op een prachtig ingericht terrein. Het meest opvallend is dan de stupa (foto bovenaan) van 12 meter hoog.

Morgen gaan we verder met het atelier en gaan we ons concreet oriënteren op gordijnen of lamellen voor de 5 meter brede schuifpui. Wordt nog een lastige keuzen, ook voor de kleuren.

gemengde gevoelens

2008-08-31T17:37:00.019+01:00

Vandaag was het 'la fête de la chasse' in Le Faouët. Ik had geen idee om erheen te gaan. Evenwel, een onbestemd gevoel bracht me op de been en dirigeerde me toch die kant uit. Een deel van de route erheen heb ik gelopen om wat beweging in de spieren te krijgen.
Ik heb niets met de jacht. Eigenlijk ben ik er tegen, hoewel... Nu we hier wonen hoor ik meer over de motieven om te jagen. Er moet gewoon onderhoud gepleegd worden in het wildbestand. Het aantal reeën wordt te groot. De konijnenstand moet in evenwicht zijn met hun leefgebied. Bij de jachtvergunningen wordt precies aangegeven het aantal dieren dat geschoten mag worden. Dat er misstanden bestaan in de jachtpraktijken, is zeker. Maar het is lastig om te weten te komen wie in de fout gaat en wie niet. De Fransen zijn vaak erg dol op deze 'sport'.
Goed, ook Le Faouët heeft zijn jachtvereniging met clublokaal. Op hun grote terrein wordt het feest gehouden elk jaar. Zaklopen, ei werpen, bier drinken, crêpes eten, een stevige maaltijd, het hoort er bij. Dit jaar was er ook een demonstratie van 'une chasse à courre' (een drijfjacht). Ik besloot om toch te blijven, een tijdje op afstand weliswaar, om dat te zien. Indrukwekkend om de jachthoorns te horen schallen en de honden, goed getraind, als een speer te zien vertrekken om achter het wild aan te gaan (in dit geval een kunstmatig lokmiddel). Ik begreep dat in de Morbihan deze manier van jagen verboden is. Toch nog enigszins gerust gesteld.

In de sfeer van feesten: vorige week was er weer het jaarlijkse feest in St Fiacre. Omdat ik het gevoel heb echt bij dat dorp ( ook wel 'mon quartier' genoemd) te horen heb ik meegewerkt aan de opbouw en het afbreken van de tenten en het feest zelf. 4 dagen in touw met aardige mensen. Om 12 uur is het dan een biertje en een lunch. Dit jaar heb ik aan tafel veel kunnen horen over de strijd van de Bretonnen voor gedeeltelijke autonomie. Het blijkt dan dat de Bretonnen vanuit Parijs Bretonser waren dan de Bretonnen in Bretagne. We praten dan over de zeventiger jaren, ook de jaren dat de Bretonse muziek, via Alan Stivell, een stevige swing kreeg, die nu nog te merken is. Het aantal groepen dat Bretonse instrumenten of Bretonse ritmes gebruikt is enorm. Laatst hoorde ik een plaat van Soldat Louis, uit Lorient. Heerlijke feestmuziek die zo op een Fest noz te genieten valt, half Bretons half Frans.
Goed, de dag van de pardon zelf regende het in de ochtend, maar op het moment dat de kerkgangers naar buiten kwamen ging de zon schijnen; goed voor de bezoekersaantallen en de inkomsten! Het dansen voor de (meestal) ouderen in de grote tent trok niet meer dan een tiental paren, die aan consumpties weinig uitgaven. Voor volgend jaar maar eens kijken of het de moeite loont om 2 dagen lang de tent op te bouwen en af te breken.
De spelletjes, zoals blik werpen, dobbelsteen in de trechter en een vorm van sjoelen, trokken veel publiek en spelers. De prijzen, meestal in de vorm van door winkels geschonken lekkernijen, werden om 19 uur uitgereikt. De winnaars vinden het dan ook prachtig als ze de volgende dag met naam en toenaam in de krant verschijnen. Eind september worden de vrijwilligers dan getrakteerd op een etentje in La Croix d'or.

Die maaltijd valt samen met de maaltijd van de wandelclub, dus dat wordt nog een (lastige) keuze.
Afgelopen woensdag hebben we weer met een aantal leden van de club 'clandestien' een wandeltocht gemaakt aan zee, met picknick. Kobie liep in de ochtend het eerste rondje van 8 kilometer mee, en na de picknick pakte ze de fiets om andere spieren aan te spreken. Voor de Franse wandelaars was ze een echte bezienswaardigheid in haar strakke fietskleren. Het feit dat ze geen helm draagt, riep verontwaardiging op. Onderweg zag ik dat de bomen met appeltjes voor de cider nauwelijks overeind bleven door het gewicht. De bramen zijn op dit moment op hun lekkerst. Op het terrasje na afloop van de wandeling waren de bestellingen als altijd: 'un demi' voor de mannen, voor sommige vrouwen een 'galopin panaché', een kleintje bier met limonade, anderen een 'menthe à l'eau', en voor Kobie een 'Kir breton' (cider met crème de cassis).

Om in de feestsfeer te blijven: gisteren werd in Pontivy het 25-jarig bestaan gevierd van radio Bro Gwened, een lokale radio die vooral in het Bretons uitzendt. Een vriendin uit St Nicolas des eaux, Bernadette, is daar vanaf het begin al bij betrokken, als vrijwilligster eerst. Ze spreekt bijna geen woord Bretons, maar is wel één van de drijvende krachten achter deze radio. Op de foto staat ze van alles te regelen. De hele dag traden duo's, bands, koortjes op die vaak in het Bretons zongen. Als begeleider van zo'n koortje met meiden trad op de voor Klaas bekende Yann Dour. Slechts 3 trekzakken had de man bij zich, alle verschillend gestemd. Hij speelt met een gemak om jaloers op te worden.

Morgen is het 1 september, de bouwvak hier gaat dan weer aan het werk. Voor ons komt nu weer het moment om enkele bedrijven aan hun jasje te trekken om onvolkomenheden te herstellen. Zo hopen we binnen niet al te lange tijd rond te zijn met het afwerken van losse eindjes, die al te lang worden. Dan kunnen we eindelijk zelf met meer rust aan de slag om de opbouw te gaan vervolmaken (wat nog wel tijden zal duren). Als de basis maar stevig is.

Om te eindigen nog een foto van de Dalai Lama, deze keer gemaakt door Elly, een vriendin, die aanwezig was bij het bezoek aan het boeddhistisch centrum in Plouray.
Voor de ex-collega's die morgen weer aan het werk gaan op school: alle sterkte! Ik denk aan jullie.

Herinneringen

2008-08-17T19:40:00.011+01:00

Op dit moment ben ik een boek aan het lezen dat ik al meer dan twee jaar in bezit heb, en dat ik kreeg van vrienden toen ik 60 werd. Het is van Douwe Draaisma en het heet: "Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt". Fascinerende lectuur over de werking van het geheugen en hoe herinneringen tot stand komen. De schrijver weet mij als lezer te boeien door aansprekende voorbeelden uit eigen ervaring te geven van de werking van geheugen. Een frappant voorbeeld van een misverstand omtrent de werking van het geheugen is wanneer, in het boek van Proust 'a la recherche du temps perdu', de verteller een madeleine eet gedoopt in een kopje thee en dan een associatie ervaart die jaren in de tijd terug gaat naar een moment van geluk. Algemeen wordt dit als geurherinnering vermeld, maar in werkelijkheid berust het hier op een smaakherinnering.
Herinneringen komen de afgelopen dagen weer volop naar boven bij het uitpakken van dozen en het ordenen van archief en boekenkast.
Zo wilde ik vanochtend een paar witte sokken aantrekken (komt zelden voor). Ik greep in de stapel paren naar iets wits, en kwam boven met een paar sokken met een opschrift dat me gelijk terugvoerde naar minstens 15 jaar geleden (pleit overigens voor de kwaliteit van de sokken), naar de Coenecooploop, waar ik toen nog aan mee kon doen dankzij stevige knieën. Rondjes lopen langs het bedrijventerrein, de A12, de spoorlijn. (Op de foto de krant van vrijdag met een grote foto van het bezoek van de Dalai Lama (met Bretonse hoed) aan het boeddhistisch centrum in Plouray).
Wat betreft mijn werk op school blijven de herinneringen toestromen, in de vorm van balpennen, tasjes, handdoeken (cadeautjes uit de Kerstpakketten), foto's, veelal zaken die ik nog steeds gebruik.

Gisteravond hebben Kobie en ik een doos dia's uit de kast gehaald, omdat de diaprojector tevoorschijn was gekomen bij het inruimen. In 1989 en 1990 heb ik veel dia's gemaakt in plaats van foto's. 4 sleden met dia's van onze vakantie op de fiets over het eiland Corsica. Wat een belevenis om al die beelden van bijna 20 jaar terug weer terug te zien, geprojecteerd op één van de grote witte muren.
Een aanrader zo'n ouderwetse dia-avond. Volgende keer met wijn, en Corsicaanse worst.

Klaas en Jeanne zijn begin vorige week weer richting Nederland vertrokken. Het was heerlijk om elkaar af en toe te treffen. Zo was er de dag op het naturistenterrein waarbij ikzelf niet de moed had om uit de kleren te gaan, met windkracht 6 en een temperatuur van 18 graden. We hebben onder leiding van gids Jeanne het parcours gelopen rond Erdeven, vol met menhirs en dolmens. Kobie en ik moesten ons zo nodig bewijzen door op eigen kracht op de 'chaise de César' te klauteren en daar de paljas uit te hangen. Dank je Klaas voor het geduld. De warme chocola bij de bakker in Erdeven, daar komen we nog eens voor terug.

Een collega Engels van school kwam met haar vriend bij ons langs, op weg naar Nederland, om eindelijk eens in werkelijkheid te zien waar onze website en de blog nou over gaan. Het was een zeer aangename en gezellige ontmoeting.

Ondertussen blijven we aan het plannen hoe we in en rond het huis verder zullen gaan met de opbouw en afwerkklussen. We gaan de inrichting van de tuin echt vorm geven, we willen een schuur voor de opslag van groot gereedschap, hout en aanhanger; misschien op de oostkant een schuur die qua vorm zal contrasteren met het huis (meer natuurlijk hout). De buurman is daarbij een goede gesprekspartner. Vanuit de schuur zou het zicht op het huis er dan uitzien zoals op de foto.
Verder denken we over een kas bij de groentetuin; een mooie hebben we gezien in de vorm van een koepel. Zelf maken?
We blijven bezig als nijvere mieren, maar we vergeten de rust niet. Vandaag hebben we onszelf vergast op een etentje in La croix d'or. Lopend erheen. Het net vernieuwde restaurant is smaakvol ingericht, en gelukkig is de keuken zo goed dat we er zeker terug komen. Het is gezellig eten op zondagmiddag te midden van vele gasten. De fles Lussac St Emilion ging helemaal op; de energie voor de terugweg bleef intact.

Nu ik het toch over eten heb: we hebben na anderhalf jaar hier wonen eindelijk ontdekt dat er nog een heerlijke Bretonse lekkernij is: de Kouign Amann.
Als we in Douarnenez zijn zullen we zeker daar de originele gaan proeven. Voorlopig doen we het met de supermarktuitvoering die al veel te bieden heeft, zeker met een bol cider of, zoals op de foto, met een kop warme chocola. Het weer is zodanig de laatste tijd dat we meer in zijn voor warme dranken dan voor verkoelende dorstlessers.

Gisteren was er het jaarlijkse concours départemental van het Bretonse paard. Deze keer op de vlakte bij de chapelle Sainte Barbe. In de motregen heb ik daar ontspannen kunnen rondlopen en kijken hoe de paarden gekeurd worden, postpaarden, trekpaarden, moeders met jong, 2-jarigen en nog meer categorieën. Uiteraard kom ik dan weer menigeen tegen uit het dorp (bonjour, ça va?, sale temps, bonjour à ta femme...). Genieten!

de druk van de ketel

2008-08-05T21:11:00.008+01:00

Zoals op de foto te zien is hier de druk nog niet van de ketel. Op jacht naar een huishoudtrap van respectabele lengte (8 treden), kwamen we uiteindelijk toch weer bij Le Roy Merlin terecht (ruime keuze en kwaliteit). In huis hadden we nog steeds pontificaal de steiger bij de voordeur staan. Dat begon wel te irriteren. Een trap die snel verplaatsbaar is, was een noodzaak. We moeten nog vele klussen hoog in huis uitvoeren (tot 3m70). Blij 'm gevonden te hebben, en in de overtuiging dat ie makkelijk in de auto paste, vlot gekocht. Inderdaad het paste, maar de prijs was wel een echtgenote die in een minder comfortabele houding naar huis moest reizen.
De trap was meteen inzetbaar voor een klus die al lang lag te wachten: het veranderen van de afvoerbuizen voor de ventilatie van het droogtoilet. Kobie als slangenmens heeft zich een volledige dag gewijd aan het sleutelen in het 'darmenstelsel' van buizen boven het toilet. Buizen en T-stukken loskoppelen, omleiden, aansluiten op andere buizen en tenslotte de computerventilator in de afvoerbuis op het dak monteren. Het werkt! Helaas nog steeds niet naar volle tevredenheid op dit moment, maar de urgentie is er nu niet meer. De oplossing is er al wel.

De druk wordt langzaam aan minder. Zaken die per se snel afgewerkt moeten worden nemen af. Er zijn nog steeds bedrijven die zaken moeten komen herstellen of afwerken, maar augustus is een maand waar je niet op ze moet rekenen. Dat wordt september voor een nieuwe deur, ontluchten verwarming, nieuwe gevelbekleding, een ontregelde boiler. Ondertussen klussen we verder aan het atelier/schuur. Dat vordert gestaag. Maar vooral de tuin roept elke dag weer om actie. Maaien, onkruid wieden, groenten planten, en..oogsten. Jazeker, de eerste preien hebben hun weg naar het bord gevonden, heerlijk. De eerste aardappelen zijn terecht gekomen op de camping in Erdeven, bij Jeanne en Klaas.
Kobie is trots dit bereikt te hebben. Goed, de frustratie dat we enigszins achter de feiten aanlopen en veel minder kunnen tuinieren dan we gedacht hadden is er ook. Maar we doen wat we kunnen en volgend jaar zien we wel verder.

Naast tijd voor het inrichten van het huis en de tuin is er gelukkig ook tijd voor vermaak en gezelligheid. Het bezoek van vrienden uit Nederland is altijd een feest. Makkelijk kunnen praten in het Nederlands, gemeenschappelijke stukken uit verleden en heden, makkelijker golflengte. Het is 'qualitytime'. Opvallend blijft de verbazing van ieder over het huis en de omgeving. Geen enkele foto van blog of website kan de driedimensionale werkelijkheid vervangen.
Verder zijn er de mensen met wie we door het jaar heen elke dag of in ieder geval regelmatig te maken hebben, de buren, de wandelvrienden, de winkeliers, ... Dat is ons leven hier buiten de vakanties of lange weekenden. Ook dat levert veel warmte en gezelligheid. Qua taal moeten we met hen meer ons inspannen, maar een aperitif drinken kan erg gezellige gevolgen hebben. Zo zaten we onlangs, samen met 4 andere buren, bij de buren van 200 meter verder, voor een apéritif dinatoire. Komen borrelen om 19 uur en weggaan om 24 uur, na allerlei kleine hapjes en glazen wijn. Het dîner als borrel of andersom. Een nieuwe trend in Frankrijk. Ik moet zeggen, voor de avond is dat wel zo plezierig om zo te eten in plaats van een volledige maaltijd waarna je met een volle maag in bed gaat liggen.

Binnen de wandelclub is er nu een kleine groep die het heft in eigen hand heeft genomen en die elke week toch een wandeling organiseert. Vorige week dinsdag zelfs een hele dag met picknick. Eerst 8 kilometer deels binnenland deels kust, dan picknick in het haventje van Merrien (zie foto), dan 10 kilometer bij Doëllan door bossen en over het kustpad. Het is verbazend om te zien wat ieder bedenkt om voor de picknick mee te nemen: flessen wijn, taarten, koffie, zelf gemaakte paté. Delen is geen noodzaak, dat gebeurt vanzelf.

De week ervoor hebben we gewandeld in het binnenland in de buurt van Gourin. Tijdens de wandeling kwamen we langs een 'ardoisière'. Enkele vaardige handen wisten daar uit platen leisteen prachtige dakbedekking te beitelen en snijden, meestal bedoeld voor restauratiewerk op kapellen en monumenten, maar ook voor huizen in de dure categorie. De arbeiders zitten half in de buitenlucht, in de zomer een zegen, in de winter...?

Dat de druk wat meer van de ketel is, toont de volgende foto van Kobie die een stripboek leest; schoenen uit, bril af. Tijd voor lezen, ook kwaliteitstijd. Overigens een zeer mooi stripverhaal van 'Mancha' uit Mali. En een schitterend verhaal en schitterend getekend. Het is geïnspireerd op Don Quichotte. Samen met Sancho komt Mancha, via de Canarische eilanden uit in Parijs waar hij op zoek gaat naar zijn Dulcinea, en waar hij opgepakt wordt en uitgezet.

Als afsluiting nog een foto van mij terwijl ik het grind om het huis op de goeie hoogte aan het brengen ben. Dat had de ondernemer moeten doen tijdens het aanbrengen, maar ja, snel klaar willen zijn levert vaak belabberde resultaten. Och, en het maakt de betrokkenheid bij het huis steeds steviger.

een straatje om

2008-07-17T20:24:00.007+01:00

Toen we nog in Nederland woonden hadden we de gewoonte om regelmatig na het eten een 'straatje om' te doen. Goed voor de vertering, en lopend met elkaar praten is soms aangenamer dan zittend. In Houten liepen we dan, altijd vanuit huis, door één van de wijken (Velden, Gaarden en dergelijke). In Zevenhuizen even richting Roerdomp, of door de woonwijk, met soms een stop bij de makelaar om te kijken hoe de prijzen zich ontwikkelden. In Alphen aan den Rijn liepen we naar het centrum door het park, of door woonwijken in de buurt van onze 'bomenwijk'.
Hier in Kerrousseau is deze gewoonte gestopt bij gebrek aan een buurt en bij gebrek aan makkelijk te belopen paden of trottoirs. De enige loop is de wandelweg achter het huis. Maar, om eerlijk te zijn, het is ook vanwege een gebrek aan huizen, tuinen en mensen om naar te kijken. Het is tenslotte ook heerlijk om gezien te worden, net als in de steden in Zuid-Europa tijdens de 'paseo'.
Het alternatief is momenteel een rondje tuin, want elk dag gebeuren er weer kleine wonderen. In de groententuin, in de fruitstruiken, op het talud of in de zuiveringsbassins.

Afgelopen maandag, 14 juli, was het nationale feestdag. Van het ochtendgebeuren weet ik niets. 's Avonds zijn we bij vrienden in Saint Nicolas des eaux te gast geweest. Het was een perfecte dag voor eten op het terras, met z'n zessen. Jackie had gezorgd voor heerlijke speklapjes en koteletten gebakken op een bijna voorwereldlijke barbecue. Bernadette, de perfecte gastvrouw, had gezorgd voor een superapero, en een 'crème brûlée' als toetje. Om middernacht kwam een tweede toetje: vuurwerk in het dal van de Blavet, vlak voor de deur. Een riante zitplaats voor een vuurwerk dat qua kwaliteit veel spektakel uit grotere steden naar de kroon steekt. Trouwens, de echo van de knallen zorgde voor pijn in de oren.

De klussen gaan ondertussen gewoon door. Dat betekent onder andere dat Kobie zich nu echt aan de naaimachine waagt. De eerste klus is geklaard op de Singer, het langer maken van broekspijpen.
De 'graskantmaaier' of 'débroussailleuse' maakt overuren momenteel. Het gras en onkruid tiert zo welig dat ingrijpen hard nodig is. We hebben afgesproken dat de tuin aan de oostkant voor mij is (gazon, bassins, fruitbomen) en de westkant voor Kobie (groente- en fruittuin, planten). We hebben erg veel last van zuring, dat overal omhoog schiet. We proberen het zo te organiseren dat de bloemen niet uitkomen om zo zaadverspreiding tegen te gaan; soms lijkt het een onhaalbare klus.
Vandaag zijn we met prachtig weer aan het werk getogen op twee fronten: Kobie heeft het talud voor het huis geschoond met het machien en ik ben eindelijk begonnen aan het afwerken van het atelier (de schuur). We hebben nu alle materialen in huis om de bekleding te kunnen afmaken en het raam te gaan plaatsen.

Gisteren is Kobie voor de eerste keer meegegaan voor een wandeling met een deel van de wandelclub. Met 15 mensen hebben we in de buurt van Langonnet een tocht gemaakt die over de 'calotte de saint Joseph' voerde. Dat is het hoogste punt in de Morbihan, 292 meter.
Na afloop was er een borrel bij Sébastien en Irène op hun terras: cider, bier, cake en koekjes. Als afsluiting nam Sébastien ons nog mee op zijn landbouwdomein (overgedragen aan zijn zoon). Ik geloof iets van 300 hectare. Op een akker lagen nog de overblijfselen van de pluk van de broccoli; prachtige struiken zaten er nog tussen. We konden rapen naar hartelust. Aangezien wij er dol op zijn, hebben we onze rugzak volgeladen.
In de avond belde Sébastien op om te vertellen dat we de broccoli toch maar niet moesten eten, want dat het veld al 8 dagen braak lag, en dat er gespoten was met 'roundup'. Erger gif bestaat er bijna niet. We hadden ons eerste portie toen al binnen (wel goed gewassen en goed gekookt). We hebben de nacht in ieder geval overleefd. Maar we schrokken wel van de boodschap. De overige stronken zijn nu in de vuilnisbak, niet op de composthoop.

De foto toont de manier waarop wij de sla droogslaan. (Kobie slaat sla) Toen de buurman dat zag, verklaarde hij ons voor gek; dat kon toch veel makkelijker met een centrifuge. Maar wat is een mooiere manier van je conditie onderhouden dan stevig zwaaien met de arm en de middelpuntvliedende kracht zijn werk laten doen?

Tour de France

2008-07-07T20:15:00.007+01:00

Een enigszins lege foto om mee te beginnen. Waar gaat het om? Twee wielrenners (Thomas Voeckler en Sylvain Chavanel) die afgelopen zondag tijdenlang op kop reden in de tweede etape Auray-St Brieuc. Ze zijn nauwelijks te zien, maar wel aanwezig. Het is namelijk lastig om foto's op het juiste moment te maken met een digitale camera. Daarbij komt dat ik het tweetal ook echt wilde zien langskomen, zonder met de camera bezig te zijn.
Een aantal jaren geleden, in de Tarn, heb ik ook de Tour 'zien' langskomen. Ik wilde per se veel foto's maken toen. Van de renners heb ik toen niets gezien.
Het peloton dat 4 minuten later kwam heb ik in 15 seconden langs zien komen. Er rijden 3x zoveel auto's als wielrenners. Van de reclamekaravaan hebben we niet veel gezien.
We stonden in Melrand op het plein in het centrum. Er heerste een gemoedelijk sfeertje.
Thuis volg ik de tour via de uitzendingen internet van France 2. De aandacht is er dit jaar vooral omdat Bretagne 3 etappes heeft. Van de renners ken ik er eigenlijk maar zeer weinig. Van de Rabo-ploeg maar twee, Bram Tankink en Koos Moerenhout. Een echte held heb ik niet; misschien komt dat nog. De buitenlanders in de ploeg zeggen me niets.
Na afloop hebben we in Bubry nog even over de kermis gelopen en heb ik nog een lekker frietje kunnen scoren. Mijn Tourdag kon niet meer stuk.
Ik begreep uit de krant dat de Tour vooral bij de oudere generatie nog in tel is. Van de jongeren, onder de dertig, is nog maar minder dan 30% geïnteresseerd. Dopingaffaires spelen eigenlijk niet eens zo'n grote rol in het wel of niet enthousiast zijn. De sponsors blijken nog steeds goed garen te spinnen bij dit evenement, doping of niet.
Eigenlijk wilde ik zaterdag gaan kijken bij de eerste etappe. Maar de gemeente had bedacht om het jaarlijkse onderhoud aan de wandelpaden op 5 juli te organiseren. Ik moet zeggen, het was genieten, om met 20 vrijwilligers en de gemeentewerkers met tractoren en gereedschap de paden op te gaan, voorzien van graskantmaaiers, sikkels en snoeischaren.
Het was hard werken, veel herrie, maar ook genieten in de middag van de barbecue en de drank. Dat weten die Fransen toch altijd goed te organiseren: eten en drinken!

Sinds vandaag zijn alle dozen leeggemaakt, en de inhoud zo goed en kwaad als het gaat ondergebracht in en op kasten. Altijd weer een confronterend moment, zeker als het gaat om boeken, fotoalbums, correspondentie. Als ik niet oppas, presteer ik het om zo 3 boeken of albums per dag te ruimen, want meteen wil ik er ook in bladeren, kijken of lezen. Al was het maar om te voelen of het materiaal nog bewaard moet worden of dat ik het toch maar weg moet doen. Moeilijke beslissingen, die ik nu toch uitgesteld heb tot een later en rustiger moment. Er zal toch geschift moeten worden.
Wat er onder andere uit de dozen kwam, was een gedicht ('Thuis', van Kees Spiering) op raamformaat, gekregen als cadeau.
Het hangt nu met zuignapjes op de schuifpui. Heerlijk om te lezen en naar te kijken.
Binnenkort zal een groot deel van de spullen die we wegdoen te vinden zijn tijdens een 'vide grenier' of bij een 'brocanteur'.

We hebben sinds enige tijd ons telefoonabonnement omgezet naar internet bellen (goedkoper vooral voor bellen naar het buitenland). Dat betekent dat het nummer anders is. Vele mensen bellen nog naar het ooit door ons gegeven nummer op de verhuiskaart. Dat nummer functioneert nog steeds, omdat het bij het basisabonnement van France Telecom hoort. De telefoon (eigenlijk de fax) die dat nummer nog bij zich heeft staat bij de voordeur op de grond (om praktische redenen). Vandaar de foto die laat zien hoe ik dan mensen te woord 'sta'. Het is wel goed om te wennen aan de lotushouding. Liever hebben we dat mensen het nieuwe nummer bellen. In de mails die ik stuur staat het nummer onder aan de berichten.

geen dag hetzelfde

2008-07-01T21:10:00.006+01:00

Dozen, dozen, dozen, steeds maar weer dozen, overal dozen.
Sinds we in ons huis wonen, half maart, is de alomtegenwoordigheid van verhuisdozen een dagelijkse thema. Ze staan in de weg, ze moeten leeg, ze worden verplaatst, opnieuw gelabeld.
Na 3 maanden is nu het belangrijkste dat ze uit het atelier verdwijnen en in huis opgeslagen worden, en dan zo snel mogelijk leeg. Dan kunnen we eindelijk de spullen die nog bij de buurman opgeslagen staan (meubels, fietsen, fitnesmateriaal, kampeermaterieel) daar weghalen en hier onderbrengen. Maar dat is een hele kunst, vooral omdat de bergruimte beperkt is. Tevens blijkt dan weer dat we vele spullen hebben die we voortdurend overal mee naar toe nemen. Nu moeten we de komende tijd gaan vaststellen wat we nu echt nodig hebben, wat in onze nieuwe leefsituatie past, en wat op de lange termijn toch nog net weer van pas kan komen.
Ondertussen is wel een tweetal jaren verstreken waarin ik nog geen moment al die spullen miste. Vaak zijn het boeken, 'spullen' (stenen, schildpadjes, souvenirs), foto's, die een emotionele waarde vertegenwoordigen. Over kleding heb ik het maar even niet. Met het schaamrood op de kaken heb ik moeten vaststellen dat ik blijkbaar een verwoed verzamelaar ben van shirts, petten en schoeisel.
Momenteel staan onze kamers vol met dozen, die we in de komende weken gaan uitpakken of weer herpakken voor de ´vide grenier´ (zolderverkoop).
Soms wens ik me weer de leegte van het huis toen het net klaar was. Maar ja, het is hier geen klooster.

Wat we elke avond aan tafel vaststellen is dat de dagen voorbij vliegen, en dat ze allemaal hun eigen verrassingen hebben. Eigenlijk verloopt er geen enkele dag op een voorspelbare manier, hoe goed we ook plannen. Het zit in het weer, een toevallige gast, een telefoontje met gevolgen, onze eigen ingevingen. En dan te bedenken dat de dagen op dit moment erg lang duren (qua licht). Om 23 uur kunnen we nog steeds zonder lamp buiten lopen.
De verrassing kan zelfs bestaan uit een pijnlijke. De Ikeastoel, die toch al meer dan 15 jaar meegaat, begaf het plotseling tijdens een rustig gevoerd telefoontje. Mijn rechterbil zat even goed klem tussen het gebarsten plastic; de schrik van plotseling doorzakken was even fel. En toen hadden we nog maar 16 stoelen! Hoezo veel spullen?

Wat elke dag weer een bron van vermaak en verrassingen is, is de kat. Ik had nooit gedacht dat het beest zoveel zou kunnen gaan betekenen voor mij (ons). Op allerlei manieren weet ze mij te verbazen: de manier waarop ze achter muizen en konijnen jaagt, het gedrag bij eten en drinken dat per dag verandert, de houdingen die ze aanneemt bij tegenslagen, de speelsheid en onbezonnenheid, hoe ze omgaat met het veranderen van plaats van een meubel of een doos, of de neiging om alles waar een opening in zit te beschouwen als een uitnodiging, ook plastic zakken van apparatuur. De fabrikanten zijn verplicht te melden dat die zakken gevaar opleveren voor kinderen bij over het hoofd trekken, de kat trekt zich nergens wat van aan. Haar territorium is onderhand wel duidelijk afgebakend; het gaat niet verder dan het terrein groot is, maar dan wel tot in de hoeken. Tot nu toe heeft ze een heilig respect voor het verkeer op de nogal drukke weg.
Het feit dat er nog geen kattenluik aanwezig is, is geen probleem. Ze laat duidelijk horen of voelen (door zachtjes te bijten) of en wanneer ze naar buiten of naar binnen wil.

Afgelopen vrijdag is Claude Bossard bij ons bezig geweest met het meten van de elektro-magnetische velden in de vertrekken. Met zijn apparatuur heeft hij vastgesteld dat op vele plaatsen, met name in de wanden waar leidingen lopen, hoge waarden in straling aanwezig zijn. 5 volt is de grens van acceptatie. Hij heeft gemeten tussen de dertig en tachtig op sommige plekken. Niet bepaald gezond. Remedie: opnieuw de kabels trekken, en dan de huidige fasedraad inwisselen voor een afgeschermd exemplaar. In de beide slaapkamers volstaat een schakelaar op de meterkast die in de nacht alles rond het bed op nul zet. Dat betekent veel werk, een goede logistiek, en wederom veel kosten. Wat we zelf kunnen doen, is gratis en verheffend. Wat de elektricien doet (of moet doen) gaat geld kosten. Waar we erg van balen is dat de elektricien die hier gewerkt heeft zich afficheerde als ' biocompatible' , maar dat hij ons erg slecht heeft voorgelicht. We hebben tegen elkaar gezegd: hier komen we ook wel weer overheen; leuk is anders.

Zo zijn we nu bezig met het aanbrengen van 100 meter aluminium plint: meten, zagen (evenueel verstek), eventueel vijlen, boren, schroeven. De tafel van school uit het handvaardigheidlokaal is een wonder van degelijkheid en bruikbaarheid bij deze klus.

Afgelopen week ontdekte ik dat mijn manier van communiceren soms te wensen over laat. Ik had namelijk, dacht ik, duidelijk met een kennis vlakbij afgesproken dat we bij hen een aperitief zouden komen drinken op dinsdag, rond 17 uur want we zijn Nederlanders die graag vroeg eten. (Ik had al een keer eerder een blunder geslagen door te beloven dat ik bij hem langs zou komen voor een borrel. Ik had erbij gezegd, ' als het lukt' . Toen ik rond zeven uur langs kwam (te laat), zonder Kobie, had ik het echt fout gedaan. Kobie had er bij moeten zijn!).
Vorige week dus: wij daarheen om 17 uur. Niemand thuis. Om 18 uur gebeld om te vragen hoe het zat. Antwoord: we komen er zo aan (????????). Ineens staat hij met zijn vrouw voor de deur, wij nog in werkkleding! Paniek. Uiteindelijk stonden we een uur later met vieren in de keuken het eten klaar te maken. Af en toe is het erg moeilijk om te snappen hoe dat soort afspraken gemaakt moet worden, en vooral ook hoe ze beoordeeld moeten worden. Nou moet ik zeggen: ik ben niet één van de meest directe mensen, dus daar zal wel een bron van misverstand kunnen liggen. Het levert soms kluchtige maar tevens stressvolle situaties. Ik zat er die avond om middernacht in ieder geval knap doorheen.

Wat heel veel goed heeft gedaan aan het zelfvertrouwen was het zingen van het lied ´If I were a rich man´ tijdens ´la fete de la musique' in de Halles van Le Faouet. Dit keer met een microfoon. Een openbaring, zingen met een microfoon voor een publiek dat er wel zin in heeft. ja, zei een lid van het koor, het was zelfs zuiver op toon dankzij de microfoon.

Komend weekend start de Tour de France in Brest. Ik heb begrepen dat de Bretonnen trots zijn op het feit dat 4 etapes in Bretagne verreden worden. Ze passeren op een steenworp van ons dorp, dus dat wordt een plekje zoeken waar we rustig kunnen wachten op karavaan en peloton dat in 15 seconden langs zal zoeven. Het gaat maar om het sfeertje. Maar zaterdag eerst nog een dagje padenonderhoud voor de wandelclub. De gemeente heeft het op zich genomen om dat onderhoud te begeleiden; dat betekent in ieder geval goede gereedschappen en een stevige lunch.

Balise 56

2008-06-15T14:06:00.012+01:00

De titel van vandaag heeft alles te maken met de besteding van vrije tijd die me goed past: wandelen. Het is de naam van de nieuwsbrief die le comité de la randonnée pédestre van de Morbihan uitgeeft. Ik vind het wel een mooie titel.

De afgelopen tijd is er in en om huis weer veel werk verzet, voornamelijk door onszelf. Veel tijd gaat nu zitten in het organiseren van opbergruimte en het onderbrengen van kleding, keukenvoorraad, gereedschap, etc. Kasten worden aangepast, omdat de maten van het huis niet toelaten dat de 'oude' kasten uit Nederland zomaar worden neergezet. Het atelier waar de verhuisdozen opgeslagen zijn staat nog steeds vol dozen die we niet zomaar in huis kwijt kunnen. Boeken, oude radio's, kleding, beddegoed, projectieapparatuur. Een mens verzamelt wat in zijn leven! En het huis in Zevenhuizen was bedoeld voor 6 mensen. Maar langzamerhand zal het wel duidelijk worden wat bewaard kan worden en wat niet.
Daar komt bij dat we nog lang niet alles in kasten kunnen opslaan omdat alle plinten in huis nog moeten worden aangebracht, en een volle kast verplaats je nou eenmaal niet zomaar. De logistiek van het inrichten is soms ingewikkeld.

Eind mei waren mijn nichtjes en hun vader voor de tweede maal bij ons, vorig jaar op dezelfde tijd.
2 intensieve dagen om met elkaar op te trekken, bij te praten en te lachen. Het was heerlijk om in Auray rond te lopen in de regen, menhirs te bewonderen in Erdeven en te picknicken in de zon aan een strandje vlakbij la pointe du Raz.
De pizza's smaakten heerlijk in de intimiteit van de mobil home op de camping. Voor ons is een dergelijke ontmoeting een feest, omdat we min of meer gedwongen even afstand nemen van het huis en de klussen die elke dag weer wachten.
Zo is ondertussen de onderneming die minstens 7 maal is langs geweest om te repareren aan wateraanvoer definitief klaar, en is de laatste rekening echt betaald. Het touwtrekken om de hoogte van de betaling van het teveel geplaatste zonnepaneel heeft ons wel voordeel opgeleverd uiteindelijk. Maar de vaatwasser op rechtstreeks warm water werkt nog niet omdat de pomp er te lang over doet om het warme water in de vaatwasser te krijgen. Een foutmelding op de machine is dan het resultaat. We zoeken nog naar een oplossing.

Dat geldt ook voor het Nonolet, ons droogtoilet. De geur in het toilet is nog steeds niet verdwenen.
We vinden dat uiteraard genant, voor onszelf, maar zeker ook voor gasten die bij ons zijn. We zoeken nu de oplossing eerst in de vorm van verbetering van de ventilatie van de toiletpot zelf.
Kobie is uren bezig geweest om, gezeten bovenop de kledingkast in de gang, te onderzoeken hoe we de ventilatie (nu via VMC) kunnen wijzigen. De wirwar van buizen achter en boven het toilet is duizelingwekkend. We gaan nu kijken hoe een computerventilator in de pijp die op het dak uitkomt te plaatsen is, zodat continu afvoer van geur plaats vindt. Dat laatste is nog geen gelopen race.

Aangezien het weer de laatste tijd behoorlijk goed is geweest, hebben we ook veel activiteit in de tuin. Er is gras gezaaid, er zijn wilde bloemen gezaaid, boekweit, mosterdplantjes en phacelie. De laatste twee zijn grondverbeteraars en trekken veel vlinders en bijen aan.
Kobie is ondertussen bezig nu om te werken aan de kruidenspiraal vlakbij het huis. Een diameter van 2,5 meter is de basis, en daarna de hoogte in bouwen met stenen en aarde in spiraalvorm, zodat we kruiden op allerlei windrichtingen kunnen planten en in allerlei verschillende vochtomstandigheden en grondkwaliteit. Weer een nieuw avontuur.
Al de werkzaamheden in de tuin vragen om verschillende gereedschappen. Veel hebben we nu bij moeten kopen, en ik moet zeggen, het assortiment ziet er indrukwekkend uit. Daarbij is het me wel duidelijk dat in de toekomst nog meer ingezet zal moeten worden. Lenen lukt soms wel, maar veel gereedschap is erg vaak nodig, zoals nu de riek voor de composthopen, de grote hark voor het grindpad en het inzaaien van het gazon (nou ja, grasland).

Het bezoek van de magnetiseur heeft tot gevolg dat we op dit moment een expert in elektriciteit hebben ingeschakeld, Claude Bossard uit Rennes. Hij heeft een eigen website.
Hij komt langs om de balans op te maken van de installatie zoals we die nu in huis hebben en suggesties te doen voor aanpassing en verbetering.
Het hebben van een eigen huis vraagt veel onderhoud, geduld en geld, zeker in een pas gebouwd huis met allerlei voorzieningen die niet altijd met elkaar compatibel zijn. Als ik me sterk en energiek voel, beschouw ik het geheel als een avontuur. Als de rek er even uit is, duizelt het me soms.

Naast het werk in en aan het huis is daar altijd het leven in een iets wijder perspectief, met contacten via de wandelclub, het koor, de vereniging rond de kapel St Fiacre, de buren in wijde omtrek.
Afgelopen vrijdag heb ik de leden van de wandelclub thuis uitgenodigd om een borrel te komen drinken en het huis te bekijken.Tijdens de wandelingen heb ik het zo vaak gehad over de vorderingen (of tegenslagen) bij de bouw. Om 4 uur liep ineens het terras vol met wandelaars. Een korte uitleg over de bouw, de voorzieningen in ecologische sfeer gaf ieder inzicht in onze bedoelingen.
Het meeste wordt toch gewaardeerd het vele licht dat overal binnenvalt en de typische modules binnen. Ook is bijna ieder heel benieuwd hoe we zo'n huis nu warm stoken. Het principe van de opgeslagen warmte in de grond, via het dak, blijft voor velen toch een raadsel. De kachel gestookt met houtkorrels wekt verbazing.
Als dank kregen we een prachtige tulipier aangeboden (15-20 meter hoog na 15 jaar). Prachtige bladeren en bloemen in juli. Het lekkerst van de borrel was voor velen de tzatziki die ik gemaakt had. Kobie had wat reserves bij het idee van een borrel aan huis, maar was toch onder de indruk van de vriendelijkheid van al die wandelgenoten. Ik vind het dan leuk dat ze op die manier de mensen ontmoet met wie ik regelmatig optrek.

Een week geleden heb ik in Gourin tijdens 'la fête de l'école de musique' eindelijk mijn lied kunnen zingen 'If I were a rich man'. Zenuwachtig was ik zeker. Door de wat chaotische organisatie (het begon ineens te hozen) heb ik gezongen zonder microfoon, voor mijn gevoel ging dat prima. Maar de koorleden vonden het jammer dat er niet meer geluid achter zat. De begeleiding van de accordeonist was een regelrechte steun. Mijn zangjuf was wel tevreden, maar ook zij vond een microfoon nodig.
Aanstaande zaterdag kan ik in de herhaling tijdens 'la fête de la musique' in Le Faouët, onder het dak van de Hallen. Gelukkig kan Kobie dan er bij zijn , want door miscommunicatie heeft ze het optreden in Gourin gemist.

Als laatste een foto van een torentje stenen, aangetroffen langs het wandelpad aan zee in de buurt van La Trinité sur mer. Met bewondering heb ik staan kijken naar dit bouwwerk vol geduld en evenwicht.
En nu op naar de keuken. Dadelijk komen een vriendin van Kobie (vanuit de tijd van de Rooie Vrouwen) en haar vriend hier een hapje eten, en uiteraard bijpraten.

If I were a rich man

2008-05-25T10:52:00.008+01:00

Deze blog, zag ik toen ik inlogde, is de 100e sinds de start.
Waarschijnlijk is dat de reden, onbewust, dat ik vanochtend bij de bakker 2 tartelettes heb gekocht, en jonglerend op de fiets, naar huis heb gebracht (om nou met frambozenjam aan te komen ipv frambozentaartjes!).

In huis begint er langzaamaan een vorm van orde en ordening te komen waarin we steeds makkelijker kunnen leven.
Dankzij Kobie, is de buanderie (bijkeuken) nu geschilderd, en zijn er zelfs twee kasten gemaakt om allerlei eetvoorraad op te slaan. In dit huis was niets voorzien voor opslag. Alles moet via losse kasten opgeslagen worden, of we moeten zelf kasten maken. Zo is gebeurd, o.a. met behulp van materiaal dat we nog uit Zevenhuizen hebben kunnen meenemen.
Ook de was kan nu gedaan worden (met verwarmd regenwater!) en de droogmachine bovenop de wasmachine functioneert. De tijd van was drogen in de Bretonse wind komt, heb ik gezworen. Alles op zijn tijd.

Er zijn zoveel klussen en klusjes nog te doen dat we de komende jaren vooruit kunnen. De meeste kunnen we zelf uitvoeren, maar sommige laten we toch maar liever over aan de professionals. Zo heeft Olivier Le Coz in 4 uur tijd het hele terrein omgewoeld met de grote tractor. Tot een diepte van 15-18 centimeter is de aarde losgemaakt. Nu is het aan ons om te harken, de stenen op te sporen en te verwijderen, te walsen, te zaaien (gras en boekweit en veldbloemen), weer te walsen en te wachten. Helaas, het weer werkt niet altijd mee. Gisteren heeft het bijvoorbeeld 16 uur aan een stuk geregend, en niet zachtjes. Er ontstonden weer kleine zwembaden bij het talud, en ik zakte tot mijn knieën in de modder van het omgewerkte land. Voorlopig is het parool: wachten tot de bovenlaag weer droog is.

Het verhaal van de straling van de zendmast en de manier van neutraliseren en gezond maken is nog niet ten einde. Begin deze week kregen we bezoek van een magnetiseur en radio-esthesist. Hij doorliep het huis met de pendel, en trof overal ongezonde energie aan. Hij weet niet waar het vandaan komt, tot nu toe. Hij komt binnenkort terug om beter te kunnen oordelen. Het is lastig in deze zaken te weten wie gelijk heeft. Ik voel me daarbij verdrietig en boos.

Ondertussen leven we met plezier in het huis.
Op tijd een wijn bij het eten, een glaasje Weduwe Joustra voor het eten.
De keuze voor wijn die ik meestal maak (ik doe de boodschappen) is die voor wijnen uit het Zuid-Westen, de Languedoc. Ik vind de Corbières zeer prettig te drinken. De Minervois is vaak wat fruitiger. De prijzen voor deze wijnen zijn bovendien zeer schappelijk. Ze liggen tussen de 2 en 3 euro. Streken die we momenteel ook onderzoeken zijn le Fronton en de Faugères.
Bij het leven in huis hoort voor ons ook het onderhoud aan het waterzuiveringssysteem en het droogtoilet.
De foto toont één van de twee zeven die we, voorzien van stro, inzetten voor het filteren van het afvalwater. In dit geval staat de vergiet in het putje bij de badkamer/toilet. Alle water passeert het filter om daarna te verdwijnen in het eerste bassin met de rietplanten. Eens in de twee weken vervang ik het stro in de vergieten.
Het droogtoilet functioneert al beter dan in het begin, maar we studeren nog hard om een oplossing te vinden om alle geuren echt weg te krijgen.

De kat vindt ondertussen haar ritme van binnen en buiten zijn. Een kattenluik hebben we nog niet, dus gaat de informatie via miauwen en trekken aan de belletjes bij de voordeur om aan te geven dat ze naar buiten wil. De populatie aan muizen op het terrein slinkt heel langzaam, hebben we gemerkt. Gelukkig eet ze de beestjes meestal wel op. Het geven van eten beperken we nu tot 2 maal per dag, ochtend en avond.

Toen ik in Zevenhuizen woonde, zat ik op het koor 'de Zingerij'. Met veel plezier heb ik daar olv Margré van Gestel een aardig repertoire aan profane en religieuze liederen gezongen. Elk jaar was er ook het optreden van het koor tijdens Kaarsjesavond in Gouda, met vele kerstliederen in internationale sfeer. Daarnaast had ik ook zangles van Margré. Dankzij haar heb ik ontdekt dat ieder kan zingen. Vele stemoefeningen, vele liedjes om de stem te oefenen en te perfectioneren. Het lied dat ik het meest gezongen heb is 'If I were a rich man' uit de musical 'Anatevka'.
Op dit moment heb ik ook weer zangles, en de docente stelde voor om dat lied te zingen tijdens 'la fête de l'école de musique' op 7 juni in Gourin. Dan treedt ook het koor op waarin ik zing.
In het openbaar zingen, daar schrok ik wel van. Toch zei ik meteen 'ja'. Nu heb ik het lied weer opgepakt; tijdens het optreden krijg ik steun van een accordeonist, gelukkig. Gisteren hebben we gerepeteerd, en dat verliep beter dan ik verwachtte. Spannend blijft het wel.
Trouwens, ik vind de titel wel een betekenisvolle. In die zin dat ik mezelf al erg rijk voel door hier te kunnen leven en wonen.

signe de vie

2008-05-15T12:55:00.006+01:00

De laatste dagen komen steeds meer vragen naar me toe, via mail en telefoon, of het nog wel goed gaat hier in Le Faouët, op onze nieuwe stek.
Want de blog die zo regelmatig verscheen stopt op 6 april. Sindsdien, geen nieuws, ook niet via onze website.
De uitleg houd ik graag kort:
Sinds de verhuizing gebeurt er erg veel in en rond ons nieuwe huis: afwerking, tuin, schilderen, rekeningen betalen, leveranciers nalopen, aanpassingen maken, inrichten kamers. Daarnaast probeer ik het sociale leven op gang te houden hier in Le Faouët, en bij het thuisfront. Samen gezellige dingen ondernemen met Kobie lukt mondjesmaat. Het meeste staat in het teken van bouwen en inrichten. Gelukkig is daar dan af en toe bezoek uit Nederland om ons de drukte rond de klussen te doen vergeten.

Meestal ben ik momenteel zo druk bezig (te druk?) overdag dat de avond besteed wordt aan eten en even bijkomen. Als het rond 22 uur is , heb ik geen puf meer om aan de blog te werken.
De fut is er even uit. Dat merkte ik ook toen ik in Nederland was half april. De eerste dagen was ik erg moe. Ik heb erg genoten van alle contacten die er toen waren, een bad van warmte.

De wens nu is: zorgen dat we rustig kunnen wonen en vooral ontspannen leven. Dat blijkt een hele kunst.
Mijn idee is nog steeds: neem afstand en probeer los te laten de dingen die zich nu zo vaak opdringen. Ik slaag er nog niet echt in. Het feit dat we nu 24 uur per dag met het huis te maken hebben, er in wonen en werken, is een opluchting na een jaar pendelen, maar ook een druk.
Ik wil het graag af hebben, terwijl ik donders goed weet dat dat nog wel een jaar of twee duurt.

We zijn erg blij met wat we hebben bereikt en gerealiseerd in de afgelopen anderhalf jaar. Ik heb bewondering voor Kobie die nu vaak de motor is achter de klussen die we ondernemen in huis en in de tuin.

Zo gauw ik een passend ritme gevonden heb, zet ik me weer achter de computer om te vertellen wat er gebeurt in het bruisende leven van Le Faouët en hoe ik daar tegenaan kijk. Er gebeurt genoeg dat de moeite waard is om naar buiten te brengen, veel leuke gebeurtenissen en veel interessante en hartelijke mensen. Ik vind het erg belangrijk in contact te blijven met vrienden en familie en allerlei andere mensen die, toevalligerwijze, de blogs lezen.

point bleu

2008-04-06T20:55:00.005+01:00

Het toppunt van dellerigheid ligt soms op tafel. Madame geneert zich nergens voor. We proberen een aantal plekken tot verboden gebied te maken, maar weinig kans. Als we het positief benoemen, is het een kwestie van zich thuis voelen. Ik moet zeggen, de temperatuur buiten en binnen was ernaar om languit te liggen en niets te doen. Het was een beetje zomer de afgelopen week.

Vandaag was de omgekeerde wereld.
Vanochtend was de temperatuur rond nul.
Om 11 uur was er de herdenking van de meest bekende erg jonge soldaat uit de eerste wereldoorlog: Jean Corentin Carré. Deze jongen uit Le Faouët wist zich onder een valse identiteit aan te melden als soldaat om te gaan vechten. Hij werd geplaatst in de buurt van Verdun. Hij schijnt vele heldhaftige daden verricht te hebben.
Tegenover het gemeentehuis staat een gedenksteen met zijn beeltenis. Een straat is naar hem vernoemd, en de openbare school (collège) idem.
Tijdens de plechtigheid werden, behalve de gevallenen uit de eerste WO, ook die uit de 2e WO en die van Indochina en Algerije, herdacht. Dit alles met toespraken, koorzang, Bretonse muziek en een kranslegging door de verse burgemeester.
Middenin de plechtigheid begint het ineens te sneeuwen; in allerijl wordt besloten om te verhuizen tot onder de hallen die ernaast liggen. Meisjes staan er in dunne jurkjes, de 'bagad' (de plaatselijke band) staat in bloes of overhemd te blauwbekken. De meeste officiële bobo's staan in een colbert of dun uniform hun best te doen, aandoenlijk. Bij mij lopen de rillingen over m'n lijf, met jas, sjaal en muts op! Na een uur was de plechtigheid afgelopen, en ... ja, u raadt het al, eten. Een speciale maaltijd werd geserveerd in de feestzaal, volledig geïnspireerd op de manier van koken zoals die tijdens de oorlog van 14-18 werd toegepast. Soep van spek en rund, pens, havertaart, ragoût au cidre.
Helaas had ik de aankondiging en de inschrijving gemist, dus dat werd gewoon thuis aan de lunch, lekker met vers brood multi céréales.

De drukte hier in huis is groot. Het schilderwerk neemt vele uren per dag. Ook vandaag zijn we gestaag doorgegaan. We zien onder onze ogen het licht in huis toenemen, de rust in de ruimtes wordt groter door de lichte regelmatige vlakken die overal ontstaan. We willen graag het hele huis de komende drie weken geschilderd hebben. De badkamer en de keuken zijn nu volledig af; dat geeft veel voldoening. Hoe eerder we alles onder de definitieve verflaag hebben, hoe eerder we kunnen gaan inrichten. Een mooi streven. Het buitengebeuren (planten, bomen, grond, etc) wacht vol geduld.

Gisteren kwam om 10 uur Chantal, een radiesthesiste (populair: een wichelroedeloopster).
Met pendelen heeft ze eerst gemeten welke energie in huis is. Dat viel laag uit. Daarna heeft ze onze energie gemeten, door de hand te pakken, en te pendelen. Bij allebei was die groot en stevig. Maar, zei ze, op den duur zal dat verminderen als er niets gedaan wordt aan de negatieve energie (électrique noire) die op een groot deel van het terrein heerst. Met de wichelroede en een antenne heeft ze waterstromen gezocht en gevonden op 10 en 6 meter diep. De zendmast GSM die op de watertoren van Le Faouët staat is geäard. De manier waarop die geäard is heeft een negatieve invloed via de aarde op de energie van dieren en mensen in een baan die over het dorp loopt en ons terrein passeert. En juist die aarde moet, via een speciale voorziening (die bijna niets kost), positief gemaakt worden of geneutraliseerd. Op die manier profiteert een hele serie huizen en hun bewoners van positieve energie.
Op de site van Jean Uguen is veel informatie te vinden over straling en de effecten.
Chantal heeft, via haar wichelroede ontdekt hoe en waar ze de straling kan neutraliseren op ons terrein. Daarvoor heeft ze 2 'points bleus' gelocaliseerd. Op die plekken is een voorziening (blauw van kleur) in de grond aangebracht (een halve ronde schijf, vol met gedynamiseerd materiaal).
Toen die twee plekken waren gekozen en voorzien van de schijven, heeft ze een controletest gedaan in het huis. Alles staat nu ver in de +.
Ook heeft ze de elektromagnetische straling getest in de keuken bij onze inductiekookplaat. Niet erg gezond, maar de straling viel wel mee. Wel oppassen. De slaapplaats van ons heeft een 'biorupteur'nodig (een schakelapparaat in de meterkast dat alle stroom in de slaapkamer op 4 volt zet zodra de laatste stroomverbruiker (lamp, radio, tv etc) uit is. Op die manier is de straling bij het slapen zo goed als nul. Het nadeel van een huis in houtconstructie is dat hout zo goed geleidt. Dus straling kan makkelijk haar weg vinden.

Veel techniek, veel emotie, het lijkt op hokus pokus. Ik moet zeggen: ik voel me rustiger met de 'wetenschap' dat op ons terrein de energie weer positief is.
Nu aan mij de taak om bij de burgemeester het verzoek te doen werk te maken van het neutraliseren van de antenne. Hij zal bij de GSMbeheerder moeten vragen om toegang tot de installatie om een voorziening aan te brengen op de 'aardekast'. Kosten zijn gelijk aan die bij ons op het terrein. Jean Uguen komt dan langs om te meten en de voorziening te plaatsen. Is SFR zover te krijgen? Ik hoop het. Bouygues heeft al toestemming gegeven in een aantal gevallen, met name op een boerenbedrijf waar de koeien, sinds de plaatsing van een GSM-antenne, vreemde ziektes kregen en raar gedrag gingen vertonen. De boer had in het contract met Bouygues al een clausule laten aanbrengen dat hij Bouygues de antenne kon laten verwijderen indien het vee ziektes zou krijgen.

Voorlopig genoeg hierover. Alles moet bij mij nog een plek krijgen. Het is een materie die me voldoende boeit om verder te zoeken en studeren.

gebruiksaanwijzingen

2008-03-30T17:48:00.007+01:00

Notice d'emploi of notice d'utilisation, woorden die we de laatste tijd heel vaak gebruiken.
Van alle apparaten die in het huis aan het werk zijn (of zouden moeten zijn) is wel een beschrijving te vinden, gelukkig. De meeste in het Frans (plaque de cuisson Sauter, TEM régulateur de chauffage, etc) sommige in het Duits (Weishaupt Wassererwärmer, Graf Schwimmende-Ansaug-Filter). We weten bijna alles te ontcijferen. Alles hebben we nodig om te snappen wat er moet gebeuren om apparaten aan de praat te krijgen of om storingen zelf te verhelpen. Het is heel milieubewust wat we aan het doen zijn, maar soms vraag ik me af of het hele apparatenpark ons trouw ten dienste zal blijven.

De luchtbellen die we de laatste vier weken voortdurend hebben in de waterleidingen en die constant storing geven maken douchen tot een waagstuk, en drinkwater filteren onmogelijk.
Al 4 keer zijn ze teruggekomen, de jongens van het installatiebedrijf. Voortdurend zoeken, schroefjes los en vast, slangen los en vast. Uiteindelijk blijkt onder in het vat in de grond een aanzuigfilter (juist: Ansaug-Filter) te zitten waar een terugslagklepje blijft hangen (fabrieksfoutje). Als de pomp in de bijkeuken dan aanslaat, zuigt deze valse lucht aan in plaats van water; precies, en dan valt alles stil.
De afgelopen week was, wat mij betreft, spitsroeden lopen. De energie ontbreekt me soms om het kleinste karweitje aan te pakken. Soms is alles me te veel. En er kwam een lading aan storingen, pannes, ondeugdelijk werk op ons af. Voorlopig zijn we nog bezig om dat soort details uit de wereld te helpen. Dat kost veel (voor mij soms negatieve energie). Geklaag, geklaag.

Gelukkig zijn daar altijd weer vader en zoon Le Coz, van het grondverzetbedrijf. Ze weten met hun vakmanschap en no-nonsens aanpak mijn hart te stelen. Woensdag stonden ze 'op de stoep' om hun werk af te ronden: egaliseren, vruchtbare aarde opwerpen, heuvels bouwen, vijver graven, talud aanleggen, grindpad maken. Alles in functie van een goede afwatering zodat het huis gevrijwaard blijft van overlast aan water.
In de stromende regen werd het grondwerk gedaan. Nu ligt er rondom het huis een immense vlakte aan verse aarde zo glad als spek. Dat moet eerst een maand indrogen, daarna met een tractor eggen, en inzaaien met gras en bermbloemen. Ter plekke moeten we dan maar zien hoe we onze 'tuin' ingericht willen hebben. Van te voren hadden we het samen daar wel over gehad, maar ineens moeten dan de beslissingen genomen worden: waar de vijver, welke hoogte het heuveltje, definitieve parkeerplek. Gelukkig hebben ze bij Le Coz ook nog gevoel voor tuinaanleg; dat heeft enorm geholpen. Op zo'n grote vlakte is het voor ons moeilijk in te schatten wat de effecten zullen zijn van bepaalde ingrepen.

Iets wat sinds 3 weken speelt is een waarschuwing van de bouwexpert die bij ons de bouw heeft gekeurd. Bij het verlaten van ons terrein ontdekte hij dat er een negatieve energie is. Hij achtte het zodanig serieus dat hij ons erop attent maakte; op den duur zou die energie onze gezondheid schaden. Maar, zei hij erbij, er valt iets aan te doen.
Nu hebben we in 2005 al een geobiologisch onderzoek laten doen op het terrein. Daaruit bleek dat de beste plek op het terrein die was waarop nu het huis gebouwd is. Wat betreft de onderaardse energie (water, energieputten, aardstralen etc) was alles duidelijk. Onze slaapkamer is gelegen op het punt met de meeste rust.
De opmerking van de expert viel bij mij dus rauw op het dak. Wat kan er nog meer spelen?
Een man in de buurt van Quimper zou ons kunnen helpen met duidelijk maken wat er aan de hand is. Ik heb hem gebeld, en hij vroeg me om een 'plan de masse' te sturen van het huis. Een plattegrond van het terrein met het huis erop. Ik heb het getuurd. En hij vertelde me later dat hij had gezien dat er in de buurt een antenne was die stralen over het terrein stuurde.
Nu blijkt dat in ons Certificat d'urbanisme uit 2005 (een document dat beschrijft wat voor terrein dit is en wat er wel en niet mag, en de erfdienstbaarheden) een aantekening staat dat we in een zone zitten van radio-elektrische stralen PT1 en PT2.
Bij de gemeente gevraagd wat dat inhoudt; ze toonden me het bestemmingsplan en, ja hoor, 2 banen van straling (ontvangst en zend) kruisen precies dit terrein. Wat is dat dan? Niemand wist me dat te vertellen. Internet is dan een mooie plek om te zoeken, de site met de frequenties. Zo kwam ik erachter dat op de watertoren van Le Faouët een zendmast staat van SFR die die stralen stuurt (GSM en UMTS).
Ik heb een kopie van het bestemmingsplan gestuurd naar Quimper. Op die manier kon de man uit Quimper me vertellen dat hij een punt op het terrein kon aanwijzen waar een herstelpunt mogelijk was, om de energie weer positief te krijgen. Een dame uit Cléguer gaat ons daarbij helpen. Hoe? Dat weet ik nog niet, maar dat komt in een nieuwe blog vast aan bod. Volgens sommigen is dit allemaal 'pipo', onzin. Niet voor ons.

Noël au balcon Pâques aux tisons

2008-03-23T20:17:00.009Z

Vandaag Pasen. Ik realiseerde het me pas sinds heel kort. De titel van de blog verwijst naar een gezegde dat aangeeft dat wanneer Kerst warm genoeg is voor verblijf op een balkon, grote kans dat Pasen bij een houtvuur doorgebracht moet worden. Gelukkig brandt dat dan ook.

Eindelijk is het dan zover, we wonen sinds zaterdag 15 maart echt in het huis. De verhuizing ging grotendeels met behulp van onze aanhanger. Maar zaterdag en zondag kwam Erwin ons helpen om met de paardentrailer de grote en zware spullen over te brengen. Maandag hebben we het huurhuis volledig gekuist, om het goed te kunnen opleveren.

Vanaf dinsdag leven we voor 100% op Kerrousseau, een verademing. In het begin moest ik echt nog wennen. Om deze plek eigen te maken was voor mij een hele klus. Veel moest nog gerepareerd worden aan verwarming en watervoorziening. Dat laatste is tot op de dag van vandaag nog steeds niet goed werkend, vanwege de vele luchtbellen in het systeem na de pomp. Vandaag heb ik op de camping de was kunnen doen, na het inwerpen van een muntje van 3,5 euro. De telefoonaansluiting kwam pas maandag. Deze verliep voor de verandering zeer vlot. Het trekken van de kabel van de weg naar het huis was in 2 minuten voor elkaar. Wat weer tegenviel was de aansluiting in huis zelf. De aansluitpunten in huis waren niet goed voorbereid, dus is Kobie zelf aan het werk getogen om deze nalatigheid recht te zetten. Dat leverde nog een fikse telefoonruzie op met de elektricien, die het had moeten doen. Maar op dit moment kunnen we én telefoneren en internetten (vandaar deze blog). Dankzij de precisie en het doorzettingsvermogen van de dame met de gouden handjes.
Van vele oude spullen wist ze een werkend geheel te maken.

Langzamerhand verdwijnen steeds meer dozen in opgevouwen toestand naar de gemeentestort. Het schilderwerk is nu als eerste aan de beurt. We gaan 300 m2 aan Fermacell in de grondverf zetten na eerst het stof verwijderd te hebben en de vlakken met water afgenomen te hebben. Daarbij hebben we de beschikking over een steiger om in de hoogte te kunnen werken, met name boven op de modules en onder het plafond.
Ook de kat heeft ontdekt dat er in dit huis interessante plekken zijn, vooral in de hoogte. Elke kast of doos is genoeg om als trampoline te dienen.
Ik kan me zo voorstellen, als ik dit alles schrijf en de foto's erbij zet, dat menigeen denkt: die Wijlaars schrijft wel veel over alles maar zelf doet-ie niets of niet veel. Dat laatste moet ik ten stelligste ontkennen. We hebben de klussen aardig verdeeld onderling; ik ben wel degene die het meest klaagt over hoe zwaar het leven soms is.

Wat betreft de verkiezingen voor de gemeenteraad. Bij de tweede ronde van 16 maart waren van beide lijsten 6 kandidaten voorgedragen. Wat te verwachten viel, volgens velen: alle 6 kandidaten van de andere lijst zijn nu gekozen, zodat de verdeling in de gemeenteraad is: 13 mensen van 'mijn' lijst en 10 van de andere.
Dat leverde gisteren vreemde taferelen op bij de installatie van de burgemeester (met 13 stemmen de lijsttrekker van mijn lijst), de benoeming van de wethouders en de voordracht voor allerlei raadscommissies. Ik wilde er perse bij zijn.
Bij alle stemmingen was de verhouding 13-10.
Alle wethouders (6) komen van mijn lijst. De tegenlijst weigert leden te leveren voor de commissies, omdat mijn lijst weigert 2 mensen van de tegenlijst toe te laten bij de afgevaardigden voor de Communeauté des Communes (er zijn 4 afgevaardigden).
Alle klussen liggen nu bij 13 mensen. De rest zit voorlopig achterover en wacht af.
Een onfrisse situatie die op de lange duur (6 jaar) niet vol te houden is. Hoe lang kun je de gelederen strak bij elkaar houden? Wanneer komen de concessies? Zo is de gemeente niet goed bestuurbaar. Bizar. Het schijnt in Le Faouët al vaker vertoond te zijn. Actie en reactie.
De komende tijd ga ik eerst energie in het huis steken; daarna komen vanzelf de activiteiten die ik kan ondernemen om me dienstbaar te maken voor het dorp.

incasseren

2008-03-10T19:47:00.003Z

Gisteravond om 20 uur ben ik weer naar de salle polyvalente gegaan om het tellen van de stemmen te volgen. Ik voelde me al niet helemaal lekker, maar na een kwartier praten met één van de medekandidaten over de problemen in de voorsteden van Parijs, kreeg ik het steeds warmer en voelde mijn energie volledig wegstromen. Nog even heb ik gepoogd om interesse op te brengen voor de tafels waar de stemmen voor de gemeenteraadsleden geteld werden (de uitslag van de cantonale verkiezingen was toen al berekend). Maar om half tien heb ik mijn handdoek in de ring gegooid, ben naar huis gegaan, ben onder de wol gekropen, en om 22 uur sliep ik als een blok.

Vanochtend, de storm had voor een flinke stroomstoring gezorgd, om 9 uur ben ik naar het dorp gegaan om iets van de uitslag te horen. Op het gemeentehuis vertelde de burgemeester me dat hij net uit zijn bed was, na een korte nacht slaap. Om 3.30 uur was de uitslag pas duidelijk. Ze hadden 3 uur aan een tafel gesteggeld over de interpretatie van enkele formulieren!!

Gelukkig hing er een lijst op de deur. Gauw kijken. Op mijn lijst had ik de minste stemmen (756), altijd nog meer dan 5 anderen op de lijst van de 'tegenpartij', een schrale troost.
Aangezien mijn lijst het besluit had genomen alleen naar de getallen te kijken bij het vaststellen wie er naar de 2e ronde gaat, lag ik er dus uit. Gevoel: een beetje jammer maar ook opgelucht omdat ik meer armslag heb om me voor andere zaken in te zetten, waaronder als belangrijkste voorlopig de verhuizing en de inrichting. Daarna liggen de mogelijkheden voor het oprapen. Spannend.
uitslag ouest france
uitslag télégramme

De kranten bieden beide een uitslag die op één punt verschillend is in de lijst. Zoek maar. Die van de télégramme klopt. Onze lijst heeft 13 kandidaten die meteen de eerste ronde gehaald hebben, de 'tegenpartij' heeft er 4. Beide partijen mogen 6 kandidaten voordragen voor de tweede ronde

Vanmiddag heb ik nog meegewerkt bij de lijsttrekker thuis aan het opstellen van het pamflet voor de 2e ronde, met de foto's van de 6 kandidaten van onze lijst. (zie foto)

Voor mij is deze ervaring verrijkend op vele punten: inzicht krijgen in het democratisch systeem zoals dat op gemeenteniveau functioneert, vele aardige mensen leren kennen, het dorp ruimer leren kennen, mijn eigen mogelijkheden en beperkingen onder ogen zien. Voor de toekomst belooft dat veel goeds.

1e ronde? 2e ronde?

2008-03-09T15:09:00.005Z

Vandaag is het de dag van de eerste ronde van de verkiezingen voor de gemeenteraden (58000 in Frankrijk).
Maar in de twee weken ervoor hebben we als kandidaten van onze lijst heel Le Faouët afgelopen om ons bij iedere inwoner bekend te maken en te vragen naar wensen of klachten wat betreft het gemeentebeleid.
Voor het grootste deel was mijn inbreng de bezoeken aan de buitengebieden rond le Faouët, samen met Denis, een biologische landbouwer. (Op de foto is hij op weg naar één van de vele adressen die we bezocht hebben). Ik heb het gevoel dat tijdens die bezoeken ik er weer een vriend heb bijgekregen.
Wat me opgevallen is, is het grote aantal Engelsen dat in de dorpen van 3 of 4 huizen, een (bouwvallig) pand gekocht heeft. Velen hebben het als tweede huis, maar steeds meer toch ook als definitieve woning. De integratie met de buurt is toch wel een problematisch punt, zeker voor de mensen die er al wonen sinds lange tijd. Ze hebben het gevoel dat ze steeds meer alleen komen te wonen, ondanks de aanwezigheid van de Engelsen.

Wat betreft de verkiezingen van vandaag: om 8 uur ging de zaal open voor de eerste burgers. De linkerfoto toont de zijde centrum, de rechterkant is voor de mensen uit de buitengebieden. Er zijn 2 verkiezingen vandaag, voor de gemeenteraad én voor de vertegenwoordigers in het canton. Vandaar de vele hekken om ieder in goede banen te leiden.
Ieder brengt een stemkaart mee, pakt een blauwe envelop en 2 papieren met daarop de 2 lijsten. In de 'isoloir' (stemhokje) steek je dan de ene of de andere lijst in de envelop, of je pakt ze alle twee en begint zodanig namen door te halen dat je weer 23 gemeenteraadsleden overhoudt( panachage). Deze 2 bewerkte lijsten gaan dan in de envelop en die lever je in in de 'urne'. Je moet dan je stemkaart tonen, er komt een stempel op, je naam wordt gecontroleerd en je moet een handtekening zetten. Je kan je voorstellen dat het tellen (door de 'scrutateurs') vanavond (vanaf 18 uur) flink wat tijd in beslag kan nemen met die 'gepanacheerde' lijsten. Je mag zelfs namen toevoegen!

Het is al met al wel een gemoedelijk gebeuren zo'n verkiezing op zondag. Ieder komt wel weer een bekende tegen, zoenen, een babbeltje.
Ik wacht rustig af hoe de stemming verloopt. Als ik in de eerste ronde meteen gekozen word, is dat een wonder (maar je weet nooit). Eventueel kan het dan nog volgende week in de tweede ronde.
Soms hangt wel of niet af van één stem! On verra bien. Ik zal er even rustig onder slapen.

Iets wat minder goed uitkomt, is dat Kobie en ik allebei een stevige verkoudheid hebben opgelopen. Voor Kobie betekent dat veel keelpijn, hoesten en energieverlies. Voor mij hoofdpijn, loopneus en onrustig slapen. Veel vitamine, gezond eten, echinaforce, en hopen dat we weer snel de energie hebben om de verhuizing te gaan doen, zeker nu we gisteren en vandaag de vloer van een afwerklaag hebben voorzien. Dat hebben we gelukkig toch nog voor elkaar gekregen.

Nou, daar gaat-ie

2008-03-02T19:51:00.007Z

Al bijna twee weken denk ik: kom, Bert, aan de slag om te verhalen van avonturen in het leven van alle dag en bij de bouw. Maar de vaart is er volledig uit. De bouw gaat met horten en stoten. Het einde is in zicht, maar een paar hobbels zijn er nog te nemen. De ene dag komt de loodgieter, hangt een paar wastafels op, sluit kranen aan, vertrekt, en we hebben lekkage.
De installateur van de boiler sluit buizen aan, vult de zonnepanelen, vertrekt; de volgende dag lekkage boiler. De expert die de bouw controleert voor ons op gebreken komt langs,constateert gebreken, vertrekt, en 10 dagen later zijn we nog steeds zelf hard aan het werk om de vloer gereed te maken voor polijsten en afdichten. Het wachten begint ons erg zwaar te vallen. Ik weet het: we moeten vooruit, betere tijden komen.

Ik heb nu een lijstje van zaken opgesteld die me blij maken:

De kat die groeit als kool. In bijna drie weken ruim een kilo aangekomen.
De grondwerker die langskomt op het terrein om met ons de inrichting van de tuinen en terrassen te bespreken. Hij bedenkt mooie oplossingen voor de entrée.
De stapels gehakselde takken in de groentetuin
Het mooie uitzicht op de vallei aan de oostkant van het terrein, verkregen door een paar scheve kastanjebomen om te zagen.
Het vakwerk van de tegelzetter en mijn fantastische kleurverdeling in blauw en wit.
De vogels die elke morgen ons wekken.
Een onverwacht etentje bij de buren, met zingen na onder begeleiding van Marcel op de accordeon.
Bij de biologische winkel in Lorient vinden we zomaar de verf die we goed kunnen gebruiken, op basis van lijnolie en zonnebloemolie.

De verkiezingen voor de gemeenteraad zijn over een week. De afgelopen tijd zijn de lijsten officieel gemaakt en verspreid, de affiches opgehangen. Afgelopen woensdag hebben we in de ' salle polyvalente' een bijeenkomst gehad waarbij de hele équipe zich presenteerde. Na afloop is er dan uiteraard een borrel en een hapje. Volgens velen maakt onze lijst een goede kans.
Sinds afgelopen maandag doen we ook aan huisbezoek. In teams van 2 of 3 personen doen we dan een wijk, met folders. We bellen aan, stellen ons voor, leggen uit wie er op de lijst staan, en vooral dat we zeer representatief zijn voor de gemeente, en dat we een capabel team zijn.
Le Faouët is opgedeeld in wijken en straten in het centrum. Het buitengebied is opgedeeld in dorpen (een 'village' telt vaak tussen de 3 en 15 huizen). Ik begreep dat de bezoeken in het centrum redelijk snel verlopen.
Gisteren heb ik met 2 anderen een deel van de buitengebieden gedaan. We kregen nog niet de helft af van wat we ons voorgenomen hadden. Mensen hebben vaak veel te melden, hebben wensen (beter onderhoud wegen en bermen bv). Het is voor mij een zeer verrijkende ervaring om gebieden te zien waar ik nog nooit ben geweest, om in gastvrije huizen te komen. Wat erg opvalt bij deze verkiezingen: het gaat om de poppetjes! Mijn lijstgenoten (co-listiers) kennen gelukkig vele families hier. Het gaat veelal van: ah dat is de zoon van of die is getrouwd met, of ik ken jouw grootvader erg goed.
Ik moet zeggen dat ze mij redelijk goed accepteren als nieuwkomer (accent op Europees, ecologisch en erfgoed).
Het laatste bezoek gisteren (start om 14 uur eind om 21h00) werd beëindigd met een goed glas chouchen (honingdrank met cider). Om half tien zat ik met Kobie aan de maaltijd. Om 22 uur lag ik in bed.

Meer over de verkiezingen in volgende blogs. Al schrijvende komt gelukkig weer de oude zin in meedelen boven. Dank voor het leesgeduld.

les municipales

2008-02-14T09:37:00.002Z

Sinds gisteren loopt er een flink miauwende poes door het huis. Ze wil niet alleen blijven. De vaart is er even uit. Ze volgt ons overal.Ze eet zich een slag in de rondte. Als we samen zijn, gaat ze liggen als een opgerolde bol wol, en slaapt.
Vanochtend, bij beter bekijken hoe ze er voor staat, ontdekten we toch insecten, en misschien ook een teek. Zo snel mogelijk laten we die verwijderen.

Gisteravond weer een bijeenkomst van de lijst 'nouvel élan'.
Doel: presentatie van het pamflet dat over 2 weken in het dorp verspreid gaat worden.
Alles moet op één A-4. In dat geval betaalt het departement de aanmaakkosten en de verspreiding. Wil je meer, dan mag je alles zelf doen.
Over een tekst met programmapunten en presentatie van de kandidaten praat je dan zo meer dan 3 uur. Zoals vaak is er dan één zin die een uur vergadertijd vraagt om uiteindelijk in definitieve versie opgenomen te worden. Het ging over gezinnen met werkende ouders en kinderopovang.

Volgende week presenteert ieder zijn motivatie en sterke punten zodat we in kleine groepen de boer op kunnen om op huisbezoek te gaan in de buurten en wijken. Er is gekozen voor kleinschalig opereren.

Hierbij een foto van het team zoals die vorige week in de krant verscheen.

retour de la panthère noire

2008-02-13T12:32:00.002Z

Zit ik vanmiddag, vlak voor het eten, even op de WC om een plasje te plegen, gaat m'n mobiel.
Toch maar opgenomen, met de broek op de knieën. Marcel, de buurman. Hij denkt de kat gezien te hebben. Mijn hart springt omhoog. Pomponette, hun pekinees, stond al tijden te blaffen in de hoek van de tuin.
Meteen de auto in, met eten en mandje. Marcel loopt al op de weg, in de buurt.

Kobie tegen het talud op geklauterd, door de braamstruiken. Ze ontdekt Malo. Langzaam, miauwend komt ze naar Kobie toe. Ze klampt zich vast aan haar. Samen, glijdend door de struiken weer naar beneden het talud af.

Weerzien in tranen, we kunnen ons geluk niet op. 'Een mooi Valentijnscadeau', volgens Marcel.
We zijn hem en de hond erg dankbaar.

Nu zit Malo heftig miauwend in de kamer, en komt telkens kijken waar we zijn. Kobie heeft een steentje uit haar poot gehaald; er rest nog een doorntje in haar kop, komt vanavond wel

Veel dank voor alle reacties de afgelopen 9 dagen. Na de vele tegenslagen is dit de mooist denkbare opsteker.

in zak en as

2008-02-07T06:40:00.000Z

Op de vroege ochtend moet me toch van het hart een vervelend bericht.
De kat, Malo, is maandag in paniek ontsnapt op het bouwterrein, en sindsdien nog geen spoor van haar. Ze schrok op een heftige manier van iemand, en rukte zich met tuig en lijn los en verdween als een speer de struiken en de velden in. Alle zoektochten zijn tot nu toe vergeefs.
Kobie en ik zijn helemaal van slag. We zijn erg gehecht geraakt aan de dwaze streken en de onvoorwaardelijke liefde van het dier.
Op de bouw gaat het nog steeds niet erg vlot. Ik begin er een beetje (veel) genoeg van te krijgen. De energie kent nu echt een bodem. Maar we blijven gaan, hebben we tegen elkaar gezegd. Het komt goed.
Het belangrijkste is nu elkaar te steunen, en we hopen dat Malo gevonden wordt of zelf terugkeert.
Wat kan een mens snel hechten aan zo'n beestje.
Voor vandaag: de elektriciteit eindelijk af, een bouwexpert voor een controle, de betonvloer krabben (een beestenwerk) en voorbereiden voor reinigen.
Schilder Versprille uit Zevenhuizen was deze week voor ons een bekende vraagbaak om de goede materialen te gaan kiezen in Frankrijk. Het is heerlijk om te kunnen terugvallen op vertrouwde mensen.

Tot spoedig.

Le Faouët, nouvel élan

2008-02-03T14:21:00.001Z

Kobie en Malo schuilen onder een geïmproviseerd dakje naast de compostbakken

Na 2 weken stilte een bericht uit Le Faouët.

Elke dag stellen Kobie en ik opnieuw vast dat in het afgelopen jaar geen enkele dag leek op de vorige, in de zin van regelmaat of routine. De hoeveelheid ontwikkelingen van de afgelopen 2 weken is bijna niet na te vertellen. Elke dag leverde op de bouw weer prettige en minder prettige verrassingen. En overal moet of op gereageerd worden of moeten we initiatieven voor de toekomst nemen. Het resultaat van al die perikelen is dat de energie 's avonds op is, maar dat we toch weer achter de computer zitten om mailtjes te sturen, faxen uit te doen gaan, en ons budget moeten ijken op nieuwe ontwikkelingen. Geld kost het maar al te gauw, en verhalen van kosten bij de bedrijven is niet altijd makkelijk.
Zo hebben we nu een claim lopen via een juridisch adviseur bij een bedrijf dat teveel declareert. We hebben vorig jaar speciaal een verzekering afgesloten (protection juridique) om conflicten in Frankrijk bij de bouw of in het dagelijks leven te kunnen hanteren. In een ander land is het altijd lastig om zelf te gaan procederen als er problemen ontstaan voor ons als consument.

Bij de electriciens gaat nogal eens wat mis, de loodgieter komt qua werkzaamheden in de problemen omdat de installateur van de zonneboiler het laat afweten of omdat de tegels van de badkamer nog steeds in Spanje staan. De betonnen vloer vertoont vlekken die door een schoonmaakbedrijf niet weg te krijgen zijn; hoe dan wel? De vertegenwoordiger van het vloerbedrijf heeft geen tijd om langs te komen om het probleem op te lossen, dus moeten we het verhuizen weer uitstellen.
Wat we ondertussen wel hebben, is een kachel die brandt. Wat een feest om vuur te zien branden en warmte te voelen. Na maanden blauwbekken in een kil en vochtig huis, kan ik nu mijn sjaal en dikke jas over de trap hangen en door het huis lopen of klusjes doen. Gisteren hebben we met de aanhanger in Pontivy 1000 kilo houtkorrels gehaald om voor de komende maanden brandstof te hebben. In de opslag betekent dat wel 2 m3 ruimte. Voor de toekomst een punt van aandacht.

Ondertussen heeft de druk die we uitgeoefend hebben op het bedrijf dat de regenwatertank aansluit en de zonnepanelen met zonneboiler installeert ervoor gezorgd dat we sinds vrijdag de juiste boiler hebben staan en dat komende maandag de wateraanvoer en de zonnepanelen in bedrijf zullen zijn. Weer een fase.

Bij dit alles is Kobie voor mij echt degene die me op het juiste, en vooral positieve pad houdt. Motto: kijk waar je heen wilt, en het gebeurt, ook al duurt het soms langer. Als ik het geklungel soms zie van de werklieden wordt het me vreemd te moede en staat het huilen me nader dan het lachen. Vaak blijkt dan dat de communicatie bedroevend is geweest (werkzaamheden niet gemeld, vergeten afspraken op te schrijven etc). Gelukkig zijn daar de uitzonderingen, zoals de tegelzetter die vakwerk levert (hij heeft in ieder geval de douchevloer kunnen leggen) of de loodgieter die kunststukjes uithaalt met PVC of koper.

Wat we ook hebben sinds een week is een jonge Boskoper op het terrein. Midden in de cirkel van de groentetuin staat een 'Belle de Boskoop', een goudrenet. De appelboompjes van de sectie flankeren de nog fragiele Boskoper.

Aan het einde van de week is het de bedoeling dat we de bouw gaan afsluiten (réception des travaux). We lopen dan met de bedrijven het huis door om te zien of alles volgens de regelen der kunst is aangebracht en eventuele gebreken te signaleren die daarna, binnen 2 weken, moeten worden opgelost. De verhuizing komt dus echt dichtbij. De buurman heeft in ieder geval nog wat plek over om spullen die we niet meteen kwijt kunnen op te slaan. Een goede buur...

Sinds gisteren zijn de 5 bomen die bij de inrit van het terrein stonden, en die niet al te stevig in het talud verankerd waren (gevaar voor de elektrische kabel), omgezaagd en in stukken verdeeld. Een Engelse kennis, Jim, samen met de overbuurman Erwin, heeft de klus geklaard. Nu nog de takken ruimen en dan kan de grondwerker de oprit van grind voorzien.

Na deze lange inleiding lijkt het onderhand tijd om de titel van deze blog aan bod te laten komen.
In de laatste bijeenkomst van de kandidaten voor de gemeenteraad is door de 23 (waarbij mijn persoon) besloten om als lijstnaam te kiezen: Le Faouët, nouvel élan
Een naam die niet de allerorigineelste is, maar wel lekker bekt en ook aangeeft wat de intentie is van de kandidaten. Trouwens, in Frankrijk zijn op deze manier duizenden ploegen bezig om fantastische namen voor hun lijsten te bedenken. Het is een lijst zonder politiek gekleurd label.
Vanochtend is de groepsfoto gemaakt in het centrum van het dorp. Ieder zoveel mogelijk in het (mantel)pak, bibberend van de kou. Als de foto verschijnt, ook in de pers, zal ik een kopie in de blog zetten. De link hierboven verwijst naar de pagina in de krant Le Télégramme waar de info over de gemeenteraadsverkiezingen te lezen is, gericht op Le Faouët.

Tot spoedig.

moe maar ...

2008-01-20T20:24:00.000Z

De laatste tijd is het enige wat nog in het centrum van de aandacht en de energie staat, de bouw van het huis. Onze betrokkenheid is erg groot (we werken nu zo'n 6 dagen van de week daar om nalatigheid te repareren en kosten te besparen). Het lijkt alsof de rest van de wereld (ook de dierbaren) erg ver weg is. Kobie en ik houden ons op de been met elkaar aanmoedigen, een goed glas wijn drinken aan het eind van de dag, en proberen allerlei zware zaken te relativeren. Dat laatste valt mij niet altijd mee.

Zo is de financiële kant van het bouwavontuur iets wat veel zorgen baart: veel onverwachte (en soms onterechte) rekeningen waar we dan weer op moeten reageren. We wilden een schilder inhuren voor de basiswerkzaamheden in huis: een offerte waar we zo van schrokken dat we besloten hebben het zelf aan te pakken. Een rekening krijgen we van werkzaamheden die nooit begroot zijn en nooit tevoren besproken. Sommige bedrijven maken er een potje van. Maar we moeten er natuurlijk iets mee: weigeren te betalen?, uitvechten voor de rechtbank?, allemaal niet echt leuk voor de sfeer. Het gegeven dat we nog steeds niet weten wanneer we nu eindelijk in huis kunnen gaan wonen geeft stress en moeheid. De elektriciteitsvoorziening is nog niet rond, onder meer veroorzaakt door onduidelijke communicatie tussen bedrijven. Ze komen op donderdag, in de verwachting af te ronden, het lukt niet, en dan maar weer afwachten wanneer ze weer verder gaan. Misschien volgende week. Soms wens ik mezelf even liggend op een warm strand, of lopend op een langlaufpiste in de Dolomieten met glühwein na. Uiteraard komt het allemaal weer op zijn pootjes, maar toch.

Afgelopen week, dinsdag, kwamen in een stromende regen, de burgemeester van Le Faouët en de président van de Communeauté des Communes, met enkele medewerkers, onze waterzuivering bekijken. Met hun mooi gepoetste schoenen stapten ze opgewekt en tevreden door de blubber rond de bassins. De grote plassen waren goed om de schoenen weer te reinigen.
De interesse was groot en gemeend. We voelden ons gekend in onze ecologische onderneming. De stichting 12 ambachten uit Boxtel die het Nonolet (ons droogtoilet) heeft geleverd kan nog rekenen op belangstelling uit Frankrijk. De Franse droogtoiletten vragen meer ruimte en onderhoud dan het simpele Nonolet.
Ik begreep dat misschien nog dit jaar in Frankrijk de officiële erkenning komt voor deze wijze van zuiveren.

Het Nonolet zorgde overigens voor een hernieuwd contact met een oude roeivriend van Charon (Orca). Mijn mail aan 12 ambachten om info te vragen over de ventilatie van het Nonolet kwam via Google bij Jan-Willem. Wie weet, wordt er over een jaar nog eens geroeid op de wateren van de Blavet bij Hennebont (20 km ver) door enkele avontuurlijke en gemotiveerde oud-roeiers.

Het huis heeft in Le Faouët al de naam een ecologisch huis te zijn, voor een groot deel waar. Deze week, woensdag, werd dat nog eens benadrukt door de plaatsing van 3 grote zonnepanelen voor warm water. Het huis krijgt, van een afstand gezien, echt een heel ander aanzien.
Veel in en aan huis is gereed om in gebruik genomen te worden, maar wat ontbreekt? Stroom! De kachel werkt niet, de zonneboiler werkt niet, de radiatoren werken niet, de watervoorziening in huis werkt niet. Alles heeft (een beetje) stroom nodig. Voor ons een duidelijk sein om zelf stroom te gaan produceren via zonnecellen.
We gaan proberen zo goedkoop mogelijk die installatie aan te schaffen en te installeren. Tips zijn welkom.

Sedert afgelopen woensdag sta ik op de lijst van kandidaten voor de gemeenteraad die in maart gekozen zal worden. Le Faouët telt ongeveer 3000 inwoners; dat betekent dat elke lijst 23 kandidaten moet hebben, niet meer en niet minder. Er komen 2 lijsten in het dorp. De kunst is om op tijd de lijsten compleet te hebben, vóór half februari.
De politieke kleur van 'mijn' lijst is wat vaag; het is meer een lijst met mensen die het belang van de gemeente willen dienen.
Voor mij is het een prachtige gelegenheid om mensen te leren kennen. Tijdens de 2 afgelopen bijeenkomsten heb ik meer over de inwoners gehoord dan in een heel jaar hiervoor. Nu wordt het nog een kwestie van mezelf bekend maken bij de inwoners, mezelf profileren met mijn sterke kanten, bekijken wat ik voor de raad kan betekenen (communicatie?, ecologie?, cultuur?, samenleven met buitenlanders?).
Ik begreep dat de officiële campagne pas 3 weken voor 9 maart start, maar dat via slinkse wegen, allerlei mensen al bezig zijn kiezers te ronselen, door bv bij verenigingen nieuwjaarstoespraken te houden die flink gekleurd zijn.

Een volgende keer meer.

zonder titel

2008-01-13T15:13:00.000Z

Eindelijk staan ze daar, in de wei, de paarden van onze Nederlandse overburen. Het bedrijf, een stoeterij, is van start. Er is veel over gesproken, er waren vele tegenslagen, maar nu staan daar 4 glanzende paarden. Alle succes gewenst met de opbouw.

Zelf zijn we op dit moment erg druk in de weer om onze verhuizing te bespoedigen. Dat betekent dat we meewerken waar het maar kan.
De eerste verhuisdozen staan nu bij het huis in opslag. De kelder onder het huurhuis raakt langzaam leeg; zo zien we het graag. Maar we moeten nog veel geduld hebben. De elektra is morgen waarschijnlijk rond. Een groot probleem was om de hoofdkabel van de weg naar het huis in de plastic buis onder de grond te werken. Een trekkabel brak af, een alternatieve doorvoer brak halverwege af. Met veel moeite hebben we gisteren, met de grondwerker, een nieuwe treklijn kunnen inbrengen. Aan begin en eind van de 50 meter zit een flinke knik in de doorvoerbuis; dat maakt het trekken van de zware kabel een extra zware klus morgen.

We werken ook hard mee met de klussen in huis: zo heb ik samen met de elektricien een kast om de meterkast getimmerd, om de spaghettibrij van kabels te kunnen herbergen. Morgen hoop ik met Kobie voor de wastafels een uitbouw te gaan timmeren om zo de leidingen aan het oog te onttrekken. Door een constructiefoutje liggen de leidingen nu vóór de wand ipv erin, een erg lelijk gezicht. Dus proberen we nu wat geld uit te sparen en de klus zelf op te knappen. Niet alles wat er aan fouten gemaakt wordt is verhaalbaar op de uitvoerders; meestal lukt dat wel, bij flagrante fouten, maar er zijn zoveel details die uitvloeisel zijn van gemaakte fouten dat we op een gegeven moment zeggen: accepteer het en maak er wat moois van. We weten drommels goed hoe de bouw verlopen is; soms is een fout onvergeeflijk, soms moet we even slikken.

De kat is afgelopen dinsdag 'geholpen'. Het was een aandoenlijk gezicht, de kat weer terug, wat groggy, met een grote witte pleister op de buik. In 3 dagen is het haar gelukt om de pleister, die stevig vast zat, eraf te likken en trekken. We hebben wel een kraag gevraagd om haar te beletten erbij te kunnen, maar we hebben moeite om die om te leggen. Tot nu toe blijft ze van de hechtingen af. Sinds vandaag is ze ook weer een stuk levendiger, bijna weer de oude dondersteen. Vrijdag gaan de hechtdraadjes eruit.
In 3 maanden tijd is dit levende wezen een wezenlijk deel van ons leven gaan uitmaken; het is een dier dat in staat is om de stress die er soms is, en de onenigheid die Kobie en ik af en toe hebben, tot iets relatiefs te maken, kortom ze is een bliksemafleider.

Zoals elk jaar in Frankrijk, ook dit jaar weer de gewoonte om veel 'galettes des rois' te verorberen. De driekoningentaart met boon was ook bij ons in huis. Aangezien ik meestal de grootste stukken krijg (neem?), viel mij de eer te beurt om de kroon te dragen, die bij elke taart meegeleverd wordt.
Vorig jaar om deze tijd schreef ik ook al over dit fenomeen; het cyclische van het leven hier komt nu in beeld.

Over de gemeenteraadsverkiezingen zal ik in een volgende blog meer vertellen. Afgelopen woensdag was de eerste bijeenkomst van 'onze' partij, met komende en vertrekkende mensen. Komende woensdag moet er een naam komen voor de lijst.

Nu naar vrienden in Plouray, om daar bij te praten en een hapje te eten.

1 jaar

2008-01-06T20:21:00.000Z

Een jaar geleden precies kregen we in ons huurhuis in Le Faouët de verhuiswagen voor de deur om alle in Nederland opgeslagen dozen af te leveren. Veel ging als huisraad de leefverdieping in. Alle niet bruikbare of plaatsbare spullen gingen de garage/kelder in om de definitieve verhuizing naar het nieuwe huis af te wachten. Van vele dozen weet ik niet eens meer het bestaan. Als ze over een maand, of langer, door mij geopend zullen worden, zal ik nog menige verrassing tegenkomen.

Het wachten is nu echt op de afronding van de werkzaamheden. Soms weet ik niet wat ik moet afspreken met nutsbedrijven om aangesloten te worden. Op 3 januari zou de telefoon aangesloten worden. Net op tijd kon ik dat nog voorkomen. Nu heb ik maar gegokt op 21 januari. Voor de elektra geldt eigenlijk hetzelfde. Als de 'consuel' langs is geweest, kan de officiële aansluiting gemaakt worden. De 'consuel' bekijkt of in het huis de aansluitingen juist zijn aangebracht. Daarna kan pas de meterkast aan de weg in gebruik worden genomen. Maar eerst moeten de elektriciens hun werk klaar hebben, dan komt de 'consuel' en dan pas (na x dagen) kan EDF langskomen. Maar die moeten ook dagen tevoren ingeseind worden. Kortom, onzekerheid alom als het gaat om definitieve afspraken.
In feite heeft alles bijna 2 weken stil gelegen in de bouw. Morgen komt de loodgieter alles installeren, en worden de zonnepanelen en boiler geplaatst, en de pomp en filters voor gebruik van het opgevangen regenwater. Dinsdag wordt de kachel aangesloten (maar kan nog niet functioneren bij gebrek aan stroom en brandstof.

Ondertussen zijn we echt wel toe aan verhuizen. Het atelier is zodanig in orde dat we er verhuisspullen kunnen stapelen. De waterzuivering functioneert.
Het wachten is op de afwerking van de wanden, op de wateraansluiting, op de elektra.
Wij moeten dan nog allerlei werkzaamheden in het huis verrichten om het echt leefbaar te maken; de belangrijkste daarvan is het schilderwerk van alle wanden en plafonds, meestal in 3 lagen! Het aantal vierkante meters durf ik niet eens te gaan tellen. Vraag voor ons is dan weer: wat doen we zelf en wat laten we doen? Wat zijn de kosten, hoe doen we een en ander in logistieke sfeer (wanneer, bewoond of onbewoond, door wie)? De druk wordt langzaam groter.

Op woensdag 2 januari kwam een delegatie van de Blom-family bij ons op bezoek. 3 Nederlanders en 2 Amerikanen. De jongste broer en vrouw, de oudste broer en een nicht uit Texas met haar man. Vele verhalen, veel humor, veel koffie. Uiteraard hoorde het bezoek aan het huis erbij. Het weer was daarbij zodanig dat menigeen onder een capuchon of kozakkenmuts het een beetje warm probeerde te houden. De schoenen kregen het in de modder zwaar te verduren. Voor ieder op eigen wijze een indrukwekkende ervaring.
Een bezoek aan de kust bij Quimperlé was kort, koud en nat. Een goede borrel was thuis welkom. 's avonds crêpes eten in Le Faouët.
De volgende dag een zieke schoonzus in het bed van Kobie om de darmen weer in het gareel te krijgen. De rest in relatief mooi weer naar Concarneau voor een bezoek aan de 'ville close'. De muts van Kobie was daarbij het mikpunt van spot of afgunst.
Op zaterdag waren de darmproblemen nog niet volledig verdwenen, maar de terugreis naar Nederland kon wel beginnen, en, naar ik vanavond begreep, is alles goed verlopen. In mei mag ze terug naar hier, maar dan op de motor.

Komende dinsdag gaat Malo (wordt gebracht) naar de dierenarts. Ze is nu bijna 7 maanden, en alle tekenen wijzen erop dat de vrouwelijke hormonen goed aan het werk zijn. Aangezien we een nest jonge katten niet zien zitten, krolsheid niet de plezierigste ervaring is voor een kat en omdat we vrezen dat op Kerrousseau de zin in avonturen haar het leven op de weg kan kosten, laten we haar steriliseren.

Op oudjaarsdag was ik in Quimperlé om te proberen een schroef te vinden die past op ons cylinderslot. Zoektocht moeizaam, resultaat nul, hoewel... Tijdens de rit weer naar huis kwam ik ineens een bord tegen met opschrift '3 roues et plus'. In de remmen en gaan kijken. In eerste instantie lijkt het bedrijf een uitdragerij, een sloopbedrijf. Bij nader inzien, en na kennismaken met de eigenaar,een sympathieke en zeer handige vijftiger, is het een bedrijfje dat allerlei fietsende voertuigen produceert, als ze maar 3 wielen hebben.
Het voertuig op de foto was net klaar om vervoerd te worden naar Rouen waar het dienst gaat doen als bestelfiets voor een kledingwinkel in de binnenstad.
Van ligfietsen wist de man alles te vertellen, maar dat was meer een markt voor Nederlanders en Duitsers. Daar gaat hij zich niet in mengen. Helaas had ook hij net niet het goede schroefje voor het slot in zijn oneindige verzameling.

Oud en Nieuw zijn voor ons, moe als we toch wel zijn, zeer rustig verlopen. We hebben getoast met chocolademelk om twaalf uur en lagen een kwartier later (en één vuurwerkpijl) te bedde.

oud en nieuw

2007-12-30T21:21:00.000Z

In deze blog alleen maar terugblikken, 8 dagen ver. Vooruitblikken laat ik over aan vogelvluchtschouwers, handlezereressen, en mensen die diep in het glas gekeken hebben.

In de afgelopen week van Kerst is het vrij rustig geweest in ons leven hier. Het blijft betrekkelijk.
Het feit dat de bedrijven niet werken in het huis geeft een hoop rust. De enige die kwam, afgelopen vrijdag, was de loodgieter om de radiator panelen op te hangen. Tegelijk hebben we met zijn compagnon afspraken gemaakt omtrent een offerte voor zonnepanelen om elektriciteit op te wekken. We zijn benieuwd wat hij ons zal voorstellen, en wat hij daarvoor gaat rekenen. Kobie ligt op de loer om desnoods in Zwitserland of Duitsland zelf het spul te gaan halen, zeker als het qua prijs interessant is.
Afgelopen maandag was de verjaardag van Kobie, nog steeds een jonge Blom.
In afwijking van de traditie, zijn we 's avonds heerlijk uit gaan eten in plaats van zelf een creatieve zuurkoolmaaltijd te bereiden. La Croix d'or was de plaats. Een rijk voorzien Kerstmenu, met een heerlijke Riesling bij de Coquille, en een Bourgogne Mercurey bij de canard.
Een groep van veertig Engelsen vulde de rest van het restaurant, een vreemde gewaarwording, qua klank.
De woensdag na Kerst zijn we het cadeau voor Kobie gaan uitzoeken bij het tuincentrum Ker Anna. Het werd een notenboom die we dezelfde ochtend op een, voor ons, duidelijk zichtbare plek hebben geplant. Daarbij hielden we rekening met de toekomstige hoogte ivm de zonnepanelen, en met de toekomstige indeling van de tuin, hoe onzeker die ook nog is.

De afgelopen week mag dan qua bouwactiviteiten rustig geweest zijn. Wij waren elke dag op het terrein te vinden om onze klussen af te ronden. We weten nu dat de verhuizing niet eerder dan eind januari zal zijn, maar we willen graag dan zo ontspannen mogelijk de stap zetten. Dat betekent een gedegen voorbereiding, hier in huis (schoonmaken, inpakken) en op Kerrousseau (schilderwerk deels af, de tuin voorbereiden, bomen kappen, de oplevering goed voorbereiden, alle instanties tijdig inseinen of op laten draven).

Kobie en ik hebben de afgelopen week ieder een hoofdklus op ons genomen: Kobie doet het atelier, en ik de waterzuivering. We werken gescheiden aan onze klus, tot één van ons de ander nodig heeft. Gezien de vele misverstanden die wij vaak ervaren tijdens ons samenwerken, was dit een ideale oplossing. Allebei gelukkig. Rendement gegarandeerd.

Het atelier is bijna af. Vandaag hebben we nog een vliering erin gebouwd. Het plaatsen van de deur viel uiteindelijk reuze mee. Nog even, en we moeten met kunstlicht gaan werken.
De waterzuivering is ook zo goed als klaar. Ik ben nu aan het proberen met handkracht (een schop en een kruiwagen) alle gegraven gaten weer dicht te gooien rond de bassins, toch gouw een 20 m3. Een uitstekende manier om de spieren in conditie te houden maar ook ervoor te zorgen dat ik niet over de grenzen van het haalbare ga. Gaten graven mag dan vol beloften zijn, gaten dichten levert me het plezier van zien hoe de bassins langzaam naar de oppervlakte komen.
Het netwerk van buizen voor de afvoer is nu ongeveer 50 meter lang.

Gisteren wilden we ook weer gaan werken in de ochtend; echter, bij het opstaan ontdekten we dat de vaatwasser kuren vertoonde: allerlei waarschuwingslampjes gingen aan voor fout in watertoevoer, en voor problemen met een sproeiarm. Na enkele uren schroeven en controleren, lijkt het erop dat de Miele met gepatenteerde besteklade zijn beste jaren gehad heeft. Ik vermoed dat de maandenlange opslag in een vochtige schuur het apparaat geen goed gedaan heeft. Vooral de elektronica is nu een teer punt. De afweging nu is: laten we een dure Mielemeneer komen of zeggen we vaarwel.

Onze Nederlandse overburen hebben sinds eergisteren hun eerste twee paarden uit Nederland overgebracht en in de wei hun nieuwe omgeving laten ervaren. Het begin van een avontuur voor de paarden, maar zeker ook voor hen en hun bedrijf.

'tu' et 'vous'

2007-12-22T19:45:00.000Z

Sinds gisteren zijn de bedrijven die bij ons werken gestopt om Kerstvakantie te gaan vieren. Tot minstens 3 januari. Om 17 uur vertrokken de elektriciens als laatsten. De wandenbouwers hadden toen al het pand verlaten, goed schoongemaakt. Het huis ziet er uit als bijna bewoonbaar. Vandaag zijn we ook een beetje vakantie gaan vieren: later opstaan, boodschappen doen en winkels kijken in Pontivy, dat voor ons nu als grootsteeds voorkomt. Kalenders en boeken gekocht, en ieder een heerlijk chocoladetaartje voor de koffie thuis. Smullen! De temperatuur is een stuk opgelopen, 8 graden vanmiddag.

Vanochtend, toen ik wakker werd rond 7 uur (uit gewoonte), schoot me een idee voor de blog te binnen. Een onderwerp dat bij me bovenkwam was het gebruik van jij en U in Frankrijk.
Elke dag verbaas ik me weer hoe simpel en ook ingewikkeld het spel is van aanspreken van mensen in de dagelijkse omgang.
Op school leerde ik de leerlingen welke regels gelden voor het gebruik van 'tu' en 'vous'. Leeftijdgenoten in informele omgang is snel 'tu'. Oudere mensen en mensen in dienstverlenende situaties 'vous'.
Zo simpel ligt dat echter niet in de praktijk.
Op de bouw ben ik de cliënt, dus alles is 'vous'. Tot het moment dat ik mensen intenser leer kennen, dan wordt het al eerder 'tu'. Bij de architect, een jaar of dertig, is de situatie wisselend.
In het begin waren we echt cliënt; nu nog steeds, maar door de intensieve rechtstreekse en telefonische contacten is het al snel 'tu' geworden, hoewel me dat ook weer niet altijd even vlot afgaat. Ik heb het zelfs gevraagd; hij vond het prima te tutoyeren. Echter, zo gauw het formeler wordt, (bijvoorbeeld bij conflicten) is 'vous' dan weer logischer. Af en toe weet ik het gewoon niet.

Bij het koor en de wandelclub word ik, geloof ik, geacht ieder met 'tu' aan te spreken. Maar ook hier heb ik af en toe mijn terughoudendheid. Overigens, dat geldt ook voor het zoenen van de vrouwelijke leden van de clubs. Sommige vrouwen steken je de wang toe, en dan geef ik meestal 2 zoenen, een onafgesproken code. Meestal vind ik een hand geven, 'bonjour' zeggen en 'comment vas-tu?' voldoende en meer passend. Maar het blijft een subtiel sociaal spel. Het is leuk om het te spelen, en de misverstanden zijn legio. Ik doe zoals het me uitkomt, want erover praten is wel leuk, maar het maakt de praktijk van alledag niet simpeler. Bij de één gaat het ook veel makkelijker dan bij de ander, intuïtief.

Afgelopen donderdag was een memorabele dag. In de middag kwam Andy, de specialist voor onze waterzuivering, een helpende hand toesteken. Dat hebben we geweten. In iets meer dan 3 uur tijd hadden we met ons drieën 4 bassins volledig gevuld en bedrijfsklaar. Voor mijn gevoel was het een klus van 2 à 3 dagen. Die jongen is zo trefzeker in zijn inschattingen voor hoeveelheden en tijdsspanne, een wonder. Improviseren kan hij zeer zeker. In dank hebben wij zijn hulp aanvaard.

De dag erna begon in mineur. De elektricien kon in de keuken (net geplaatst) niet bij de leidingen komen. Alles moest van de muur! Hij wilde in geen geval de keuken demonteren, terecht. Na vele slopende belminuten, vervelende gesprekken met de installateur en wachten kwam de oplossing: 9 schroeven zelf losdraaien en de plek was beschikbaar.
In de middag lukte het ons om de stroomaanvoer voor ons atelier gereed te maken. We moesten een buis van 50 mm schuiven door een buis van 80 mm. 4 eerdere pogingen waren mislukt vanwege een te haakse bocht in de bodem. De ervaren professional gaf ons glijmiddel om zo het ene buisje makkelijker in de andere buis te laten schuiven. Het werkte!

Iets heel anders: gisteravond was mijn kookbeurt. Meestal doe ik de boodschappen en bedenk de recepten voor de week (vaak met hulp van Maxi cuisine, Allerhande en Tip). Ik wilde wel weer eens spruiten eten. In Zevenhuizen kwamen ze altijd met tractorladingen tegelijk langs de deur daveren. Hier moet je de spruitjes zoeken. Spruitjes? SPRUITEN, bedoelt u. Bij de Champion, in een zak van een kilo, exportkwaliteit (origine: Pays-Bas Greenery). De spruiten zien er uit als zelfstandige kolen. In het Frans heten die dingen: choux de Bruxelles. (Ook zo iets bijzonders: witlof is 'endives', en andijvie is 'chicorée')
Ik moet zeggen: de smaak in Nederland beviel me altijd veel beter (lekker bitter). Het gehaktballetje met kruiden van Stegeman smaakte er prima bij.

Vanmiddag nog even grote schoonmaak gehouden op het terrein en in de garage. Met een auto vol zakken afval naar de 'stort'.
Pierric is in Le Faouët al sinds jaar en dag de beheerder van de 'déchetterie'. Met Kerst maakt hij er iets bijzonders van. De foto toont de buitenkant van zijn kantoor. De binnenkant telt drie keer zoveel poppen. Hij is er erg trots op. Na het werk worden alle poppen en ballen weer binnengehaald; er wordt nogal wat gestolen op het terrein door jagers op kostbaar afval.

hoe rustig is uw nacht?

2007-12-19T19:32:00.000Z

Sinds 2 dagen , liever nachten, is het zover. De barre kou, de eenzaamheid, het gemiauw, de vaatwasser die 's nachts niet kon draaien, even zovele redenen om de kat toe te laten tot het heilige der heilige, de slaapkamer. (Even iets recht zetten, na lezing door Kobie: het is niet zozeer ons idee als wel het mijne; ik ben snel begaan met dierenleed). Al maanden ligt ze op de loer bij de deur. Tot nu toe lukte het om haar buiten te houden, maar de omstandigheden wijzigen zich. Dat leverde in de eerste nacht trappelen op het hoofd, willen spelen om 6 uur in de ochtend. De tweede nacht verliep al rustiger, behalve als ik het lef had me om te draaien. Toch uitgerust wakker. Vannacht zien we wel verder.
Hoe dat straks zal gaan op Kerrousseau, geen idee. We zien wel.

Wat betreft dat 'straks': dat wordt dus nu begin of zelfs half januari. De werkzaamheden zijn zodanig uitgelopen dat pas begin januari, na een vakantie van bijna 2 weken van de bedrijven, de wanden afgewerkt kunnen worden. De tegelzetter kan niet eerder, en de zonnepanelen komen ook niet eerder dan rond 7 januari. De telefoonaansluiting wordt pas op 10 januari geregeld. Kortom, dozen verhuizen naar de voorlopige opslag kan nog wel na de Kerst, maar de echte verhuizing is pas na de 10e januari.

De laatste weken zijn voor ons echt pittige werkweken, vol zeer gevarieerde activiteiten. Elke dag, behalve zondag (hoewel?), staan we op het terrein om te klussen. De afspraak met de burgemeester voor het bezoek aan onze waterzuivering moest worden afgelast, want we krijgen de 4 bassins niet af, deels door het erg koude weer, deels door prioriteiten die we vaak moeten verleggen naar werk aan het atelier (de schuur), boodschappen of afspraken met de bouwers. In de 'Kerstvakantie' hopen we rustiger door te kunnen werken aan de waterzuivering.
We vieren Kerst dus in ons huurhuis, dat we per week kunnen opzeggen, gelukkig.

Het is koud in Bretagne. Ieder verbaast zich over de lange duur, wij al lang niet meer. De Bretonnen beweren dat het echt uitzonderlijk is; ik geloof er niets meer van. De afgelopen jaren was het vaak behoorlijk koud tijdens de vakanties dat we hier waren, uitzondering of niet!
Maar de mensen van de grond waarderen het wel; eindelijk al het ongedierte weg en de grond wordt er beter van.
Overdag is het uiteindelijk zo warm in de zon dat de jongens van ANB (het timmer- en isoleerbedrijf) hun middagmaal buiten bij het huis kunnen nuttigen. Veel sandwiches uit de supermarkt en veel zoetigheid.

De Kerst nadert nu snel. De gemeente heeft de verlichting sinds een week branden. Particulieren doen dapper mee. De mooiste (?) verlichting trof ik eergisteren aan toen ik om 6 uur naar huis reed.
Morgen, na de koorrepetitie, is er een etentje. Ieder maakt thuis iets lekkers, en brengt dat in zodat we een zeer gevarieerde maaltijd krijgen. Ik was van plan om een spinaziequiche te maken.
Het mooiste komt na Nieuwjaar (dat is me van vorig jaar, toen we net hier waren, bijgebleven): na 6 januari wordt dan door alle verenigingen en clubs, de 'galette du roi' (3-koningentaart met boon), gegeten. In de krant staat het dan vol foto's van die gelegenheden, wekenlang!

Vandaag hebben Kobie en ik weer aandacht besteed aan de waterzuivering. Alle stenen om de bassins te vullen zijn aanwezig, en voor een deel al op de bodem gelegd. Ze zorgen, door hun ronde vorm, dat het water vloeiend kan stromen. Kobie heeft de 'regard' (kijkbuis) voorbereid; dwz ze heeft een betonnen buis ingekort en in tweeën geslepen. Veel stof en herrie. Gaatjes van 6 mm zorgen ervoor dat het water via de grote kiezels in de regard (die tegen de ronde wand van het bassin geplaatst wordt )terecht komt om het daar te kunnen zien en controleren.

Ieder erg bedankt voor de ontroerende en leuke reacties op onze gemailde verhuiskaart. Het feit dat we de verhuisdatum bijna een maand moeten opschuiven was even een domper, maar de verrassing en de wens blijven even groot. Het geeft ook wel lucht om de klussen op een rustige manier af te krijgen.

De verjaardag van Kobie zal weer gepast gevierd worden met een zuurkoolmaaltijd.
Voor ieder die dit leest aangename en gezellige Kerstdagen, een spetterend uiteinde en een vruchtbaar 2008.

tempo

2007-12-13T21:25:00.000Z

Er lopen verschillende tempo's in het leven. Echte tempo's en gewenste tempo's.
De echte tempo's zijn het meest interessant, omdat ze onvoorspelbaar zijn. Ontwikkelingen kan ik wel willen bespoedigen, zoals de afronding van de bouw, maar talloze factoren leveren vertraging en soms een versnelling. Ons eigen aandeel in de bouw kent ook zo zijn eigen tempo. De ene dag heb ik het gevoel een geweldige sprong voorwaarts te maken, de andere dag lijkt het 's avonds alsof er niets is gebeurd. Dan meet ik dus het tempo in functie van wat wij af hebben gekregen, of wat de bouwers gevorderd zijn. Maar tempo is ook het leven zelf met zijn eigen dynamiek van dingen die mee- en tegenvallen, van verdriet, boosheid of vreugde.
Ik moet zeggen dat de bouw en het leven in Frankrijk me nadrukkelijk bewust maken van wat het leven te bieden heeft en van hoe ik daarin sta. De heftigheid is toegenomen. Het werk bood me vaak routine en bescherming, nu moet elke dag alles opnieuw uitgevonden worden: tijd indelen, besluiten snel nemen, op tijd ageren of reageren. Degene die zorgt dat het tempo in alle relativiteit bekeken kan worden (met humor en berusting) is toch de kat. Zie haar liggen, in een vorig leven vast een diva.

Zo ontdek ik dat ik me mateloos zorgen kan maken over een lekkage in het nieuwe huis. Alsof de wereld instort, alsof het huis waardeloos is geworden. Ik heb dan te weinig vertrouwen in wat de vakmensen vermogen om dat (definitief) op te lossen.
Maar ook voel ik me trots als we zien hoe de door ons gefabriceerde bassins nu klaar zijn om hun vulling van kiezels en lavasteentjes te krijgen en te gaan functioneren als waterzuivering.
Volgende week komen de burgemeester en de président van de Communeauté des communes en de controleur van de waterzuivering een kijkje nemen naar ons project ecologische waterzuivering waarvoor ze in mei hun toestemming gaven. We zullen ze dan tegelijk ons nationale product Nonolet (het droogtoilet van de 12 ambachten uit Boxtel) demonstreren.
Afgelopen maandag, net voor de vorst inviel, kwam een wandelvriend, Raymond, een metselaar in ruste, me nog een lesje voegen geven. Dat geeft echt een heerlijk gevoel als zo iemand je dan zegt dat de bassins die we gemaakt hebben, er solide uitzien en creatief zijn uitgevoerd. Het is heerlijk om te zien met wat voor gemak zo iemand de dosering van zand, cement en water regelt en met welke vlotte bewegingen te repareren plekken van cement worden voorzien.

Bij het Nonolet hoort trouwens een gebruiksaanwijzing die we in de 'WC' zullen ophangen. Aan mij de schone taak om deze gedetailleerde gebruiksaanwijzing in levend en sappig Frans te vertalen. Als die af is, zal ik 'm in de blog opnemen. Veel Franstalige gasten zullen in de toekomst van dit toilet zonder stortbak gebruik maken. Dat zal nog de nodige verhalen opleveren.

Ons atelier begint vorm te krijgen. Het tempo waarin we eraan werken is erg wisselend. Het enige wat we weten is dat we het op tijd af zullen hebben. Vandaag heb ik nog een mooie deur kunnen scoren in Quimperlé. We hebben weken gezocht, en vandaag bleek bij Point P een deur in de hal te staan die niet door de koper afgenomen werd. Voor een zeer zacht prijsje ging deze deur met de ideale maten van de hand. Soms is geduld een schone zaak.
In huis gaan de zaken momenteel snel. Er wordt met 2 équipes gewerkt. De isolatie is nu overal ingeblazen. De platen Fermacell zijn voor de helft al aangebracht. De ruimtes krijgen vorm, vooral de keuken en de bijkeuken. Maandag wordt de keuken geplaatst. De eerste invulling van een ruimte.

Vandaag kreeg ik van de AOB (mijn onderwijsvakbond) een mail met een herinneringsverzoek om mee te doen aan een enquête over onderwijs.
Ik ben eraan begonnen, maar al snel bleek dat de afstand tot de ideale arbeidsverhoudingen, de benadering van hoogbegaafde leerlingen, de rol van Plasterk in een jaar wel erg groot is geworden. Van politiek in Nederland weet ik hoegenaamd niets meer, leerlingen gaan me nog steeds aan het hart, maar buiten het echte werkveld is dat een loze kreet. Als me dan gevraagd wordt hoe ik in de toekomst mijn rol zie in het onderwijs, blijkt dat de vragen inhoudsloos worden. Toevallig (?) werd ik tijdens het invullen door een foute aanslag van een toets uit de enquête gegooid. Het moest zo zijn.

Als laatste nog een foto van de bakker waar we vanaf januari zeer regelmatig zullen binnenlopen om weer 'un pain céréales' te kopen. Ik hoef eigenlijk niet eens te vragen wat ik wil hebben. Ze weet het precies. De winkel ligt op een snijpunt van 6 wegen. Ze hebben heerlijke tartelettes framboises, die helaas erg duur zijn (2,20 euro).

heerlijk avondje

2007-12-04T21:26:00.000Z

Zie de zon schijnt door de bomen,
het regent chocola en speculaas
de gekke man is weer gekomen
die ouwe baas van sinterklaas

Een vreemde dag vandaag, met vele onverwachte wendingen. Niet alle even wereldschokkend; wel zit er een soort evenwicht in. Zuur en zoet. Hard en zacht. Het zijn de kleine dingen die het doen (je kan het zo mooi meezingen dat wijsje van wie ook al weer?)

Opgestaan met nog steeds een dicht oor dat me erg isoleert; ik werd er een beetje, nou ja, erg nurks van. Vanmiddag, na weer een sessie druppels (met kat op rug), was de wereld weer in stereo te horen. Een verademing.

Kobie brengt vanochtend de post het huis binnen. (ze heeft dan 'gebobt'. De sleutel van de brievenbus hangt aan een geel rubbertje met als beeld BOB van de 'wees wijs met drank' campagne). Een grote envelop uit Nederland. Wie schetst onze verbazing, een zending van Sinterklaas. Een prachtig gedicht van de goedheiligman begeleidde het lekkers, speculaas, marsepein, chocola en een Suske en Wiske (de eerste). Ik voelde me weer helemaal verbonden met thuis. Dank je wel Sinterklaas.

We hebben op het terrein nu de noord- en westzijde van de schuur af. De lekkage binnen in huis is er nog steeds. Nu hopen dat het in twee dagen opgelost wordt, want de tijd begint te dringen.
De architect belde dat het isoleerbedrijf er meer vaart achter gaat zetten, dit ook na een brandbrief van onze zijde. Kerst is al spoedig!
Vanmiddag hebben we de tocht naar Vannes gemaakt met de aanhanger om een ton kiezels te halen. De aanhanger ging bijna door zijn veren. We moesten 400 kilo eruit scheppen.
Op de terugweg naar huis bleek de stekker van de verlichting kapot. Nu staat de aanhanger in een garage waar ik me niet meteen welkom voelde. Maar schijn bedriegt. Morgen bellen om te horen of ze de stekkertjes weer goed hebben kunnen aansluiten.

Onderweg rinkelde de mobiel, Georges. Of ik me op de lijst wilde zetten voor de gemeenteraadsverkiezingen in maart. Na een gesprek bij hem thuis vanavond, heb ik de knoop doorgehakt. Doen. Weer een avontuur. Binnenkort meer daarover.

Ieder een gezellige sinterklaasavond gewenst, ook sinterklaas.

dip?

2007-12-03T19:18:00.000Z

De laatste weken zat het er al aan te komen, de terugslag.
Veel gemopper, snel geïrriteerd, erg gauw moe, besluiteloos, veel willen slapen, maar niet goed kunnen.
De burn-out ligt op de loer. Of het met het najaar te maken heeft, weet ik niet. De malaise is daar.
Op tijd onderkennen is een voordeel in dit geval, denk ik. Het komt op een moment dat juist veel geregeld moet worden; het einde van de bouw nadert. Verhuisdozen pakken, voorbereiden op het vertrek, de laatste perikelen rond de bouw. Het hemelwater is op enkele plekken het huis ingelopen. Oorzaak nog onduidelijk. De isolatie en plaatsing van de wanden loopt uit. Onze klus van waterzuivering en bouw schuur vordert in ons tempo. We hopen het op tijd af te hebben. We gaan ervoor, maar soms ontbreekt me de energie. Vandaag ging weer vlot. De halve schuur is water- en winddicht. Dat geeft weer een kik.

Ondertussen flink op mijn vinger gemept met de hamer. Een oor zit goed verstopt, vrijdag is de dokter pas beschikbaar. Om het uitspuiten te vergemakkelijken, druppelt Kobie 3x per dag Cérulyse in het oor. De kat Maslow (Malo) vindt dat een uitgelezen moment om even triomfantelijk op de schouder te klimmen. De beelden spreken voor zich.
De kat verricht wonderen, als het gaat om afstand nemen.

Draadjes

2007-11-25T17:27:00.000Z

Nadenkend over een titel voor de blog, kwam mijn gedachte ineens op het woord 'draadje'.
Aan de computer voor me zie ik overal draden hangen, voor ADSL, voor energie, voor de muis, de GPS. De telefoon die we gebruiken hangt aan een draadje, met zo'n mooie Franse grote stekker in de muur. We willen geen looptelefoon met Dect. In het nieuwe huis hebben we alleen nog maar RJ45-stekkertjes.
Gisteren hebben we weer gebuffeld, Kobie en ik, om de bekisting van het tweede bassin van beton te voorzien. De 'betonnière' hangt dan aan een draad van 100 meter om de energie te krijgen om de zware inhoud rond te draaien.
Ondanks wifi, blue tooth en dergelijke blijft ons leven afhankelijk van draadjes. Verder zal ik de draadjessymboliek niet aandikken tot existentiële proporties.

Feit is dat we gisteren trots het terrein verlieten, na 7 uur onafgebroken beton aanmaken en storten. We begonnen om 10 uur met vrieskou en eindigden met 11 graden in de zon. Het is zo 'n klus waarbij je niet kunt zeggen 'morgen gaan we wel verder'. Het ging in het begin moeizaam omdat we perse zakken van 35 kilo cement in één kuip wilden verwerken. De machine gooide een derde deel eruit voordat het goed gemengd was, paniek bij mij. Dan maar meer verticaal de kuip, de inhoud ging klonteren.
Uiteindelijk heb ik goede vriend Georges maar gebeld, en die zei dat we toch echt moesten overstappen op inhouden van 25 kilo cement. Gelukkig had ik nog één zakje van die maat (=2,5 emmer), en dat heb ik sindsdien gebruikt om de 35 kilo zakken te verwerken. Toen ging het 'vanzelf'. Vanmorgen stonden we beiden op met helse spierpijnen en handen waarmee je je geliefde maar niet moet benaderen. Zwitsal helpt gelukkig een beetje.
Aan het eind van de klus, net toen ik de machine had schoongespoten, heb ik hem misschien iets te lang onbelast laten draaien met een beetje water erin; feit is dat ineens een doodse stilte over het terrein viel toen de motor uitviel. Maandag bekijken we wel wat er te repareren valt.
Vandaag is een dag van bijkomen, o.a. met een heel lange siësta.
Nu is het een kwestie van afwerken van de bodem van de 2 bassins, en de binnenkant waterdicht smeren. Daarna nog testen op waterdichtheid, en dan kunnen we eindelijk gaan vullen met vulkaansteentjes en kiezels. In het voorjaar komen dan de waterplanten.

De vorige blog dateert alweer van 2 weken terug. Er gebeurt erg veel, en de energie voor een blog is na een dag soms ver te zoeken. De spanning is soms erg groot, voor de klussen die we zelf aangaan, en ook voor het begeleiden van de bouwactiviteiten. Dat zet de relatie met Kobie soms onder flinke druk. Twee verschillende karakters die hetzelfde uiteindelijk willen, maar met in het achterhoofd vaak een andere benadering van de manier om daar te komen. Een goed gesprek helpt dan. Elkaar goed in de gaten houden en respecteren is een hele kunst. Een memorabel jaar getrouwd zijn.

Vanavond aan tafel (pasta met witlof en gebakken spekjes) hebben we besproken wat ons de komende 3 weken te wachten staat: assainissement gebruiksklaar, de schuur (atelier) voldoende wind en waterdicht om huisraad te stouwen, de dozen thuis ingepakt, de verhuizers gevonden, de oplevering van het huis goed voorbereiden. Nog veel werk aan de winkel voor we in de Stokkestoel kunnen uitrusten.

Zoals te zien op de foto's, is sinds een week de maïs, die nog steeds voor het huis stond, geoogst. In 2 uur tijd had de machine het uitzicht weer volledig gemaakt. Prompt stopte even later een automobilist uit de buurt van Nantes om belangstellend te vragen naar het hoe en waarom van dit bijzondere huis.

Het werk aan het atelier heeft nu ook echt een aanvang genomen. Eerst was het nog plaatsen en verplaatsen van bouwmateriaal om het droog te houden. Nu zijn de eerste balken geschroefd en is een waterdichte strook op het beton geplakt met siliconenkit om de vloerbalken vochtvrij te houden. Klaas, je ziet, de zaagmachine is zeer goed in te zetten. De oude Black & Dekker workmate klemt het werkstuk stevig vast.

De afgelopen weken hebben de elektriciens hun leidingen kunnen trekken in de wanden die deels bekleed zijn met Fermacell. We hebben zo goed mogelijk ingeschat wat onze behoeften zullen zijn aan lichtpunten en wandcontactdozen. De hoogte van schakelaars is op 90 cm gevraagd, de contactdozen op 25 cm. Met onze bijzondere extra's zoals droogtoilet, gebruik regenwater voor consumptie, vloerverwarming via dak, is het goed opletten dat alles de juiste energie krijgt op de goede plek. In de basistekening van het huis zijn die punten niet altijd terug te vinden. Overleg ter plekke is dan nodig.

Op de foto rechts is goed te zien hoe de frames voor de modules binnen worden gemaakt (hier de keuken). De plafonds van de modules zijn op 230 cm hoogte. Alle wanden en plafonds worden met cellulose geïsoleerd. De 2 jongens (David en Joseph) die deze klus hebben gekregen zijn nu echt vertrouwde mensen op het chantier.

Komende dinsdag is er weer een 'réunion de chantier'. De punten zullen dan echt op de i gezet gaan worden. Alles wat met afwerking te maken heeft, veel details dus, moet doorgesproken worden, zodat de bedrijven en wij weten waar we aan toe zijn. De oplevering ligt rond 15 december; de exacte datum moet ook duidelijk worden.

We hebben de huur opgezegd per 5 januari, om zo te proberen nog een gunstige belastingsituatie te creëren. Alles wordt gerekend vanaf 2 januari. Dat betekent dat we voor 2008 nog op het oude adres aangeslagen worden, wat goedkoper is dan Kerrousseau.

Bij mijn koorclub Agora is besloten om het project met Ethiopische liedjes te stoppen. Wat een vreselijk ingewikkeld ritme, en de woorden zijn nauwelijks uit te spreken. De muziekgroep die het project leidde had ook de grootste moeite om de muziek voor het stel leken dat we zijn erin gewerkt te krijgen. Ze probeerden alles via 80x opdreunen erin te rammen. De meeste koorleden hadden het idee dat ze bij een volgende repetitie niet meer zouden komen opdagen. Nu zingen we Brahms en Mendelssohn, prachtige muziek voor mensen die graag zingen.

Volgende week is er weer de jaarlijkse herenmaaltijd. Helaas kan ik er niet bij zijn; ik zal het eten, de drank, de verheffende gesprekken missen. Met mijn hart zal ik er zijn. Mijn nette pak zit al in de verhuisdozen.
Heren, eet smakelijk. Ik zal op jullie toasten.

Nog 5 weken

2007-11-11T19:38:00.000Z

Even de tuin bijharken en vegen.

De dag van de verhuizing komt echt dichterbij.
Ondertussen stapelen de klussen zich op. Zodanig dat ik af en toe denk: hoe gaan we dat redden? Ik ga niet opsommen wat er allemaal nog moet of wat we willen (we doen tenslotte toch veel zelf, zoals de bouw van het atelier (schuur) en de waterzuivering). Ik heb het alleen soms Spaans benauwd. Ik probeer zo zen mogelijk te opereren, maar dat lukt soms moeizaam.
De slaap is vaak onrustig, overdag snel vermoeid.

Heel blij waren we vorig weekend met het bezoek van mijn broer en zijn twee kinderen. We hebben veel gelachen, lekker gegeten, uiteraard het huis in aanbouw uitgebreid bekeken. Zoals ieder, vonden ze de werkelijkheid van het terrein en het huis totaal anders dan op de website. Het is ook weer heerlijk om Nederlands te kunnen kletsen, het familiegevoel weer mee te maken. We kunnen dan ook even de sores rond de bouw opzij zetten en gewoon genieten van gezelligheid en een wandeling aan zee en in Quimperlé.

Het is op dit moment zo dat we het gevoel hebben dat de eindfase echt is begonnen. In huis beginnen de ruimtes echt de vorm te krijgen die we via de schetsen en plattegronden nog nauwelijks konden voorstellen.
In de badkamer was de metselaar een paar uur bezig om een gat van 6 cm diep te boren en frezen in het beton voor onze douche 'à l'italienne'. De jongen, met gitzwart haar, leek wel in de meelkuip gevallen. De tegelzetter kan nu aan het werk.
Op die woensdag was ook de tweewekelijkse 'réunion de chantier'.
Overal werd druk overlegd of gewoon hard doorgewerkt. De timmerlieden beloofden vóór het weekend alle wanden aan één zijde gereed te hebben zodat de elektricien en loodgieter hun leidingen kunnen trekken in de wanden.
De timmerman die de gevelbekleding aanbrengt had zijn laatste dag bij ons. Hij was blij te kunnen vertrekken, wegens de lange ritten elke dag (100 heen en 100 terug), maar is ondertussen wel erg betrokken geraakt bij het project, dus hij vertrok met een beetje weemoed. De ramen en deuren zijn in dit huis allemaal gelijk met de binnenmuren, dus dat levert een vensterbank aan de buitenkant. In Nederland is het andersom. De kat vindt het bijvoorbeeld lastig in ons huurhuis niet in de vensterbank te kunnen zitten om het buitengebeuren te aanschouwen. Ze loopt nu als een koorddanseres over de verwarming.
Ook blij zijn we met de installatie van de hemelwaterafvoer: mooie zinken pijpen en handgemaakte zinken opvangbakjes.

Donderdag vonden we het hoog tijd voor een uitje, naar.....Ikea in Nantes. Dat hebben we geweten. We hadden alles goed voorbereid, om spullen voor douche en keuken aan te schaffen. We willen graag simpele en qua vormgeving actuele spullen, zonder de prijs te betalen bij een echte designwinkel. Om half elf waren we binnen en om half vijf uur zaten we weer in de auto, total loss,maar..met alles wat we hadden bedacht.

Vrijdag heb ik in de middag nog een heerlijke wandeling gemaakt met de club over de prachtige paden rond Le Faouët. Het geluid van de ritselende kastanjebladeren was alles overheersend. Het deed me denken aan de wandelingen naar school in Utrecht over de singels in de herfst. Heerlijk door de bladeren waden, tot je af en toe een steen tegenkwam.
Na afloop ging ik nog even op het terrein kijken. De twee jongens waren nog druk bezig in de schemer. Bij de pizzabakker heb ik toen maar twee pizza's gehaald en een pilsje om de avondklus goed af te kunnen ronden. Om negen uur waren ze klaar met alle wanden.
Bij het verlaten van het terrein kon ik nog de eerste foto maken van het huis met verlichting binnen.

Op zaterdag bij daglicht hebben Kobie en ik kunnen aanschouwen en voelen hoe het is om in dit huis straks te wonen. We zagen de hoogte van de plafonds van de kamers, we zagen het effect van de inspringende modules. De grote ruimte is verdwenen, even wennen. De sfeer komt langzaam in het huis. Hier doen we het voor. Nu nog zorgen dat we onze eigen klussen op tijd af hebben.

Komende week hopen we het tweede bassin af te krijgen en een start te maken met de bouw van het atelier. Hoog gegrepen? U merkt het wel.
2 bijzondere gelegenheden zal ik missen de komende tijd: het feest van mijn nichtje Lennie die cum laude is afgestudeerd, en de jaarlijkse herenmaaltijd met collega's van mijn school. In gedachten ben ik er wel, en op afstand zal ik wel klinken op succes en welzijn.

spierpijn

2007-11-06T21:08:00.001Z

Vandaag was D-day. We gaan het bassin maken door de bekisting vol te storten met beton! We hebben het vele malen uitgesteld. Ik knijp hem als een ouwe dief: lukt dat met 2 mensen?
Om half tien zijn we op het terrein, er helemaal klaar voor. Wat blijkt? De grondwerker is bezig, de elektricien is gekomen, de dakdekkers staan er ineens. Het is een drukte van belang. Vele vragen moeten beantwoord worden. Het is hectisch. Van beton storten komt niks.
Als eindelijk alles duidelijk is, is het half één, tijd om te eten. Gauw naar huis voor een soepje en een boterham.
Om half twee tijgen we aan het werk. Ik ben nogal gespannen, of we het allemaal gaan redden. De vloer van het bassin storten, en de wanden volstorten, 10 maal de betonmolen vullen, legen en met emmertjes en schep alles vullen.
Om half zeven wordt het donker, en dan nog is het niet af. Net als de lampen van de vrachtwagen van Le Coz aangaan, legen we de laatste vulling van de betonmolen. In het donker maken we alles nog schoon, en vluchten daarna snel naar huis, vol spierpijn en honger. Eerst een lange, hete douche.
In Kan ar billig, ons favoriete restaurant, komen we bij door twee crêpes te eten en een fles wijn te drinken (goed voor het ontspannen van de spieren!).
Van alles wat vandaag is gerealiseerd bij en in huis hebben we niets gezien. Het schijnt erg veel te zijn. Morgen meer daar over, en over het heerlijke weekend met mijn broer Kees en de twee kinderen. Nu slapen.

wintertijd

2007-11-01T15:24:00.000Z

Afgelopen weekend is de wintertijd ingegaan. Voor mij in dit geval een moment om even een rustmoment in te lassen in alle bouwactiviteiten en om wat meer slaap te genieten.
Normaal ben ik meestal een vroege vogel, maar sinds zondag plak ik er elke dag maar 2 uur extra slaap aan vast, dwars door de wekker heen slapend. Volgens de architect zou ik wel even wat gas kunnen terugnemen; misschien is de beminnelijke ijver die ik aan de dag leg door elke dag op de bouw te verschijnen niet altijd zinvol.
Ik heb zijn advies dan ook maar ter harte genomen.

Dat neemt niet weg dat we toch de bekisting voor het eerste bassin bijna rond hebben. Nog een paar details toevoegen en dan kunnen we maandag beton storten. Een spannend moment: hoeveel emmers zand, grind, cement per lading in de betonmolen? Is de samenstelling voldoende smeuig? Zal de bekisting het houden? Hebben we voldoende wapening aangebracht?

De kat houdt ons ook aardig bezig, of liever gezegd: we proberen de kat goed bezig te houden door haar flink af te matten, zodat ze 's nachts als een blok slaapt. Doen we dat niet, dan is het soms bal midden in de nacht. Het is aftasten wie de meeste energie heeft.
Het feit dat ze zwart is heeft al voor menige zoekactie gezorgd. Vaak blijkt ze dan op een zwart kussen te liggen of achter mijn zwarte rugzak te zitten. Een 'far breton' in de oven lijkt haar wel erg aantrekkelijk (foto).

Binnen in het huis in aanbouw is het bewerkelijke frame voor de isolatie van het plafond nu helemaal klaar, toch 2 weken werk alleen al voor een plafond (vrijhangend onder het dak!).
Ze zijn nu bezig om de isolatie van de plafonds in de modules voor te bereiden. Komende week, na het lange weekend, gaan ze beginnen met de bouw van de wanden van de kamers, keuken, buanderie.
De afwerking van de gevelbekleding vraagt nog twee dagen, en dan kunnen de dakdekkers de afwerklijsten op de modules aanbrengen en de regenpijpen plaatsen.
De loodgieter en de elektricien komen ook volgende week om binnen hun leidingen te trekken en voorzieningen te treffen voor schakelaars, wastafelaansluiting etc. Het wordt nu steeds meer werken naar de afronding, de details.
Voor ons een moment om hard te studeren op onze wensen voor lichtpunten in huis, soorten verlichting, wat voor spiegels in de badkamer, werkverlichting in de keuken, kleuren van de tegels. Als de gaten eenmaal gemaakt zijn, is er geen weg terug. We merken dat we dan toch soms bij Ikea uitkomen als het gaat om voorzieningen wat betreft de prijs en de simpelheid. Een gordijnrail in de douche van 15 euro is toch aantrekkelijker dan een bijna identieke van 115. Het budget laat nu echt de bodem zien. Het woord meerprijs was (en is) nog steeds dreigend bij allerlei voorzieningen die gemaakt worden.
15 december willen we graag verhuizen. We zijn al dozen (via de schoenwinkel gekregen) aan het inpakken.

Morgen, voor de meeste werklieden een dag om vrij te nemen na de vrije dag van 1 november (= 4 dagen weekend), komt een metselaar het gat hakken voor onze 'douche à l'italienne'. Er moet in het beton een ruimte uitgehakt worden van 100x85 cm en 7 cm diep, om de inloopdouche echt waterdicht te kunnen aanleggen. Dat zal wel een stoffige geschiedenis worden. Tegelijk moet er voor gezorgd worden dat de waterleidingen die in het beton gegoten zijn heel blijven.

Gelukkig zijn er ook de vrienden (Nederlandse en Franse) die we hier hebben en die komen om bij te praten en te eten, en natuurlijk het huis te bekijken.

Eergisteren stond de politie voor het huis weer auto's te controleren. Ook de oude, maar goed onderhouden ZX van vrienden moest eraan geloven. Vanuit het raam was de discussie tussen bestuurder en agent goed te volgen. Het liep af met een waarschuwing.

Het komend weekend staat in het teken van het bezoek van mijn broer, die, samen met zijn twee kinderen, komt kijken hoe we leven in Le Faouët en hoe dat bijzondere huis nu in het echt eruit ziet. Ik vind het heel knap dat hij de reis maakt. Reizen naar het buitenland is voor hem eerder een klus dan een diepe wens.

van -3 naar + 15

2007-10-21T18:31:00.000+01:00

Vanochtend om 9 uur met de auto naar zee, Le Pouldu. Witte weiden en dik ingepakte wielrenners: -3 graden. Vanmiddag op het terrein het talud beplanten: +15 graden.
Van overal halen we planten: brem, ajonc, forsythia, hulst, kardinaalshoed, gele kornoelje.. Soms uit eigen tuin, soms van langs de weg, soms uit de tuin van het huurhuis. De ene gaat met wortel en al in de grond, de ander hoef je alleen maar in de grond te steken als takje. Wat er uit groeit (en of het groeit), we zien wel. Het talud langs de weg begint vorm te krijgen.

Vanochtend naar zee om gladde stenen te zoeken. Na enig zoeken, vonden we een inham langs de rotskust waar we konden afdalen en waar we 4 rugzakken vol stenen vulden om die te gebruiken als bodem voor de bassins van de waterzuivering. Daarna, moe van het gezeul, zijn we in Clohars-Carnoet bij de bakker in de rij gaan staan en hebben ieder een taartje uitgezocht.
Buiten, voor het gemeentehuis, op een bankje in de zon, hebben we die taartjes smakelijk zitten eten, met koffie die we thuis al gezet hadden. Feest.

De start van het wandelseizoen was al twee weken geleden. Op zondag 14 oktober was het een wandeling rond Le Faouët, met een kleine pauze in Saint Fiacre. De fotograaf van Ouest France kwam daar een foto maken.
Na de wandeling was de jaarvergadering in de Salle des Fêtes. Jaarverslag van de 'présidente' en de 'trésorier' en de plannen voor komend jaar, o.a . een 4-daagse wandelreis in de Auvergne. Komende dinsdag is er een werkvergadering waar ik voor uitgenodigd ben om 'ja' te zeggen op het verzoek om de club te leiden die het onderhoud en de bewegwijzering van de paden rond Le Faouët voor zijn rekening neemt. Lijkt me een leuke klus in de buitenlucht, samen met twee anderen.
Afgelopen vrijdag, prachtig weer, was weer richting kust onder Quimperlé, om het kustpad te lopen. Genieten van geuren van de struiken en de zee.
Zie op de foto's hoeveel mensen met een stok wandelen en hoeveel mannen hoeden en petten dragen. Als ik die mannen in Le Faouët tegenkom zonder hoofddeksel, ken ik ze vaak niet eens terug.
Volgens mij heeft het merk Quechua bijna de alleenheerschappij wat betreft de uitrusting van de wandelclub: aan de voeten, op de rug alles Quechua.

Op het terrein zijn afgelopen maandag de werkzaamheden aan de gevelbekleding (bardage fibrociment) begonnen. De afwisseling van donkergrijs golvend metaal en lichtgrijze gladde cementplaten is schitterend. Op de foto rechts is de keuken te zien die voor een deel bekleed is. Op de foto sta ik te overleggen hoe Kobie en ik over enige dagen de werkzaamheden voor de bouw van het atelier ter hand zullen nemen. Voor ons een spannende klus waar we ons goed op moeten voorbereiden. In de komende blogs meer daarover.

De kat is nu twee weken in huis, en al behoorlijk gewend, evenals wijzelf aan haar. Soms vraag ik me af wie de baas is over wie. Gezien de hoge ramen is een plek op de schouder te preferen om zo wat van de buitenwereld te zien. De aaibaarheidsfactor van Malo is hoog.
Op de achtergrond aan de muur is het afscheidscadeau van Hein te zien. De tekst is inspirerend, ook voor de kat.